Its A Beautiful Day...

Ηρώων Πολυτεχνείου....

2011-11-16T18:24:00.002+02:00

Σκεφτόμουν να έγραφα κάτι για την αυριανή επέτειο.
Με πρόλαβαν τα γεγονότα όμως.
Καλύτερη τιμή για τους "ήρωες του πολυτεχνείου" από το κείμενο της κας Νίνας Γεωργίαδου (πηγή: OnAlert.gr ) δεν νομίζω πως θα μπορούσα να φανταστώ. Το αναπαράγω κι εγώ αυτούσιο, ήδη είδα ότι έχει γίνει και σε πολλούς ιστοχώρους, με την ελπίδα ότι θα το διαβάσουν όσοι περισσότεροι Έλληνες γίνεται.
Είναι από τα κείμενα που εκφράζουν πιστεύω το 99% των Ελλήνων, που όλοι θα θέλαμε να είχαμε γράψει και που ευχόμαστε κάποια στιγμή να φτάσουν κι εκεί που πρέπει μπας και συγκινηθεί κανα γομάρι από αυτά που μας κυβερνούν.... (ΟυΤοΠίΑ!)

Γράμμα μιας δασκάλας από Κάλυμνο,για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας!

"Είδα το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να ορθώνεται. Είδα το φάσκελο του έφηβου στους κομισάριους. Είδα τους νέους ν’ αποστρέφουν το βλέμμα απ’ την εξέδρα του καίσαρα. Είδα το πένθος στα άσπρα πουκάμισα. Είδα τη σημαία να ατενίζει το λαό. Είδα στις μπάντες με μαύρες κορδέλες Είδα την απόγνωση να γίνεται οργή, την οργή να παίρνει στόμα, το στόμα να καταριέται και ν’ απαιτεί.

ΕΠΕΛΑΣΗ, ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΠΡΟΕΛΑΣΗ.

Στην τελετή παράδοσης της προεδρίας το 2005, η αποχωρούσα πρόεδρος, κ. Ψαρούδα Μπενάκη, τονίζει: «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν», «Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται, από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων», «Η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».

Έκτοτε η κ. Μπενάκη εξαφανίστηκε από το πολιτικό προσκήνιο, ενώ τη δήλωσή της δεν καταδέχτηκε να σχολιάσει κανένας εμβριθής αναλυτής, κανένας ειδικός παραθυρολάγνος.

Σ’ αυτή την απίστευτη δήλωση, θα μπορούσατε τουλάχιστον να πείτε πως, όσον αφορά την προεδρία της δημοκρατίας, θα αποκρούσετε τέτοια μαύρα ενδεχόμενα και θα προστατέψετε την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα των ανθρώπων. . Εσείς τότε, κύριε πρόεδρε, απαντήσατε μ’ ένα ασυνάρτητο «ευχαριστώ».

Η «λαϊκή κυριαρχία», που αναφέρεται στον πρόλογο του συντάγματος και που με τόσο ωραία λογάκια διατυμπανίστηκε από το μεγάλο παραμυθά στο «συμβόλαιο με το λαό», συρρικνώθηκε στην υπογραφή του νεογιάπη υπουργού οικονομικών και παραοικονομίας. Από τις 6 Μάη 2010 και στο εξής, ο εκάστοτε αυτός αποφασίζει την ανανέωση των συνθηκών παράδοσης της χώρας, καταδεχόμενος ενίοτε να σας ενημερώνει. Οι πολλοί των ‘έγκριτων’ συνταγματολόγων και οι συνυπεύθυνοι συνυπουργοί κατάπιανε αμάσητη την πιο κατάφωρη παραβίαση του. Η χώρα παραδόθηκε στο στόμα του λύκου. Άρχισε η μεγάλη νύχτα για το λαό. Εσείς τότε εκκωφαντικά, και οπωσδήποτε χωρίς να δακρύσετε, σιωπήσατε, κύριε πρόεδρε.

Και όσο έβλεπαν με πόση άνεση συνυπογράφετε, αποφάσισαν να μην μπαίνουν καν στον κόπο. Ούτε εκείνοι, ούτε εσείς. Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση, οι δυο μαύρες νεκρολογίες. δεν φέρνουν καν τη δική σας υπογραφή. Όχι γιατί την αρνηθήκατε, όπως θα ‘πρεπε ως εγγυητής του Συντάγματος, αλλά γιατί σας θεώρησαν – τόσο απαξιωτικά για σας, τόσο καταστροφικά για τη χώρα – δεδομένο. Κι όμως δε δακρύσατε.

Όταν ο υπογραμμένος από εσάς νόμος περί συλλογικών διαπραγματεύσεων και το άρθρο 22 του Συντάγματος περί προστασίας της εργασίας, «ηθικής και υλικής εξύψωσης του εργαζόμενου» και άλλα τέτοια μπλα-μπλα, έγιναν κουρέλι από ένα μνημόνιο ενταφιασμού της στοιχειώδους εργασιακής αξιοπρέπειας, αποδεχτήκατε το κουρέλιασμα. Μόνο που δεν κουρελιαζόντουσαν λέξεις και κατ’ επίφαση διακηρύξεις , αλλά οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Εσείς τότε, επιλέξατε το ρόλο του μητροπολίτη των ευχελαίων και, χωρίς να δακρύσετε, παραμείνατε στη θαλπωρή της σιωπής.

Και όσο έβλεπαν με πόση άνεση συνυπογράφετε, σας έφερναν για επικύρωση τον ένα θάνατο, μετά τον άλλο.

Όταν ο ευτραφής εγγονός του Πάγκαλου προανήγγειλε την αντισυνταγματική κατάργηση της μονιμότητας, ο καθηγητής του συνταγματικού Δικαίου, κ. Αντώνης Μανιτάκης, δήλωσε: «Δεν τολμώ να φανταστώ ότι θα υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει. Το θεωρώ ούτως ή άλλως απάνθρωπο: και μόνη η σκέψη του με ξεπερνά ως νομικό, ως συνταγματολόγο, ως δημοκρατικό πολίτη». Αυτή θα έπρεπε να είναι δική σας δήλωση. Δεν έγινε ποτέ. Αντίθετα, όταν προχθές σας έφεραν το νόμο «περί νέου ενιαίου μισθολογίου», ρωτήσατε τι πάει να πει «έφεδρος». Οι επιμελητές των λογοτεχνικών αυτών κειμένων σας εξήγησαν: «τους απονέμουμε αξιώματα, κύριε πρόεδρε». Εσείς τότε αμολήσατε, χωρίς να δακρύσετε, άλλη μια φαρδιά-πλατιά υπογραφή.

Και να μια καταιγίδα νόμων και υπονόμων για κατώτατους μισθούς, ημερήσιες συμβάσεις, χαράτσια και δεκάτες, επιβολή τέλους ακινήτου σε ανθρώπους με αναπηρία 75% και σε άνεργους, προκαταβολικές απαλλαγές των υπουργών από κακουργήματα ενάντια στη χώρα. Κοντέψατε να πάθετε τενοντίτιδα απ’ τις πολλές υπογραφές κι όμως δε διστάσατε να επικυρώνετε, χωρίς να δακρύζετε, κύριε πρόεδρε.

Κι όταν ξεμπέρδεψαν με τα βραχυπρόθεσμα, σας έφεραν προς υπογραφή τα ‘μεσοπρόθεσμα’. Το κατοχικό φιρμάνι που επισείει την εσχάτη προδοσία, με μπιτ παρά ξεπούλημα όλου του πλούτου αυτού του κατασπατηλημένου λαού, με υποχρέωσή του, λέει, να συντηρεί τα πουλημένα και να εγγυάται και δάνεια για τους αγοραστές. Ούτε και τότε δακρύσατε και επιπλέον συνυπογράψατε.

Από την ώρα που διαβάσαμε για τον πρώτο απελπισμένο που αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεξε την απόλυση, την ανεργία, την εξαθλίωση, το άδειο βλέμμα του παιδιού του μέχρι σήμερα, μεσολάβησαν δεκάδες αυτόχειρες. Τι θλιβερή πρωτιά η χώρα του ήλιου, του απέραντου γαλάζιου, του τουριστικού μύθου να είναι σήμερα πρώτη σε αυτοκτονίες σε όλη την Ευρώπη. Ούτε όμως και γι αυτό δε δακρύσατε ποτέ, κύριε πρόεδρε.

Και όταν τα χημικά και τα δακρυγόνα πνίγουν την Αθήνα και τρέχουν ποτάμια τα δάκρυα αυτών που επιμένουν να μην αυτοκτονούν και να διεκδικούν το δικαίωμα τους στη ζωή, και το χαμένο γέλιο των παιδιών τους, τι σόι μόνωση έχει το προεδρικό μέγαρο, ώστε να μην τρέχει ένα δικό σας δάκρυ, κύριε πρόεδρε;

Είχατε τρεις επιλογές: τη συνενοχή, την άρνηση να επικυρώσετε όλη αυτή την αντισυνταγματική, δηλητηριώδη νομοκαταιγίδα και – αν σας ήταν δύσκολο να προκαλέσετε πολιτειακό ζήτημα – την ηρωική έξοδο, με μια αξιοπρεπή παραίτηση. Ας αφήνατε κάποιον, που δεν πολέμησε τους Ναζί, να υπογράφει τον ένα θάνατο μετά τον άλλο. Κάνατε τις επιλογές σας.

Δεν θέλω να λαϊκίζω, κύριε πρόεδρε, όμως όταν χτες αναφερθήκατε στη συμμετοχή σας στο αντιναζιστικό αγώνα, σκεφθήκατε πόσες χιλιάδες, από τους τότε συναγωνιστές σας, έφαγε η εξορία, ο ταγματασφαλίτης, τα βασανιστήρια; Πόσοι έμειναν ανώνυμοι, θαμμένοι για πάντα στον ομαδικό τάφο του Άγνωστου στρατιώτη; Πόσοι από αυτά τα «τιμημένα γηρατειά» πρέπει σήμερα να επιλέξουν ανάμεσα στο φαΐ και το φάρμακο γιατί η σύνταξή τους δε φτάνει; Ότι για τους ανθρώπους αυτούς που δούλεψαν σκληρά, η δική σας ετήσια αμοιβή των 447.000 ευρώ αγγίζει τα νούμερα των συμπαντικών μετρήσεων; Σκεφθείτε μόνο ότι για το συνταξιούχο των 500 ευρώ – που με τη δική σας πάλι υπογραφή ξεπερνά το αφορολόγητο των 5000 – η ετήσια αμοιβή σας αντιστοιχεί σε 75 χρόνια πεντακοσάρικου. Αν δακρύζατε για όλα αυτά ή γιατί ανθρώπινα αισθανθήκατε πολύ τυχερός, κατανοητό, κύριε πρόεδρε. Θυμηθείτε μόνο από την αστείρευτη λαϊκή θυμοσοφία πως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα». Αν κλαίγατε γιατί είδατε κι εσείς το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να αποστρέφει το κεφάλι και τον έφηβο να φασκελώνει τους κομισάριους της εξέδρας που τους χαντακώνουν τη ζωή, θα ήταν τιμή σας. Και τέλος – γιατί η πολλή κλαυσιλογία καταντάει αηδία – μην ντρέπεστε για μας, κύριε πρόεδρε. Κρατείστε τη ντροπή και μοιραστείτε την μ’ αυτούς που επισκέπτονται το προεδρικό μέγαρο για μια καινούργια υπογραφή που αφορά στο ξεπούλημα της χώρας και την ερήμωση του λαού. Δε ζητήσαμε από τους πατεράδες και παππούδες μας να πολεμήσουν το Δ’ Ράιχ και τους σημερινούς δωσίλογους γιατί αυτό αντιστοιχεί σε μας. Δεν τους ζητάμε όμως να παίξουν και το ρόλο του Αβραάμ. Δεν είμαστε πρόβατα και δεν θα πάμε ποτέ εκούσια στο σφαγείο. Και, κύριε πρόεδρε, θυμηθείτε πως όποιος μετράει πρόβατα, στη γλώσσα του Αισχύλου, θα ‘χει τον ύπνο του Αγαμέμνονα."

Νίνα Γεωργιάδου 

Κάλυμνος

Στροφή....

2011-11-06T14:07:00.004+02:00

στον πολιτισμό, ίσως αυτό να είναι η λύση...
Επιστροφή στον πολιτισμό μας, τον ελληνικό, με ότι αυτό συνεπάγεται.
στον παλιό και στον νέο, στις τέχνες, τα γράμματα, τον πολιτισμό της καθημερινότητας, που ποτέ δεν εκτιμήσαμε, με αυτόν ποτέ δεν συμφιλιωθήκαμε.
Η κρίση είναι ικανή να γρατζουνίσει εκείνες τις ευαίσθητες χορδές της καλλιτεχνικής μας φύσης και να γεννήσει ένα νέο ρεύμα δημιουργίας, επαναστατικό, ανατρεπτικό, αισιόδοξο για την αλλαγή.
Ο πολιτισμός πρέπει να βγει στους δρόμους, ήρθε η ώρα να συμμετάσχουμε όλοι, και μέσω αυτού ίσως μεταφέρουμε τα μηνύματα εκεί που πρέπει....μα πρώτα από όλα στους ίδιους μας τους εαυτούς! μπορούμε να πετύχουμε πολλά.... αρκεί να ξυπνήσει αυτός ο "ωραίος κοιμώμενος"...γίγαντας της ελληνικής ψυχής και δημιουργίας.
Ακούστηκε ίσως πολλές φορές η ερώτηση για το πού βρίσκεται ο πνευματικός κόσμος της χώρας σ αυτές τις δύσκολες στιγμές...ίσως τελικά κάνουμε λάθος που τον ψάχνουμε εκεί έξω, μάλλον μέσα μας θα πρέπει να αναζητήσουμε...

Υ.Γ.1: ένα δημιουργικό φθινόπωρο συνεχίζεται....
SymBIOSiS 2011
Biennale 3 - Thessaloniki
Biennale 3 - Athens
52o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Και επειδή πολιτισμός είναι και οι γεύσεις...

Υ.Γ.2: Στα κινηματογραφικά προσεχώς "Το τανγκό των Χριστουγέννων" μας μάγεψε με τη μουσική και σίγουρα μας προκάλεσε να το χορέψουμε... Η μουσική υπογραφή είναι του Γιάννου Αιόλου, Σκηνοθεσία του Νίκου Κουτελιδάκη, βασισμένο στο βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη, από μια ιδέα του Γιάννη Μπέζου που πρωταγωνιστεί. Τα υπόλοιπα επί της οθόνης με την πρεμιέρα να έχει οριστεί για τις 21 Νοεμβρίου

Υ.Γ.3: Μιας και έφερε η κουβέντα περι κινηματογραφικής μουσικής ;-) -ισπανική μεν η ταινία, επιβεβαίωση της δύναμης του πολιτισμού δε- δηλώνω γοητευμένος από την ταινία "La piel que habito" του Almodovar, τη μουσική του Alberto Iglesias και την ερμηνία της Buika.

Υ.Γ.4: Δεν ξέρω πόσοι το είχατε δει, εγώ το παρακολούθησα μόλις πριν 3 μέρες. Λέτε να κάνουμε κάτι παρόμοιο που θα πραγματεύεται έναν χρόνο τής ελληνικής κρίσης...

LIfe In A Day

Πες τα χρυσόστομε....

2011-10-22T19:54:00.002+03:00

Στη δίνη των ημερών, στο χάος που έχει περιέλθει αυτή η χώρα, φωνές και στάσεις όπως αυτή του κου Βαξεβάνη είναι βάλσαμο...
δημοσιέυω χωρίς κανένα επιπλέον σχόλιο με την ελπίδα να το διαβάσουν όσοι περισσότεροι Έλληνες γίνεται...

http://www.koutipandoras.gr/?p=10256

Ανοιχτή επιστολή του Κ. Βαξεβάνη στον Ευαγ. Βενιζέλο
Κύριε Βενιζέλο,
Αυτά που σας γράφω τα ξέρετε και εσείς και εγώ. Τα υποψιάζεται, φαντάζομαι, πλέον και ο κόσμος. Θα περιοριζόμουν στην “αντιπαράθεσή” μας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, αν δεν μου πατούσατε τον “κάλο” με αυτό το “είσαι δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης και πληρώνεσαι από τον ελληνικό λαό”. Εύχομαι να μην εννοείτε αυτό που όλοι κατάλαβαν.
Είμαι λοιπόν δημοσιογράφος και αυτή την εποχή τυγχάνει να εργάζομαι στη Δημόσια Tηλεόραση και όχι Κρατική, όπως την αποκαλείτε εσείς. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, γιατί αντικατοπτρίζει την αντίληψη που έχει ο καθένας για την ΕΡΤ. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει την εξουσία. Αυτή είναι η υποχρέωσή μου, άσχετα αν αυτό δεν σας αρέσει. Το γεγονός επιπλέον πως “με πληρώνει ο ελληνικός λαός” είναι μια ακόμη ευθύνη για μένα, καθώς πρέπει να “αξίζω το μισθό μου”. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως και τους δυο μας πληρώνει ο ελληνικός λαός. Εσάς από το 1989, εμένα για τα 2-3 χρόνια που είμαι στην ΕΡΤ.
Το δεύτερο που ακούστηκε ως απειλή σε αυτή την εκπομπή είναι πως θα δημοσιοποιήσετε το πόθεν έσχες των δημοσιογράφων. Αμήν! Προς το παρόν δημοσιοποιήστε στο ίντερνετ το πόθεν έσχες των βουλευτών, όπως ορίζει ο νόμος 3979 του 2011 (νόμος Ραγκούση), γιατί ως την ώρα που σας γράφω είσαστε παράνομοι. Θα πρότεινα επίσης να ελέγξετε το “πόθεν” και όχι το “έσχες” των εκατομμυριούχων βουλευτών και βεβαίως να το φορολογήσετε. Είναι πιο ηθικό και αποδοτικό από το να κόβετε συντάξεις των 300 ευρώ. Δεν κατηγορώ κανέναν Έλληνα πολιτικό για κλέφτη. Αλλά ξέρετε τα περί της γυναικός του Καίσαρα. Αν και στην ελληνική Βουλή δίνεται η εντύπωση πως ο Καίσαρας είναι η γυναίκα του βουλευτή, που απλώς έτυχε να έχει προίκα.
Πάμε τώρα στα πιο δύσκολα. Κύριε Βενιζέλο, είσαστε μια πολύ σημαντική μονάδα αυτού που ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Του συστήματος που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, γι αυτό που είναι η χώρα. Μας αρέσει να μιλάμε αορίστως γι αυτό, αλλά εγώ έχω μάθει να μιλώ συγκεκριμένα. Στα υπουργεία που υπηρετήσατε, τα νομοθετήματά σας (ναι, ξέρω είναι της Βουλής, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ) τα συναντώ συνεχώς σε έρευνές μου, ως “ασπίδα προστασίας” του πολιτικού συστήματος και του ζωτικού του χώρου. Ο νόμος “περί ευθύνης υπουργών”, περί μη ευθύνης δηλαδή, είναι δικό σας δημιούργημα. Αυτό το έκτρωμα που οδηγεί στην ατιμωρησία, που μετρά την παραγραφή όχι με χρόνια αλλά (άκουσον άκουσον) με θητείες στη Βουλή, που είναι μια πρόκληση για την κοινωνία. Αυτό το νόμο χρησιμοποίησε ο κύριος Καραμανλής για να παραγράψει τα αδικήματα των υπουργών του στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και όχι μόνο.
Δικός σας νόμος είναι και αυτός που ορίζει τα περί λειτουργίας των καναλιών. Σε όλη τη χώρα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε περίπτερο χωρίς άδεια. Μπορούν όμως τα κανάλια. Αυτά τα κέντρα εξουσίας, λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Έτσι καναλάρχες και κυβερνήσεις μπορούν να αλληλοεκβιάζονται και να “αυτορυθμίζονται”.
Δικός σας είναι ο νόμος που ρύθμισε τα χρέη των ΠΑΕ, δηλαδή Ανωνύμων Εταιριών, κάτω από την «λαϊκή απαίτηση» των οπαδών. Οι ΠΑΕ αυτές χρεώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους (μέχρι και πλαστά τιμολόγια έκοβαν) και εσείς χαρίσατε τα χρέη. Τα κλεμμένα. Πήρατε δηλαδή τα δικά μου λεφτά και τα δώσατε στα λαμόγια και τις παράγκες.
Ας αφήσουμε το παλιό σας νομοθετικό έργο και ας πάμε στο δεύτερο. Δηλαδή στο Proton. Σημειώνω προκαταβολικά πως όλα τα στοιχεία δείχνουν πως είναι μια προσωπική σας μεθόδευση και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Αυτό δεν έχει να κάνει με την δική μου “επιθετική σχεδίαση” αλλά με την πραγματικότητα. Στο υπουργικό συμβούλιο δεχθήκατε σφοδρή επίθεση για την υπόθεση Proton, αλλά προχωρήσατε.
Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία αποκάλυψε πως τον Ιούλιο του 2011, πήρατε την απόφαση να δώσετε 100 εκατομμύρια από τα αδιάθετα του Δημοσίου στην Τράπεζα Proton του κυρίου Λαυρεντιάδη. Την εποχή εκείνη ο κύριος Λαυρεντιάδης και η Τράπεζά του ήταν υπό έλεγχο για υπεξαιρέσεις. Επίσης ο νόμος 2362/95 (νόμος που έγινε ακριβώς για να μην υπάρχουν σκάνδαλα Κοσκωτά) δεν επέτρεπε αυτή την χρηματοδότηση. Τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους με επιστολή τους σας είχαν πει πως αυτό είναι παράνομο. Εσείς όμως το κάνατε. Στην εκπομπή είπατε πως η απόφαση αυτή των στελεχών του Λογιστηρίου του Κράτους «ήταν παράνομη γιατί δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα» Πρωτοτυπία νομική. Κάτι είναι ή όχι παράνομο, με βάση το αν συμπορεύεται με το νόμο και όχι με την κυκλοφορία των εφημερίδων. Πέρα βέβαια από το γεγονός πως όταν σας κοινοποιήθηκε η διαφωνία, δεν είχε δημοσιευτεί σε καμιά εφημερίδα. Ο παράνομος ήσασταν εσείς, με βάση το νόμο του 1995.
Αυτό το ξέρατε καλά. Γι αυτό προχωρήσατε σε ένα άλλο «νομοθέτημα». Σε άσχετο νόμο, τον 4002/2011 προσθέσατε άρθρο που σας αμνηστεύει προκαταβολικά. Νομοθετήσατε δηλαδή πως αν πρόκειται για θέματα συστημικής ευστάθειας των Τραπεζών, έχετε το δικαίωμα να πάρετε αποφάσεις χρηματοδότησης των Τραπεζών. Αυτό το «συστημικής» είναι μια νέα εφεύρεση. Μάλιστα ο νόμος φροντίζει να αμνηστεύσει τους υπουργούς Οικονομίας (και εσάς βέβαια) από το 1997. Γιατί από το 1997; Είχαμε συστημική αστάθεια από τότε ή παρουσιάζει αστάθεια κάποιος υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη;
Αφού δώσατε τα 100 εκατομμύρια τώρα χρεώνετε το Δημόσιο με άλλα 800 για την κρατικοποίηση της Τράπεζας. Η πτώση βεβαίως της Τράπεζας Proton δεν έχει καμία σχέση με την κρίση. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της από τα αφεντικά της. Επιχορηγούσαν τον εαυτό τους. Αντί να ασκήστε έλεγχο (με την Τράπεζα της Ελλάδας, (άλλη μεγάλη αμαρτία μια ιδιωτική Τράπεζα που εμφανίζεται ως θεσμικό όργανο του κράτους) τους χρηματοδοτήσατε και τελικώς μας τα φορτώσατε στην πλάτη.
Αλλά δεν σταματήσατε εκεί. Ο κύριος Λαυρεντιάδης, ο οποίος φέρεται να έχει καταχραστεί 51 εκατομμύρια, δεν θα πάει φυλακή. Δεν θα υπάρξει καν ποινική δίωξη. Ο λόγος είναι ένας άλλος νόμος που έχετε ψηφίσει. Πάλι εδώ η υπογραφή σας. Με τον νόμο 3904/2010, θεσμοθετείτε το ακαταδίωκτο γι’ αυτούς που θα καταχραστούν χρήματα αλλά θα τα επιστρέψουν πριν διωχθούν ποινικά. Ετσι ο κύριος Λαυρεντιάδης, επιστρέφοντας τα 51 εκατομμύρια (αφού τα επένδυσε, κέρδισε απ αυτά ή οτιδήποτε άλλο) δεν διώκεται. Πρόκειται για μία ακόμη νομική «επανάσταση» που γίνεται με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των φυλακών. Ως πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, γνωρίζετε πως κατά καιρούς νόμοι για «αποσυμφορήσεις» κρύβουν την απελευθέρωση ολίγων επωνύμων που καταδικάστηκαν. Έτσι στο παρελθόν έχουν αποφυλακιστεί, «για την αποσυμφόρηση του σωφρονιστικού συστήματος» ο Μάκης Ψωμιάδης, ένας καναλάρχης και κάποιοι απατεώνες δικηγόροι εκ Θεσσαλονίκης…
Μπορώ να σας πω πολλά ακόμη. Πολλά, τα οποία είναι η δουλειά μου να σας τα πω. Πώς τα λένε στα δικαστήρια στις αγωγές κατά δημοσιογράφων (άλλος δικός σας νόμος); «Γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις». Αυτό ακριβώς κάνω. Ένας λόγος παραπάνω γιατί πληρώνομαι «από τα λεφτά του Ελληνικού Λαού», όντας εργαζόμενος στην πολύπαθη Δημόσια Τηλεόραση που οι κυβερνήσεις θεωρούν τσιφλίκι τους. Θα σας παρακαλούσα να το σεβαστείτε. Και να σπαταλήσετε λίγη από την φημολογούμενη ευφυΐα και ρητορεία σας, να μου απαντήσετε. Γιατί αυτή είναι η δικιά σας υποχρέωση. Εκτός αν προτιμάτε να με απολύσετε.

Έρμη.... Ελλαδίτσα... Ως πότε;

2011-02-23T22:39:00.002+02:00

Κοιτώ τον κόσμο γύρω μου.

Διαβάζω τα νέα, μεταδίδονται με ταχύτητα φωτός.

1000 νεκροί στην Λιβύη. Εκεί ο αμετανόητος Καντάφι επέλεξε να πνίξει με αίμα την εξέγερση των πολιτών.

Πάνω από 100 στην Αίγυπτο που κατάφερε να αλλάξει σελίδα μετά από διαδηλώσεις και διμαρτυρίες που κράτησαν ημέρες με τον κόσμο στους δρόμους και στις πλατείες αγνοώντας την βίαιη καταστολή!

Και η Αίγυπτος είχε ακολουθήσει το δρόμο που άνοιξε λίγο καιρό πριν η Τυνησία.

Μία μία χώρες της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής εξεγείρονται και διεκδικούν ένα καλύτερο μέλλον. Άνθρωποι που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχιας σε χώρες πλούσιες που κάποιοι δυτικοί κάνουν μεγάλες μπίζνες αποφάσισαν να συνεργαστούν, να ενωθούν και να βγουν στους δρόμους να βροντοφωνάξουν πως υπάρχουν κι αυτοί!

Δεν ξέρω αν είναι υποκινούμενοι κι από ποιους.... Πολλές θεωρίες συνωμοσίας ακούστηκαν και για αυτούς.

Πιστεύω οτι η επανάσταση τους είναι καθαρή, ξεκίνησε από κάποια φωτεινά μυαλά που οραματίστηκαν το διαφορετικό, που άναψαν την σπίθα και με φειδωλά μέσα την μετέτρεψαν σε πυρκαγιά που παρέσυρε τα πάντα και ανέτρεψε καθεστώτα δεκαετιών.

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

γιατί για ακόμη μια φόρα θλίβομαι για την χώρα μου.

Πώς καταντήσαμε έτσι;

Φοβικοί και φοβισμένοι, δεν τολμάμε να διεκδικήσουμε, να παλέψουμε για ένα καλύτερο αύριο, να πολέμησουμε για να μην χάσουμε την αξιοπρέπεια μας.

Βλέπουμε τα πάντα γύρω μας να καταρέουν

Χάνουμε δικαιώματα που κατακτήθηκαν με σπουδαίους αγώνες

Τελευταία κινδυνέυουμε να χάσουμε και την ίδια μας την εθνική κυριαρχία, βάζουμε πωλητήριο στην ίδια την χώρα.

Γι αυτά τα χώματα τα ποτισμένα με αίμα και θυσίες των προγόνων μας, που κάποιοι λιγουρεύονται και ετοιμάζονται να αγοράσουν κωψοχρόνια, δεν τολμάμε να φωνάξουμε ΌΧΙ, να βγούμε στους δρόμους και να απαιτήσουμε εδώ και τώρα να δοθεί ένα τέλος στον κατήφορο.

Ίσως από τύψεις....γιατί όλοι νοιώθουμε συνένοχοι στο έγκλημα

Ίσως από αδιαφορία.... γιατί ποτέ δεν μας ενδιέφερε πραγματικά το κοινό καλό, μα μόνο ο εαυτός μας.

Ίσως από άγνοια.... γιατί αλήθεια πότε θελήσαμε να μάθουμε την αλήθεια και την ιστόρια μας;

Μα μάλλον κι επειδή δεν ξέρουμε να παλεύουμε, μα μόνο να κατακρίνουμε.... τους άλλους, έκεινους τους κακούς, τους κουμμουνιστές, που απεργούν και διαμαρτύρονται.

Μα όχι. Δεν είναι δυνατόν να μην ξέρουμε να....τα σπάμε, να φωνάζουμε για τα δίκια μας...

Το κάνουμε.... το κάναμε και πρόσφατα.... μετά από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.... έγινε της....Αιγύπτου!

Κάτσε να σε πω τα νέα κυρά Κούλα, αν δεν τα μαθες. Έγινε χαμός λέει στο λιμάνι, γιατί ο γαύρος πήδηξε τον βάζελο χωρίς βαζέλινη με αρχιβιαστή κάποιον νταβατζή μαριδάκη, μαζί μ'ένα ψηλό αγόρι, πρώην ποδοσφαιριστή, καλό παιδί, και τσατσάδες κάτι κοράκια με σφυρίχτρα. Και τσατίστηκαν που λες οι νταβατζήδες της άλλης οικογένεια των πράσινων βιαστών, από την μεριά των ΒουΠου, γιατί λέει δεν τους κάθονται τώρα οι καλές οι πουτάνες και χάνουνε πελατεία....

Μα τα λέει εδώ και χρόνια ο τζίμης ο πανούσης....

Αμετανόητοι ΝεοΈλληνες....έχουμε αυτά που μας αξίζουν!

Παίρνουμε τα ....3 μας στην πλάτη και φεύγουμε για το ταξίδι....της προσφυγιάς!

Αιώνιοι "ταξιδιώτες" σ έναν κόσμο που ποτέ δεν καταλάβαμε!

Αχ Ελλάδα....ως πότε στον κόρφο σου θα φωλιάζουν ηγέτες προδότες?!

Περί Κρατικής Βίας...

2010-12-27T16:09:00.002+02:00

Οι λαοί της Ευρώπης τους τελευταίους μήνες έρχονται αντιμέτωποι με το πραγματικό πρόσωπο της Ευρωπαικής Ένωσης.

Οι μάσκες πέφτουν, και το όνειρο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μετατρέπεται σε εφιάλτη.

Γίνονται ξεκάθαρα πλέον τα σχέδια όσων οραματίστηκαν την μεγάλη, ενιαία, ευρωπαϊκή αγορά.

Η Ευρὠπη μετατρέπεται σε φέουδο των μεγαλοεπιχειρηματικών συμφερόντων και των τραπεζιτών.

Το πάρτυ ξεκινάει, και οι λαοί θα είναι απόντες.

Μέρα με τη μέρα χάνονται δικαιώματα και κεκτημένα που κερδήθηκαν με χρόνιους αγώνες, θυσίες και αίμα.

Οι συνένοχοι στην κατάσταση παίζουν καλά τον ρόλο του "σωτήρα" δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα σαν την μόνη λύση για τη "διάσωση από την καταστροφή".

Όλοι ξέρουμε όμως πια, πώς απλώς ικανοποιούν τις ορέξεις των μεγάλων αφεντικών τους.

Ελλάδα, Ιρλανδία οι πρώτες που υποδουλώθηκαν.

Πορτογαλία, Ισπανία, Βέλγιο πιθανόν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο.

Ιταλία, Βρετανία, Γαλλία θα υποστούν τα προληπτικά μέτρα για να αποφευχθούν τα χειρότερα.

Και πόσες άλλες χώρες θα ακολουθήσουν.

Μα σε όλες τις χώρες η δράση όλων όσων κινούν τα νήματα είναι η ίδια.

Μ.Μ.Ε μέσα στο σύστημα καλύπτουν τα εγκλήματα και παρασκηνιακά στηρίζουν τους κυβερνώντες, δημιουργώντας κλίμα τρόμου στον λαό.

Δυνάμεις ασφαλείας εγκλωβισμένες μεταξύ επιβίωσης και καθήκοντος παίζουν το παιχνίδι των ανωτέρων που διατάζουν με γνώμονα την προστασία των αφεντικών και την κατάπνιξη οποιασδήποτε προσπάθειας για αντίδραση.

Για να μην μακρηγορώ, διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο και βλέποντας το παρακάτω βίντεο διαπιστώνουμε πόσο ομοιότητες έχουν όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ευρώπη.

http://www.cosmo.gr/News/England/302940.html

BBC Jody McIntyre interview Greek subs
Ανέβηκε από ligomilitos. - Νέα video που σας ενδιαφέρουν.

Τα θύματα είναι τα ίδια, εμείς, οι Ευρωπαίοι λαοί.

Ο εχθρός είναι ο ίδιος, τα μεγάλα συμφέροντα και τα τσιράκια τους οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι.

Δείτε το βίντεο και σας αφήνω να βγάλετε τα συμπεράσματα σας.

Η λύση είναι μία, Ανυπακοή, Αντίδραση, Αγώνας από όλους μας, Αλλαγή πρώτα από όλα από μέσα μας.

Ας μην τρώμε πια άλλο κουτόχορτα.

Η αλήθεια θα αρχίσει να ξεσκεπάζεται, αρκεί να έχουμε ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά μας, να βλέπουμε και να ακούμε πίσω από τα εμφανή και πασιφανή.

17....

2010-11-16T23:06:00.006+02:00

....Νοέμβρη.

Επέτειος. Μαύρη. Όχι γιορτή. Πώς καταλήξαμε να "γιορτάζουμε" το Πολυτεχνείο;
Κι όχι να τιμάμε πραγματικά αυτούς που χάθηκαν, πληρώνοντας με τις ζωές τους τα παιχνίδια εξουσίας των μεγάλων συμφερόντων, σε έναν άνισο αγώνα με τα άρρωστα μυαλά του φασισμού και του ιμπεριαλισμού.

17 Νοέμβρη 1973...
Ημέρα ορόσημο για τους αγώνες των Ελλήνων. Ημέρα που θα έπρεπε να είναι οδηγός, κυρίως των νέων, των φοιτητών, των μαθητών, των εργαζομένων, για τους αγώνες μας, για τις διεκδικήσεις μας.
Και οδηγός για αρκετούς της γενιάς του 73 που στην πορεία των χρόνων ξεχάσαν τα ιδανικά για τα οποία παλέψανε, ξεχάσαν τους συντρόφους και τους συναγωνιστές τους που χάθηκαν, έπιασαν μια καρέκλα και έγινα χειρότεροι από αυτούς τους οποίους τότε πολεμούσαν.

....."Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου το άρμα που βρισκόταν απέναντι από την κεντρική πύλη έλαβε εντολή να εισβάλλει. Έπεσε πάνω στην πύλη και την έριξε, παρασέρνοντας στο διάβα του μία κοπέλα που ήταν σκαρφαλωμένη στον περίβολο κρατώντας την ελληνική σημαία. Οι μοίρες των ΛΟΚ, μαζί με ομάδες -μυστικών και μη- αστυνομικών, εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο και κυνήγησαν τους φοιτητές, οι οποίοι πηδώντας από τα κάγκελα προσπάθησαν να διαφύγουν στους γύρω δρόμους. Τους κυνηγούσαν αστυνομικοί, πεζοναύτες, ΕΣΑτζήδες. Αρκετοί σώθηκαν βρίσκοντας άσυλο στις γύρω πολυκατοικίες, πολλοί συνελήφθησαν κα μεταφέρθηκαν στη Γενική Ασφάλεια και στην ΕΣΑ.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας, στις 17 Νοεμβρίου συνελήφθησαν 840 άτομα. Όμως, μετά τη Μεταπολίτευση, αξιωματικοί της Αστυνομίας, ανακρινόμενοι, ανέφεραν ότι οι συλληφθέντες ξεπέρασαν τα 2400 άτομα. Οι νεκροί επισήμως ανήλθαν σε 34 άτομα. Στην ανάκριση που διενεργήθηκε το φθινόπωρο του 1975 εναντίον των πρωταιτίων της καταστολής εντοπίστηκαν 21 περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού. Ωστόσο, τα θύματα πρέπει να ήταν πολύ περισσότερα, διότι πολλοί βαριά τραυματισμένοι, προκειμένου να διαφύγουν τη σύλληψη, αρνήθηκαν να διακομιστούν σε νοσοκομείο."

Αφιερωμένο στη μνήμη των πεσόντων...

Αφιερώμενο σε εμάς ....στην νέα γενιά των "επι του καναπέως επαναστατών".... στην γενιά που δεν άλλαξε τη χώρα, που δεν άλλαξε το μέλλον....

Κι ενα ακόμη από αυτά τα τραγούδια του Μίκη που συντροφεύουν αυτή τη μέρα....
με την ελπίδα να μας συντρόφευουν κάθε μέρα, γιατί οι αγώνες είναι οι ίδιοι με τότε, επίκαιρα όσο ποτέ τα συνθήματα και τα αιτήματα του Πολυτεχνείου....
ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ. Αρκεί μια ματιά γύρω μας, στον συνάνθρωπό μας, στα προβλήματα μας, στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, στα μάτια των κυβερνώντων!

"Douze points pour...."

2010-05-24T12:43:00.006+03:00

Λίγο πριν τον πρώτο ημιτελικό της φετινής ευρω-βίζιον και την ελληνική συμμετοχή με τον Τζορτζ Αλκαίος εντ φρεντς
νοιώθω τυχερός που ευτυχώς υπάρχουν ακόμη σ αυτή τη μισοβουλιαγμένη χώρα μουσικοί, τραγουδοποιοί και τραγουδιστές που εκπροσωπούν επάξια το ελληνικό τραγούδι, που συγκινούμαι όταν τους ακούω, που ταξιδεύω με τη μουσική και το στίχο τους, που ερωτεύομαι με τη φωνή τους, ανατριχιάζω με την ερμηνεία τους, κλαίω, πονώ και χαίρομαι με το συναίσθημά τους, γελώ με το χιούμορ τους, ηρεμώ με την προσωπικότητά τους.

ένα μεγάλο ευχαριστώ σ αυτούς τους ανθρώπους που μας δίνουν από τις τελευταίες ανάσες στην προσπάθεια να παραμείνουμε υπερήφανοι που γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και ζούμε σ αυτή τη χώρα και είμαστε Έλληνες....

Να ΓουστΑΡΗΣ.....

2010-04-26T00:32:00.005+03:00

λίγο διαφορετικός αλλά είναι κι αυτό μέρος της ζωής μας.
Πάνω από όλα ο ΑΡΗΣ! :))
υ.γ.: στα αδέρφια που βρέθηκαν εκεί....και σε όλους εμάς που απουσιάζαμε από το πάρτυ μόνο σωματικά.
Σας ευχαριστούμε!

το σχόλιο που έγινε ανάρτηση....

2010-03-08T01:58:00.002+02:00

γιατί πολλές φορές οι σκόρπιες σκέψεις ενός σχολίου αρχίζουν και κουράζουν....καλύτερα να γίνονται εξαρχής ανάρτηση...συγγνώμη για όσους κούρασε η επανάληψη.

"Θα σας εξαφανίσομεν..."

η περιβόητη φράση από τον ελληνικό κινηματογράφο αποδεικνύει πόσο μπροστά από την εποχή τους ήταν οι Έλληνες εκείνης της περιόδου, τη διαχρονικότητα της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας και όλης της κοινωνίας μας.

γεννημένος το 82 έζησα την Ελλάδα της "Αλλαγής", τα "καλά" χρόνια του Ανδρέα...το αλησμόνητο "Τσοβόλα δώστα όλα", τις δόξες της Μιμής, τις οικουμενικές, τα δικαστήρια, την 3ετία του καντέμη, την επανοδό Ανδρέα, το Ωνάσιο. Έζησα και τις μεγάλες στιγμές των αλλαγών στην Ευρώπη, με την πτώση του Τείχους και του κομμουνισμού, την Περεστρόικα, τον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας, τις αλλαγές στον πολιτικό και οικονομικό χάρτη της Ευρώπης, την πορεία προς το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα και την ένταξη στο Ευρώ. Μεγάλωσα μαθαίνοντας γεωγραφία μέσα από συνθήκες και πολιτική επικαιρότητα... Μάαστριχτ, Σένγκεν, Λισσαβώνα, Αμστενταρμ, Βρυξέλλες, Στρασβούργο!

μεγαλώνοντας έζησα κι άλλα. την Ελλάδα των εκσυγχρονιστών του mr Sardam-λέγε με κινέζο-Ταπερμαν κατα την αξέχαστη Μαλβίνα-Σημίτη, την πρό- και μετά- Ολυμπιακών χώρα, αυτήν που η 5ετία του ανηψιού μπούλη έφερε στην σημερινή κατάσταση. Γρήγορη αναδρομή 28 χρόνων....βρε πως περνάν τα χρόνια;

Πώς περνάν; Κοινή συνιστώσα σε όλα αυτά τα χρόνια από τότε που ψιλοθυμάμαι τον εαυτό μου και τις ειδήσεις είναι η λέξη "ΛΙΤΟΤΗΤΑ". συνοδευόμενη και από άλλες βέβαια όπως αδιαφάνεια, σκάνδαλα, χρηματισμός, ρουσφέτι, λάδωμα, φόροι, δημόσιο, διορισμός, επιδότηση, κονδύλιο, πακέτα Ντελόρ, απεργία, συνδικαλιστές και άλλες πολλές.

Διερωτώμαι... πότε έζησα χωρίς λιτότητα; ποτέ!

κάποιοι όμως σε όλα αυτά τα χρόνια της λιτότητας έφαγαν με χρυσά κουτάλια. Κάποιοι πλούτισαν, έφαγαν και ήπιαν εις υγείαν των κορόιδων. και δεν είναι λίγοι αυτοί. είναι πολλοί. είναι πάρα πολλοί. αρκετοί από αυτούς είναι πρώτοι στις σημερινές πορείες και σηκώνουν το λάβαρο της επανάστασης εναντίον των αντιλαικών μέτρων. άλλοι πάλι είναι αραγμένοι στον καναπέ του σπιτιού και παίζουν play station και άλλοι ιδρώνουν στα γυμναστήρια κάνοντας κοιλιακούς.

γιατί τα γράφω κι εγώ όλα αυτά θα με πείτε τώρα.

δεν ξέρω, κάτι ήθελα να γράψω κι εγώ.

χωρίς αρχή μέση και τέλος...όπως είναι και η χώρα μας.

νοιώθω την Ελλάδα σαν ένα καράβι στη μέση του πελάγους ρημαγμένο από τις φουρτούνες, χωρίς πυξίδα, χωρίς πολλά καύσιμα ακόμη, χωρίς προορισμό, με ναύτες που τα παρατάνε σιγά σιγά, οι μισοί από κούραση οι άλλοι από τεμπελιά (αυτοί δεν δούλεψαν ποτέ, με μέσο μπήκαν) και καπετάνιο που ανέλαβε χωρίς να το περιμένει, όταν ο άλλος πήδηξε για να σωθεί, και προσπαθεί μεν, αλλά είναι δύσκολο όσα έμαθες θεωρητικά να τα κάνεις πράξη...

ολοκληρώνοντας αυτά τα σκόρπια λόγια να πω για ακόμη μια φορά το κατα τη γνώμη μου μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της χώρας που είναι η ανυπαρξία Δικαιοσύνης. και ο προβληματισμός μου που είναι το μοναδικό που ποτέ στις μεγάλες και μικρές μας πορείες δεν διεκδικήσαμε. Ανεξάρτητη, αμερόληπτη, τολμηρή και ισχυρή Δικαιοσύνη που θα επιβληθεί και θα επιβάλει ισονομία και ισοπολιτεία σε όλους. αν δεν ξεκινήσουμε από εκεί και σε 10 και 20 και σε 30 χρόνια στα ίδια θα καταλήξουμε.

λυπάμαι που χάσαμε την ανθρωπιά μας. που χάσαμε το φιλότιμο μας. που όπως είπε στους πρωταγωνιστές της περασμένης Κυριακής ο Έλληνικής καταγωγής ανταποκριτής των τουρκικών ΜΜΕ στην Αθήνα...χάσαμε την μπέσα μας!

επίκαιρα και σήμερα τα λόγια του ποιητή....

"Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις."

Ντροπή...

2010-02-12T02:03:00.003+02:00

Από σήμερα ντρέπομαι που είμαι Έλληνας, ντρέπομαι για την δικαιοσύνη μας, για το κράτος "δικαίου" που έχουμε, για την Αστυνομία μας, για τα ΜΜΕ μας, για όλους και για όλα.

η είδηση της ντροπής....

Αυγουστίνε αν μου επιτρέπεις ένα μεγάλο συγγνώμη από μένα και την οικογένεια μου.

θα ευχόμουν αυτό που διάβασα να ήταν ένα κακόγουστο αστείο.

αλλά δυστυχώς δεν είναι πρωταπριλιά.

θα ευχόμουν να ήταν τσικνοπέμπτη και να ήταν καρναβαλικές εκδηλώσεις του δήμου θεσσαλονίκης...

δυστυχώς ήταν πριν μια βδομάδα το μεγάλο καρναβαλ-πάρτυ της πόλης.

εύχομαι τουλάχιστον η ταλαιπωρία να είναι μικρή και να μην διανοηθεί κανείς δικαστικάφρος να αποφασίσει οτιδήποτε εις βάρος του παιδιού που θα μπορούσε να ήταν αδερφός μας και που έζησε τον εφιάλτη.

το βίντεο της ντροπής...για να μην ξεχνάμε!

Άσπρη Μέρα...

2010-01-29T00:10:00.009+02:00

Τέτοιες στιγμές τα λόγια είναι περιττά...

υ.γ.:

Λένε μια εικόνα χίλιες λέξεις

είχα καιρό να γράψω.

μα Μια προτροπή...το λευκό τοπίο...ο αγαπημένος ήχος...δώρο σε όλους.

Ευχαριστώ.

*11

Κανονικά η ανάρτηση θα τέλειωνε εδώ, αλλά υπήρξε έκτακτη...."επικαιρότητα".

υ.γ.2: δεν ξέρω πόσοι από εσάς παρακολούθησαν την αποψινή εμπόλεμη ζώνη του Δανέζη για την πολύπαθη Αϊτή. Μια χώρα, από τις φτωχότερες του κόσμου, που εκεί που έπρεπε να αναστηλωθεί δέχθηκε το τελειωτικό χτύπημα της μοίρας από τον Εγκέλαδο.

Το ντοκιμαντέρ ήταν γυρισμένο πριν εναμιση χρόνο και η κατάσταση στη χώρα ήταν ήδη από τότε δραματική.

Κράτησα 2 πράγματα από το ντοκιμαντέρ, που σε συνδυασμό με την σημερινή παγκόσμια και ελληνική πραγματικότητα αποκαλύπτουν με τα πιο μελανά χρώματα το δράμα του καπιταλισμού.

1ον όπως αποκάλυψε κάποιος υπεύθυνος του ΟΗΕ εκεί η ανθρωπιστική βοήθεια το 2007 στην Αϊτη είχε αρχικά προυπολογισθεί σε 80 εκατομ. δολάρια, μετά από 3 μήνες ανέβηκε στα 97 εκατομ. και μέσα σε λίγους ακόμη μήνες άγγιξε τα 123 εκατ. αναγκάζοντας τον ΟΗΕ να στραφεί στους χορηγούς του.

Η αυξηση στις τιμές της ίδιας ακριβώς βοηθειας αποδόθηκε στην αύξηση των τιμών των προϊόντων.

Και αναρωτιέμαι όταν οι τιμές που πουλάνε οι αγρότες συνεχώς μειώνονται ποιοι ήταν αυτοί οι απάνθρωποι κερδοσκόποι που πλούτιζαν εκμεταλλευόμενοι ακόμη και την ανθρωπιστική βοήθεια;

Γιατί η διεθνής κοινότητα ανέχεται τέτοιου είδους πρακτικές.

2ον αποκαλύφθηκε στο ντοκιμαντέρ επίσης πως πριν 15-20 χρόνια η Αϊτή ήταν μια χώρα με επάρκεια σε αγροτικά προϊόντα και κυρίως ρύζι παράγοντάς σχεδόν όσο χρειαζόταν. Η πολιτική της χώρας άλλαξε ξαφνικά, επιτρέποντας αθρόες εισαγωγές από τις ΗΠΑ, μειώνοτας ταυτόχρονα την κρατική ενίσχυση στους αγρότες και μηδενίζοντας την αγροτική πολιτική, με αντάλλαγμα σε όλα αυτά έγκριση δανείου από το ΔΝΤ και καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Το συγκεκριμένο παιχνίδι συμφερόντων, από τη μια χρέωσε την χώρα στους ξένους, μείωσε τον αγρτοτικό πληθυσμό και τους έστειλε στις μεγαλουπόλεις μετατρέποντας τους ουσιαστικά σε επαίτες.

Οι συνειρμοί με την ελληνική πραγματικότητα είναι αναπόφευκτοι!

Σας ευχαριστώ για την υπομονή.

Τα συμπεράσματα δικά σας!

Καλά Χριστούγεννα...

2009-12-25T19:07:00.004+02:00

Άγιες ημέρες....σε μια Ελλάδα που όπως λένε καταρρέει.

Ημέρες αγάπης, οικογενειακής θαλπωρής, διασκέδασης, οικογενειακών τραπεζωμάτων και κρασοκατανύξεων.

Στα ελληνικά νοικοκυριά, λένε, επικρατεί αναστάτωση.

Το σκάσιμο της φούσκας που λέγεται ελληνική ευημερία αναμένεται από μέρα σε μέρα, οι κακές γλώσσες μας το διαμηνύουν εδώ και μέρες..."Greeks... The party is over!"

Μα για ποιο πάρτυ μιλάμε άραγε;

αναδημοσιεύω τους καταλόγους των golden boys της ΕΡΤ, μιας και η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως, με την ευχή πως το 2010 θα φέρει επιτέλους την πολυαναμενόμενη κάθαρση.

από το fimotro και από το troktiko.

Πράγματι κρίμα για αυτή την χώρα...

για το τέλος μια φωτογραφία δανεισμένη από τα ειδησεογραφικά blogs που με την πρώτη ματιά δεν έδωσα σημασία αλλά σε μια δεύτερη 'ανάγνωση' και κάνοντας τους απαραίτητους συνειρμούς βλέπει κανείς όλη την αλήθεια της σημερινής πραγματικότητας της ελληνικής κοινωνίας.

"Κι ενώ όλη η χώρα ακολουθεί με οδύνη την εξόδιο ακολουθία της ελληνικής οικονομίας, ο απλός λαός απλώνει το χέρι της ζητιανιάς στο μεγάλο κεφάλαιο, που βγάζοντας από την τσέπη το μάτσο με τα €υρά προσπαθεί να μειώσει τον πόνο και να περιορίσει την δυστυχία όσων δεν είχαν την τύχη να 'ορθοποδήσουν', να συμμετάσχουν στο πάρτυ και να φάνε το μερίδιο τους από την πίτα στο μεγάλο ελληνικό φαγοπότι των προηγούμενων δεκαετιών"

Καλές γιορτές σε όλους λοιπόν.

Αγάπη, Υγεία, Ειρήνη, Ευτυχία.

ευχές τυποποιημένες αλλά όχι τυπικές.

Από Καρδιάς και Αληθινές.

Να περάσετε όμορφα αυτές τις μέρες.

Αφιερωμένα, διαλέγετε και παίρνετε...:))

Ψυχή...

2009-11-10T23:30:00.004+02:00

ημερα. Κυριακή 8/11.
ώρα. 10 και κάτι το βράδυ.
τόπος. έξω από έναν κινηματογράφο της Θεσσαλονίκης.

η ηλικία της γιαγιούλας μαρτυρούσε πως σίγουρα είχε ζήσει αρκετά από τα γεγονότα στα νιάτα της.
το σχόλιο των πιο νέων ανθρώπων στην παρέα της ήταν "μια ωραία, καλογυρισμένη και αληθινή ταινία".
η ίδια διαφώνησε με το ότι παρουσίασε τους άλλους ως καλούς... συνεχίζοντας το σχόλιο της πως "κι αυτός δικός τους είναι, οπότε...." εννοώντας βέβαια τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη.

το οτι αναφέρομαι στην ταινία "ψυχή βαθιά" νομίζω πως είναι ήδη φανερό.
δεν θέλω να επαναλάβω πράγματα που έχετε, ίσως, ήδη ακούσει.
ούτε είμαι ικανός να κάνω κριτική στην ταινία.
στα δικά μου τα μάτια φαντάζει μάθημα ιστορίας.
που καλό θα ήταν να δούνε όλοι οι Έλληνες.
και κυρίως οι μαθητές. στα σχολεία.
και οι φοιτητές.
οι νέοι άνθρωποι αυτής της χώρας. το "μέλλον" της
αυτοί που διαχωρίζουν τα τραπεζάκια τους σε πράσινα, μπλε, κόκκινα, πορτοκαλί, μαύρα, άσπρα, πολύχρωμα και άχρωμα.
αυτοί που σκοτώνονται στις συνελεύσεις τους, που βρίζονται χυδαία χωρίς λόγο, απλώς για να επιβάλλουν απόψεις, να τρομοκρατήσουν, να το παίξουν τζάμπα μάγκες, λες και τους είπε κάποιος πως φωνές και τραμπουκισμούς έχει ανάγκη αυτή η χώρα για να λύσει προβλήματα και να πάει μπροστά.

για τον εμφύλιο λίγα πράγματα μας είχανε μάθει στο σχολείο.
σπάνια προλαβαίναμε να τον συμπεριλάβουμε στην ύλη μας, αφού συνήθως βρισκόταν προς το τέλος του βιβλίου, εκεί που φθάναμε τον Μάιο, αργά για να δώσουμε προσοχή.
άλλωστε νομίζω πως όλοι βολευόντουσαν μ'αυτό.
αρκούσε μια απλή αναφορά σε ημερομηνίες και αριθμούς.
ποιος θα έπαιρνε την ευθύνη να πάρει θέση, να πει δυο λόγια παραπάνω, να εξηγήσει τα πώς και τα γιατί.
αυτά τα γιατί που τόσο γλαφυρά αναφέρει ο Θανάσης Βέγγος στο συντομο αλλα συγκλονιστικό του πέρασμα από την ταινία.
"Ελληνας να τουφεκίζει Έλληνα"
ένας πόλεμος χωρίς λογική.
λες και υπάρχει πόλεμος που έχει λογική;
μα αυτός ξεπέρασε τα όρια.
χιλιάδες νεκροί.
περισσότεροι από όσοi συνολικά σε βαλκανικούς, μικρασιατικό και παγκόσμιους, για την Ελλάδα.
χωρίς νικητές.
μόνο ηττημένους.
όλους τους Έλληνες.
ολόκληρη την Ελλάδα.
και δυστυχώς μια ήττα που τις συνέπειες της πληρώνουμε ακόμη και σήμερα.
ο διχασμός έχει εισχωρήσει στο DNA μας και έχει γίνει η αρρώστια που μας σκοτώνει σιγά σιγά.
δεν το καταλάβαμε για δεκαέτιες.
με το σχόλιο της γιαγιάς φοβάμαι πως ακόμη δεν το καταλάβαμε, δεν βάλαμε νερό στο κρασί, δεν σβήσαμε εγωισμούς και μίση, δεν παραδειγματιστήκαμε, δεν βγήκαμε σοφότεροι.
και για το μέλλον δεν μπορώ παρά να μην έχω κανένα αισιόδοξο μήνυμα πως κάτι θα αλλάξει.

τότε οι μεγάλες δυνάμεις ήθελαν τους ΈΛληνες διχασμένους.
τα μεγάλα συμφέροντα θέλουν διχασμένους τους Ελληνες και σήμερα.
κομματικά, πολιτικά, γεωγραφικά, αθλητικά, πνευματικά, μουσικά, από τα πολυ απλά μέχρι τα πιο σύνθετα μας ορθώνουν σύνορα, διακρίσεις, μας χωρίζουν και μας σπρώχνουν στο να διαφωνούμε και να μαλώνουμε μεταξύ μας.
να κοιτάει ο ένας τον άλλον περίεργα, χωρίς εμπιστοσύνη, επιφυλακτικά και εχθρικά. γιατί έτσι τους συμφέρει.
γιατί έτσι μας έχουν δεμένους και περιορισμένους.
γιατί έτσι οι ίδιοι δρουν ανεξέλεκτα και χαίρονται το πάρτυ τους, μακρυά από εμάς, τους ενοχλητικούς.

Σκέψεις πολλές τριγυρνούν στο μυαλό μου αυτές τις μέρες.
και βλέποντας τις χθεσινές εικόνες από τις εκδηλώσεις για την επέτειο της πτώσης του Τείχους στο Βερολίνο, αυτό το πάρτι που στήθηκε από όλους τους ελεύθερους πολίτες στην πόλη σύμβολο, την πιο ζωντανή πόλη της Ευρώπης αυτή τη στιγμή, χαίρομαι και θαυμάζω τους Γερμανούς για τα όσα κατάφεραν μέσα σε μια 20ετία, για το πόσο γρήγορα μονοιάσανε, για τον πολιτισμό τους και την πολιτική και κοινωνική τους δύναμη, για τα θέλω τους που ξέρουν να τα διεκδικούν και να πετυχαίνουν νίκες.

Και θλίβομαι και μας λυπάμαι,για το πόσο μικρόψυχοι είμαστε, για τα τείχη που καταφέρνουμε κάθε μέρα να χτίζουμε και να ορθώνουμε όλο και ψηλότερα ανάμεσα μας, για το πόσο απολίτιστοι καταντήσαμε, πολίτες ΝΕΚΡΟΙ, χαμένοι μέσα στα φάτσαμπουκ και την τηλεόραση, στιβαγμένοι μέσα στα μπουζουκομάγαζα και εγκλωβισμένοι στους μικροαστικούς μικρόκοσμους μας.
Ξεχάσαμε να ζούμε.
και μέρα με την μέρα θάβουμε την αξιοπρέπεια μας, την ζωή μας και την ψυχή μας όλο και πιο... Βαθιά.

για Αλάσκα καλά πάμε...;

2009-10-26T17:00:00.003+02:00

Δεν το κάνω συχνά να μιλώ για τις ταινίες που έχω παρακολουθήσει.
Για αυτήν όμως θα κάνω μια εξαίρεση.
Λέγεται "into the Wild"
την είδα το περασμένο Σάββατο τα ξημερώματα, τη βραδιά που η ώρα από τις 3:00 ως τις 4:00 κράτησε 120 λεπτά.
Ό,τι ο ποιητής ονόμασε Ιθάκη ο Christopher_McCandless ονόμασε Αλάσκα.
Δεν είναι η ταινία που κάποιος θα ονόμαζε υπερπαραγωγή, μα είναι η πραγματική ιστορία που κρύβεται από πίσω της και που κάνει το τέλος της να είναι αρχή μια εσωτερικής αναζήτησης, ξανά και ξανά, μέχρι να βρούμε εκείνο το νόημα που ψάχναμε για χρόνια, και όλο χάνουμε και όλο νομίζουμε πως φτάσαμε κοντά του, μα πάντα παραμένουμε μακρυά.
Δεν θα πω περισσότερα, όσοι δεν το είδατε προσπαθήστε να την βρείτε, το σίγουρο είναι πως δεν θα χάσετε τον χρόνο σας.

Εις το επανειδείν.
Ως τότε σας αφήνω να ρίξετε μια ματιά στο τρέιλερ, κι εγώ λέω να ξεκινώ σιγά σιγά για... Αλάσκα.

υ.γ.1: ανακάλυψα στην βιογραφία του στο νετ πως ο ήρωας ήταν υδροχόος...τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο.
υ.γ.2: Χρόνια Πολλά στην πόλη μας που εορτάζει, στο Δημήτρη και στη Δήμητρα και σε όλους για το εορταστικό 3ήμερο που ακολουθεί! Να περάσετε όμορφα.

Εκεί....

2009-10-01T17:30:00.005+03:00

ο κόσμος "καίγεται"....

κι εδώ το νιμού χτενίζεται...

Καλήν Ψήφο...

χωρίς επιπλέον λόγια...
ακούσαμε πολλά αυτές τις μέρες.

υ.γ.:
και λίγα στατιστικά για τους εθνοπατέρες μας...

ΠΥΡόπληκτοι Ξανά...

2009-08-25T21:46:00.014+03:00

ε και?
ευαίσθητοι και μη, πολιτικοποιημένοι ή όχι, μορφωμένοι ή αγράμματοι από αύριο πάλι τα ίδια θα κάνουμε.

θα επιστρέψουμε στην ωραία μας καθημερινότητα.

θα παραπονιόμαστε για την ζέστη τα καλοκαίρια.
για τις πλημμύρες του χειμώνα.

θα πάμε στα μπιτς μπαρ να πιούμε το καφεδάκι μας.
θα ανέβουμε στα χιονοδρομικά για το σκί μας.

θα κατασκηνώσουμε στα οργανωμένα ή ελεύθερα κάμπινγκ για να απολαύσουμε την όμορφη ελληνική φύση.
και φεύγοντας θα αφήσουμε πίσω μας τα σκουπίδια.
θα φυτέψουμε τις γόπες μας στην άμμο.
θα ανάψουμε την ψησταριά μας και θα ψήσουμε τα κοψίδια.
θα κριτικάρουμε τους πολιτικούς, λες και τους εξέλεξαν οι κορεάτες...
θα ανοίξουμε τις τηλεοράσεις μας να χαζέψουμε τα οπίσθια της πετρούλας και να πανηγυρίσουμε τα γκολ της αγαπημένης μας ομάδας.
θα πάρουμε το αυτοκινητάκι μας να πεταχτούμε στο περίπτερο για τσιγάρα.
αυτά που όταν τα καπνίσουμε θα φυτέψουμε στην άμμο...

οι αρμόδίοι από τον ιούλιο είχαν ετοιμαστεί...
αν έχετε διάθεση ακούστε τις δηλώσεις. εγώ δεν είχα, αλλά και να είχα δεν άκουγεται καθόλου καλά.
προφανώς αν στην ευρεία σύσκεψη μιλούσαν τόσο σιγανά, πώς να ακούσουν αυτοί που έπρεπε να ακούσουν...

το παρακάτω όμως όσοι δεν το έχετε δει αξίζει να το δείτε.
κι όσοι το είδαμε καλό είναι να το ξαναδούμε.
για παραδειγματισμό. για να μην ξεχνάμε.
μπας και...

Στις πυρκαγιές της Χαλκιδικής του '06 σε δελτίου του Ant1 συναντιόνται ο τότε υπουργός Μακεδονίας Θράκης Καλατζής και ο Αντώνης Κανάκης, που μιλάει νομίζω εκφράζοντας όσα όλοι μας σκεφτόμαστε και θα θέλαμε και οι ίδιοι να πούμε.

και τα όσα λέγονται σ αυτό το απόσπασμα και διαδραματίστηκαν πριν 3 χρόνια αποδεικνύονται ξανά και ξανά διαχρονικά και καταντούν γραφικά, αφού επαναλαμβάνονται σχεδόν κάθε χρόνο στην χώρα που λέγεται ελλάδα.

χωρίς κανείς να τιμωρηθεί ποτέ.
χωρίς κάτι να αλλάξει.
ας πάμε λοιπόν 3 χρόνια πριν.
ο κύριος υπουργός δήλωνε ικανοποιημένος...
μιλούσε για άμεσα μέτρα από την επόμενη μέρα...
με ύφος επιεικώς προκλητικά θεατρινίστικο, κάτι μεταξύ μητέρας τερέζας, μάρθας βούρτση και νίκου ξανθόπουλου.

στον γιουτιουμπι βρίσκει κάποιος πολλά βίντεο.
κάποια από αυτά ιδιαίτερα καλοφτιαγμένα και δουλεμένα.
ένα από αυτά θεωρώ το παρακάτω.
το μοιράζομαι μαζί σας χωρίς περαιτέρω σχόλια.

και για το τέλος κάποιες φετινές φωτογραφίες (ημ.: 16/8/2009) από την καμμένη το 2006 Κασσάνδρα της Χαλκιδικής.
Ότι βλέπετε ήταν δάσος.
κι όπως βέβαια διακρίνεται πεντακάθαρα στις εικόνες οι υποσχέσεις των υπευθύνων έγιναν πράξη.
Το Δάσος έγινε "Δάσος"....

κι όμως η μοίρα παίζει παιχνίδια.
προσοχή στην ταμπέλα της κατασκευάστριας...

αυτήν την Ελλάδα θέλουμε.
αυτήν έχουμε.
αυτή μας αξίζει.

υ.γ.: αποχαιρετώντας ένα καλοκαίρι που πέρασε απολαμβάνοντας την όμορφη άδεια Θεσσαλονίκη, εικόνες από την πόλη τον δεκαπενταύγουστο...

Αποδράσεις...

2009-07-26T20:43:00.004+03:00

10 χρόνια μαζί...

παρέα με εμάς μεγάλωνε και η αγάπη σας...

Οι ευχές μας το ξέρετε πως θα σας συντροφεύουν σε όλη σας τη ζώη.

λένε πως κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται ο ένας για τον άλλον...
σας ευχαριστώ που καταφέρατε να με πείσετε πως υπάρχει ακόμη αληθινή αγάπη...

Να είστε πάντα το ίδιο αγαπημένοι και πάντα ευτυχίσμενοι!
όπως εσείς το ξέρετε καλύτερα από όλους...μέχρι το τέλος του κόσμου!

για σας αφιερωμένο το τελευταίο του καλοκαιριού!

Καλή συνέχεια στο Καλοκαίρι μας... γεμάτο χαμόγελα, όμορφες στιγμές και αγάπη.

Επέτειος...

2009-07-23T20:02:00.003+03:00

24 Ιουλίου 1974.
Το φαγοπότι των χουντικών λάμβανε τέλος.
Ένα άλλο φαγοπότι...αυτό των "δημοκρατικών" μόλις ξεκινούσε.
35 χρόνια μετά ακόμη κι αυτό το δικαίωμα μου της ελεύθερης έκφρασης σε αυτό εδώ το μπλογκ τίθεται υπό αμφισβήτηση.
με τον μανδύα της δήθεν ασφάλειας και της αντιτρομοκρατικής προστασίας απειλείται η ελευθερία της έκφρασης και τα επι χρόνια αδιαμφισβήτητα δημοκρατικά μας δικαιώματα!

μα θα κοιμηθούμε ήσυχοι απόψε...
η πολιτειακή και η πολιτική ηγεσία της χώρας, παρέα με τους κοινωνικούς "φορείς", δηλαδή αυτούς τους 50-100 που ουσιαστικά μας κυβερνούν τα τελευταία χρόνια, αύριο θα εορτάσουν την 35η επέτειο...

ευτυχώς ο συμπαθής και άξιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας κος Κάρολος Παπούλιας επέλεξε αύριο να γίνει μια σεμνή τελετή χωρίς τις πανάκριβες δεξιώσεις των προηγούμενων ετών.
οικονομία και για τις κυρίες της υψηλής κοινωνίας οι οποίες γλίτωσαν από το ράψιμο ενός επιπλέον ταγέρ φέτος το καλοκαίρι...
Χρόνια μας Πολλά λοιπόν...

με διαρκείς αγώνες για μια πραγματική Δημοκρατία.
της ελευθερίας.
της ισότητας.
της δικαιοσύνης.

Αέρινα και Υδάτινα...

2009-07-14T20:22:00.011+03:00

Σε μια Θεσσαλονίκη που τα ΣαββατοΚύριακα ηρεμεί...

αδειάζει από κατοίκους, καθαρίζει την ατμόσφαιρα της, χαλλλλαρώνει, ντύνεται στα κάζουαλ της... δίνει ευκαιρία για βόλτες...

θέλει να θυμηθεί...να διατηρήσει αναμμένη την φλόγα...να ερωτευτεί....

προσπάθησε να καλωσορίσει
να αγκαλιάσει
να φιλοξενήσει
να χαμογελάσει
να πιει
να μαγειρέψει
να φιλέψει
να μιλήσει με ειλικρίνια
να αγαπήσει

....και οι άνθρωποι της που έμειναν πίσω, κι αυτοί το ίδιο

δεν ξέρω αν το πέτυχαν
προσπάθησαν πάντως

στη Θεσσαλονίκη, που δεν έχει δικό της μπλογκ να τα λέει με άνεση πίσω από την ανωνυμία της όπως εμείς, αλλά παραμένει ρομαντική, αληθινή, με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της, είναι αφιερωμένη αυτή η ανάρτηση.
ευχαριστώντας, ζητώντας συγγνώμη, προσκαλώντας ξανά, σε όλους όσους νοιώσουν την ανάγκη, όποτε την νοιώσουν, σ αυτούς που έφυγαν και σε όσους έμειναν, σ αυτούς που συναντήθηκαν και σε αυτούς που έμειναν μακρυά.
σε όσους μίλησαν λίγο και σ αυτούς που είπαν δυο λόγια παραπάνω.
σε όσους το θέλουν. πραγματικά. κι όχι γιατί πρέπει. χωρίς δήθεν.
δεν συμπαθώ τους αποχαιρετισμούς.
είναι μελαγχολικοί.
τους αποφεύγω, ελπίζοντας σε σύντομες επανασυναντήσεις...
που αξίζουν. γουστάρουν. χαίρονται.

σε όσα καταλάβαμε και σε αυτά που δεν καταφέραμε να καταλάβουμε και ίσως και ποτέ δεν ανακαλύψουμε... αλλά λίγη σημασία πρέπει να έχουν.

"περίεργα τα λες κι αυτό μ αρέσει..."

τις καθημερινές η πόλη αλλάζει ρυθμούς... ο κόσμος επιστρέφει...προσπαθεί να ζήσει...
να αντέξει την ζέστη...
να τραγουδήσει...
να κουβεντιάσει ...περί ανέμων και υδάτων... περιμένοντας το επόμενο διάλειμμα!

σε όσους επιλέξουν να ανηφορίσουν στο θέατρο Γης να περάσουν όμορφα!

για το τέλος και για όλους σας αφιερωμένο ένα τραγούδι που μ αρέσει πολύ το τελευταίο διάστημα...

στην σημερινή ανάρτηση τα σχόλια γράφτηκαν ήδη...
σας ευχαριστώ

Τρωάδες...

2009-07-02T21:44:00.006+03:00

"Πρεμιέρα απόψε για τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης. Η παράσταση ανεβαίνει σε μετάφραση της Ελένης Βαροπούλου, σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη, σκηνικά- κοστούμια του Γιώργου Πάτσα και με τη Λήδα Πρωτοψάλτη στον ρόλο της Εκάβης. Το αντιπολεμικό αυτό έργο πρωτοπαίχτηκε το 415 π.Χ. στα Μεγάλα Διονύσια. Στη συγκεκριμένη εκδοχή του, μέσα σε ένα βομβαρδισμένο σχολείο, ανάμεσα σε σπασμένα θρανία, πεταμένα βιβλία και ρημαγμένους τοίχους, μια ομάδα παιδιών «παίζει» τους θεούς από τον Πρόλογο των «Τρωάδων». Εκεί έχει στηθεί ένα προσωρινό στρατόπεδο αμάχων και εκεί θα συγκεντρωθούν οι γυναίκες της Τροίας. Το μοιρολόι τους θα γίνει ο θρήνος όλων των ηττημένων και εξορισμένων του κόσμου."

από την εφημερίδα "Το Βήμα"

Κάθε φορά που ανεβαίνει κάποιος προς το θέατρο δάσους δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος από τη θέα της πόλης από ψηλά, από το δάσος που απλώνεται γύρω και πάνω του, από την ησυχία που αντιμάχεται με την βουή της πόλης που έρχεται από μακριά.

η περασμένη φορά που ανηφόρισα στο θέατρο ήταν πριν λίγα χρόνια σε συναυλία του Αλκίνοου.

πρίν λίγες μέρες η δεύτερη επίσκεψη στα ψηλά της πόλης επιφύλασε αρχαία τραγωδία.

Ευρυπίδης καιΤρωάδες από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

σε μια από τις τελευταίες πρόβες πριν την αποψινή πρώτη παράσταση.

σε ένα θέατρο που ήταν άδειο από πολλούς θεατές η ατμόσφαιρα γέμισε από τη συγκίνηση των ερμηνειών και την δύναμη του έργου, που πάρολο που έρχεται από τόσο πίσω στον χρόνο, φτάνει και μας χαστουκίζει τόσο έντονα που πρέπει να μας ταρακουνήσει και να μας διδάξει.

αλήθεια είναι εκπληκτικό να ανακαλύπτεις πόσο προχωρημένοι ήταν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

οι Τρωάδες μας στέλνουν διαχρονικά μηνύματα αντιπολεμίκα, αντιρατσιστικά, παναθρώπινες αξίες πάντα επίκαιρες και απαραίτητες για έναν κόσμο όπως τον θέλουμε.

Σε όσους τους αρέσει το θέατρο νομίζω πως δεν θα απογοητευτούν...

Πέραν της περιοδείας σε όλη την Ελλάδα, οι «Τρωάδες» θα ανέβουν στους Δελφούς, στις 8 Ιουλίου, στο πλαίσιο της ΧΙV Διεθνούς Συνάντησης Αρχαίου Δράματος. Επίσης, η παράσταση θα ανέβει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, στις 7 και 8 Αυγούστου.

Λόγω Τιμής...

2009-06-23T22:53:00.003+03:00

αν κάτι βρίσκω ενδιαφέρον στις καλοκαιρίνες επαναλήψεις των καναλιών είναι ότι μας θυμίζουν σειρές που αγαπήσαμε σε εποχές που ελληνική τηλεόραση ήταν λίγο διαφορετική από ότι βλέπουμε σήμερα...

από απόψε το βράδυ το μέγκα θα δείχνει το "λόγω τίμης".
με ταξιδεύει σχεδόν δώδεκα χρόνια πριν... ευχάριστα μελαγχολικό ταξίδι.
στο παρελθόν, σε στιγμές που σημάδεψαν την εφηβεία, τα μαθητικά και στην συνέχεια τα φοιτητικά χρόνια.

με μουσική που ακόμη και σήμερα με συγκινεί και με ακολουθεί στα βήματα μου.
κινηματογραφική σκηνοθεσία, γνήσιες ωραίες ερμηνίες από πρωτοεμφανιζόμενους τότε ηθοποιούς, σκηνές, στιγμές και ατάκες που έμειναν μέχρι σήμερα στην τηλεοπτική ιστορία.

ίσως και να υπερβάλω μα με τα μάτια του τότε η σειρά ήταν η αγαπημένη κυρίως γιατί ετοιμαζόμουν να ζήσω τα φοιτητικά χρόνια... κάπως έτσι τα φανταζόμουν.
και τα ακολούθησε...

εγώ από απόψε βρήκα τι θα βλέπω λίγο πριν κοιμηθώ.
για όσους δεν το είχαν παρακολούθησει τότε ας κάνουν μια προσπάθεια να την δουν τώρα.

να είστε όλοι καλά!
καλό σας βράδυ!

"Λόγω τιμής
Tηλεοπτική σειρά "Λόγω Τιμής" MEGA 1996-97 Με τους Άλκη Κούρκουλο, Βίκυ Βολιώτη, Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, Χριστίνα Αλεξανιάν, Δημήτρη Αλεξανδρή, Γιώργο Πυρπασόπουλο, Αγγελική Δημητρακοπούλου, Σούλα Αθανασιάδου, Δημήτρης Καμπερίδης, Βαγγέλης Λιοδάκης, Γιώργος Κύρτσης Φιλική συμμετοχή Άννα Βαγενά, Ντίνος Καρύδης, Γιώργος Σαμπάνης, Δημήτρης Γιαννόπουλος, Κάκια Ιγερινού, Γιώργος Κοτανίδης ΣΕΝΑΡΙΟ: Μιρέλλα Παπαοικονόμου ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λάμπης Ζαρουτιάδης ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ: Αντώνης Δαγκλίδης ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Λευτέρης Παυλόπουλος ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Μιχάλης Δασκαλάκης – Δημήτρης Τζιτζικάκης ΗΧΟΛΗΨΙΑ: Πάνος Κουράτος ΜΟΝΤΑΖ: Γιάννης Τσιτσόπουλος ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΑΝΩΣΗ ΜΟΥΣΙΚΗ: Δημήτρης Παπαδημητρίου ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ο Γεράσιμος Ανδρεάτος "

λόγω τιμής.....δεν βαριέμαι εύκολα!
εικόνες, ήχους, ανθρώπους, στιγμές που με κάνουν να περνώ καλά και να αισθάνομαι όμορφα, να ονειρεύομαι, να χαμογελώ, να αγαπώ, να ταξιδεύω!

Παράξενη Βροχή...

2009-06-18T00:53:00.006+03:00

Από τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού... 39 έδειξε νωρίς το απόγευμα το θερμόμετρο του αυτοκινήτου.
αργά το απόγευμα όμως το σκηνικό άλλαξε...
τα πρώτα σημάδια ήταν τα πυκνά σύννεφα που περικύκλωσαν την πόλη.
αστραπές και κεραυνοί ακολούθησαν φτιάχνοντας ένα μαγευτικό σκηνικό...που τρόμαζε την πόλη με τους βροντερούς του ήχους.

η νύχτα στιγμιαία γινόταν μέρα και φαινόταν ως πρόκληση σε άγωνα ταχύτητας να προλάβεις να αποθανατίσεις την στιγμή που το φως του κεραυνού έσκιζε τον ουρανό στα δύο.

η πόλη γέμισε με φωτογράφους, επίδοξους κυνηγούς της καταιγίδας...

το μπλακ αουτ δεν άργησε να βυθίσει τό μεγαλύτερο μέρος της πόλης στο σκοτάδι και να μετατρέψει για λίγο την πόλη σε ένα υπαίθριο σκηνικό ταινίας βγαλμένης από κινηματογραφικό θρίλερ. οι βροντές έδιναν το έναυσμα, η καταρακτώδης βροχή ακολουθούσε στον χορό και οι ήχοι των σειρήνων της πυροσβεστικής μπλεκόταν με αυτούς των συναργεμών.
άνθρωποι στους δρόμους ψάχνοντας την ευκαρία να περάσουν στο απέναντι πεζοδρόμιο. άλλοι "εγκλωβισμένοι" στο ασανσέρ της πολυκατοικίας και άλλοι στην κίνηση των χωρίς σηματοδότες δρόμων. οι πιο ρομαντικοί άναψαν ένα κεράκι κι έβαλαν στο κινητό να ακούσουν μουσική ενώ άλλοι επέλεξαν να πιούν ένα ποτάκι στο μπαλκόνι υπό τα φωτορυθμικά των αστραπών.
ωραία νύχτα για να χορέψουν τα "ποντίκια"...

.....στην προκειμένη περίπτωση ένα βάτραχος βρήκει την ευκαιρία να ξεπορτίσει...
περιμένοντας την πριγκιπέσα του παραμυθιού που θα τον μετατρέψει και πάλι σε πρίγκηπα!

τι νύχτα κι αυτή.
(χωρίς ηλεκτρικό και τηλεόραση, ευκαιρία για να αυξηθεί ο πληθυσμός μας, όπως ευστοχα χαριτολογούσαν στο ραδιόφωνο!)
υπό τους ήχους της βροχής και των βροντών που ακόμη συνεχίζουν καλό ξημέρωμα σε όλους σας...
είναι παράξενες αυτές οι καλοκαιρινές μπόρες!

ΚαλοΚαίριασε...

2009-06-02T01:24:00.012+03:00

...και με χτύπησε η ζέστη.

μνήμη: η ικανότητα του εγκεφάλου να θυμάται, να συγκρατεί πληροφορίες και να τις ανακαλεί όποτε είναι αναγκαίο.

εικόνες.
ήχοι.
μας συντροφεύουν.
μας σημαδεύουν.

γεννιόμαστε. με μάτια κλειστά.
πεθαίνουμε. με μάτια κλειστά.
στο ενδιάμεσο βλέπουμε.
όσα θα πάρουμε μαζί μας.
όσα μας περίμεναν τόσα χρόνια.
εικόνες.
γεμάτες φως.
χρώματα.
μα πιο έντονες είναι οι εικόνες της φαντασίας μας.
όταν κλείσουμε τα μάτια ακούγωντας εκείνους τους ήχους που μας ταξιδεύουν.
ή όταν ονειρευτούμε στην σιωπή της νύχτας.

ακούμε.
τις φωνές των άλλων.
τους ήχους της φύσης.
των ζώων.
των ανθρώπων.
της σιωπής.
μα πιο εκκωφαντικός από όλους πρέπει να είναι αυτός ο τελευταίος.
ίσως όταν τον συντροφεύει και μια εικόνα.

ακούσαμε πολλά, για χρόνια.
παρακολουθήσαμε κι άλλα τόσα.
κι όμως κάθε εικόνα ήταν διαφορετική.
κάθε ήχος μοναδικός.
επηρεασμένα από το συναίσθημα, την αίσθηση, το άρωμα, τη γεύση, το άγγιγμα της στιγμής.

μα πόσα μας έμειναν;
πόσα δεν ξεχάσαμε;
κι όταν προσπαθήσαμε να φέρουμε τον νου πίσω κάτι χάναμε στην προσπάθεια.
η μαγεία της στιγμής είναι πάντα μοναδική.
αν την αφήσουμε να φύγει χωρίς να την φυλακίσουμε μέσα μας, την χάσαμε για πάντα.
κι όμως έρχονται φορές που σαν να άνοιξε μια χαραμάδα στον χρόνο και είκονες, ήχοι, αρώματα, γεύσεις, από το παρελθόν μας αγκαλιάζουν και μας ταξιδεύουν.

στην προσπάθεια να αποτυπώσουμε εικόνες, σύμμαχός μας είναι η φωτογραφία.
στην αντίστοιχη απόπειρα να φυλακίσουμε τους ήχους την λύση μας τη δίνει η μουσική.

η μεγάλη πληγή των νεο-κατοίκων αυτού του κόσμου είναι η κοντή μας μνήμη.
αλλά τα μέσα για να μην ξεχνάμε πλέον τα έχουμε.
οι δικαιολογίες είναι ανύπαρκτες...
το παρακάτω είναι αφιερωμένο σε όλους μας.
πατώντας παύση στο deep fear που ακούμε δίπλα, ας προσπαθήσουμε να το ακούσουμε, προσεχτικά, κι ας διαβάσουμε και μια και δις τους στίχους, που μας έρχονται από το παρελθόν, μα που είναι τόσο επίκαιροι...

Καλό καλοκαίρι σε όλους μας.
εποχή που προσφέρεται για να φορτώσουμε μπαταρίες.
να γεμίσουμε την μνήμη με εικόνες και ήχους. με νέες αναμνήσεις για τα χρόνια που θα ακολουθήσουν.
και για να έρθουν αυτά τα χρόνια ας μην ξεχνάμε πως χρειαζεται να προσπαθούμε για καλύτερη ποιότητα ζωής. της δικής μας και των άλλων.
γι αυτό για το τελείωμα ας θυμόμαστε πως σε ένα μήνα καλούμαστε να το ...σβήσουμε οριστικά.

η αντικαπνιστική εκστρατεία είναι υπόθεση όλων μας!

Αλλαγή...

2009-05-22T21:42:00.006+03:00

η άνοιξη ήταν 'εξαπανέκαθεν' η εποχή των αλλαγών...
η φύσις αλλάζει...αναγεννάται!
τα πουλάκια τιτιβίζουν, τα λουλούδια ανθίζουν, οι αγροί πρασινίζουν, τα δέντρα προσφέρουν και πάλι την σκιά τους, παντού ήχοι, αρώματα, εικόνες όμορφες κατακλύζουν την ατμόσφαιρα και φτιάχνουν την διάθεση μας!

γιατί τα λέω όλα αυτά τώρα...άνευ συγκεκριμένου λόγου...ας πούμε πώς μας χτύπησε η άνοιξη και προσπαθώ να διασκεδάσω τα προεόρτια του καλοκαιριού που έρχεται φουριόζο!

με το θερμόμετρο του αυτοκινήτου να έχει δείξει και τους 32 σήμερα καθώς γυρνούσα από τη δουλειά σας στέλνω δροσιστικές ευχές για ένα όμορφο πουσουκου!

σε πρώτη εμφάνιση τα εκκολαπτόμενα μόλις έσπασαν τα αυγά τους!!

Ελλαδι....στάν!

2009-05-11T00:02:00.004+03:00

siemens
porto-carras
ρουσόπουλος
μαγγίνας-αναψυκτήριο
ζαχόπουλος
παυλίδης
πακιστανοί
κουκοδήμος
κουμπάροι
ομόλογα
βατοπαίδι
υποκλοπές
πυρκαγιές χαλκιδική
πυρκαγιές πελλοπονήσου
πυρκαγιές εύβοιας
πάρνηθα
υπόθεση ζαρντινιέρα
υπόθεση αλέξης
σκανδαλιστάν!
ανικανιστάν!
ξέφραγο αμπέλι....

η μια παράταξη μας έβαλε στην εοκ.
η άλλη μας έβαλε στην ονε.

ζούμε σε μια ελλάδα που ξεχνά...
τόσο ευκολα όσο ένα χρυσόψαρο.
κι εμείς κλεισμένοι σε μια γυάλα είμαστε.
την γυάλα των μπλε και των πράσινων "σωτήρων".

πρασινη ανάπτυξη, άκουσα να ευαγγελίζεται ο κυριος πρωθυπουργός.
χιλιάδες έργα στην βόρειο ελλαδα.....
για ελάτε μια βόλτα!
η χώρα έφτασε στο σημείο που είναι εδώ και 5 χρόνια, πριν ζούσαμε στην γη της επαγγελίας, μας θυμίζει ο κύριος επόμενος πρωθυπουργός.

μα πως γίνεται να μπορούν να ψεύδονται έτσι αναιδέστατα και να μας κοροιδεύουν;
πως γίνεται να συνεχίζουμε να τους πιστεύουμε;

ότι έγινε σ αυτή τη χώρα έγινε με κόπους και θυσίες του ελληνικού λαού. και μόνο.
αυτό πρέπει να θυμούνται οι κύριοι με τις γραβάτες, και για αυτό θα πρέπει να μας ευγνωμονούν.
να μας ευγνωμούν που τους χαρίσαμε την εξουσία.
που εξαιτίας του "φιλέσπλαχνου" λαού πλουτίσανε και κατασπάραξαν το δημόσιο χρήμα.

πηγαίνουν ακόμη και τους χειροκροτάνε.
αντί να κρύβονται, να ντρέπονται, να ζητάνε συγγνωμη, να προσπαθούν να διορθώσουν τα χάλια τους, την κατάσταση που οι ίδιοι έφτασαν στο χειρότερο σημείο, να χειροκροτάνε αυτοί τον λαό που ακόμη τους υπομένει και δεν τους έχει πιάσει στο κυνήγι.

δεν τους χρωστάμε τίποτα.
αυτοί χρωστάνε στον τόπο και στους πολίτες.
αυτοί έχουν φάει με χρυσά κουτάλια.
αυτοί εξαφάνισαν εκατομυρία.
αυτοί εμπλέκονται σε σκάνδαλα.

δεν καταλαβαίναν ποτέ πως χρέος τους ήταν να υπηρετήσουν πρώτα από όλα τα συμφέροντα της χώρας και των πολιτών.
θα έπρεπε να είναι πρώτα ο λαός.
να είμαστε πρώτα εμείς.
αλλά δυστυχώς κι εμείς το ξεχάσαμε.

κατακλύζουν τη δημόσια ζωή.
ψευτες.
θρασύτατοι.
δεν έχουν την δυναμη να κοιτάξουν τον λαό στα μάτια.
να μας απαντήσουν στα ερωτήματα.
συγκαλείπτουν.
κρύβουν.
με τον μανδύα του "ηπιου πολιτικου κλίματος".
μαγείρεψαν εδώ και χρόνια την άνευ όρων αθώωση τους σε οτιδήποτε μεμπτό.
και ούτε γάτα ούτε ζημιά.

με πολιτικούς λαμόγια.
δικαστές απόντες.
και πολίτες ανέυθυνους.
που οδηγείται αυτή η χώρα;

ποιο έργο ΣΑΣ;
ποιο έργο ΤΟΥΣ;
κύριοι με τα πράσινα και τα μπλε...
τα έργα είναι του ελληνικού λαού και μόνο αυτού.
με τις θυσίες του, τα χρήματα που ο ίδιος πλήρωσε και ξαναπλήρωσε και χρυσοπλήρωσε έγινε σ αυτή τη χώρα ότι έγινε.
εσείς απλώς βρίσκατε έτοιμα και βάζατε υπογραφές.
παίρνοντας κάτω από το τραπέζι τις μίζες σας.
αν δεν είχατε απέναντί σας τον λαό που έχετε δεν θα εμπλεκόσασταν καν με την πολιτική.
λαός που κοιμάται.
λαός που επιδιώκει τις πελατιακές σχέσεις.
λαός που προσδοκά μόνο στο προσωπικό του συμφέρον.
και πολιτικοι που υπηρετούν αποκλειστικά τα οικία συμφέροντά τους.

ε ρε αθάνατη ελλάδα!
τρώμε...πίνουμε...και νηστικοί κοιμόμαστε!

Ακούσατε...Ακούσατε...
τέτοιες στιγμές η απώλεια ανθρώπων σαν τον Ευγένιο Σπαθάρη είναι δυο φορές πλήγμα για όλους μας.
Σας Ευχαριστούμε...δάσκαλε.

"Θα έπρεπε να φτιάξουν ένα άγαλμα του Καραγκιόζη. Όλη η Ελλάδα θεατρίστηκε μαζί του. Οι άνθρωποι με αυτόν έμαθαν να γελούν και να ονειρεύονται" έλεγε ο Ευγένιος Σπαθάρης.

τα λόγια του μάθημα για όλους.
ας τα κρατήσουμε σαν φυλαχτό.

Δύο...

2009-04-26T01:39:00.012+03:00

Η δύναμη του 2.

2 οι πρωτοπλαστοι.

2 ο τιτλος της παράστασης του Παπαϊωάννου.

2 και η μουσική του Κωνσταντινου Β.

2ο γραμμα της αλφαβήτου το Βήτα.

2ος μήνας του χρόνου ο Φεβρουάριος.

2 μέρες. μόνο.

2 μήνες.

2 χρόνια.

2 μάτια.
για να βλέπει.

2 αυτιά.
για να ακούει.

2 χέρια.

Δυο άτομα. Ένα Ζευγάρι.
και το 2 έγινε 1.

για να γίνει το 1... 2... κι αυτό πάλι 1... και πάλι από την αρχή.

Διακοπές τέλος.
οι 2 εβδομάδες της πασχαλινής παύσης τελείωσαν.

από αύριο επιστροφή στην γνωστή καθημερινότητα.

σε μια βδομάδα που όμως θα είναι κουτσή.

με την Πρωτομαγιά στο τέλος της.

Καλό ξημέρωμα.

Καλή εβδομάδα σε όλους.

με υγεία.

και με χαμόγελο :) ....
μελωδικά.
με 2.

γιατί με καλή παρέα πάντα είναι καλύτερα.

Χωρίς τίτλο...

2009-04-22T00:01:00.007+03:00

σ αυτή τη χώρα και να θες να σωπάσεις δεν σ'αφήνουν.

κάνοντας βόλτα την Κυριακή του Πάσχα στους δρόμους της πόλης, απολαύσαμε την ήρεμη πλευρά της, όταν η πλειοψηφία των "ημών βαρβάρων" απουσιάζει στα χωριά της ελληνικής υπαίθρου που όλοι αγαπάμε.

όταν λείπει η γάτα όμως -όπως λέει ο πάνσοφος λαός μας- χορεύουν τα ποντίκια.
πίσω στην πόλη λοιπόν υπάρχουν κάποια γαιδούρια που δεν θα αλλάξουν ποτέ την προκλητική συμπεριφορά τους.
ένα τέτοιο καμαρώσαμε την περασμένη Κυριακή στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης μας.
με το θέμα είχα ασχοληθεί και παλιότερα.
και επειδή είναι μια εικόνα που δυστυχώς συναντάμε κάθε μέρα και μας έχει γίνει συνήθειο δεν θα είχα δώσει συνέχεια αν το αυτοκίνητο δεν ήταν αυτοκίνητο σχολής οδηγών.
καμαρώστε τον λοιπόν....τον δις προκλητικό γάιδαρο της ασφάλτου!

δεν ξέρω αν φαίνεται καλά στις φωτογραφίες, ο "κύριος" δίνοντας το καλό παράδειγμα έχει παρκάρει πάνω σε διάβαση πεζών και διευκόλυνσης αμαξιδίων αμεα ή μωρών.

για όσους ξέρουν το σημείο θα καταλάβουν.σκέφτηκα να σβήσω τον αριθμό της πινακίδας αλλά δεν νομίζω πως του αξίζει, αν μπορείτε διαδώστε το.

η πικρή επέτειος της 21ης Απριλίου ας μας βάλει να σκεφτούμε για την δημοκρατία μας...την δημοκρατία που θέλουμε...που εμείς επιλέγουμε...της ισότητας, της ισονομίας, των ίσων ευκαιριών!

είμαστε πολίτες από άλλο ανέκδοτο τελικά...

Rejected

υ.γ.: απορριφθέν τίτλος ...

"Καφρίλα... βλ. έλληναρας"

Απών...

2009-04-15T22:07:00.004+03:00

γύρω στις δυο εβδομάδες πριν.
Έχω έτοιμο το βιδεάκι και ετοιμάζομαι να το ανεβάσω.
"τελευταία ανάρτηση πριν το Πάσχα και μετά έχει ο Θεός", σκέφτομαι.
μα έλα που δεν είχε ο κος Λάπτοπς...
ένα πουφ, μαύρη οθόνη και ακύρωση σχεδίων.
στην επανεκκίνηση του, αντικρύζω αυτήν την οθόνη...

η επίσκεψη στον ντοκτορΠιΣι ήταν αποκαρδιωτική.
με πρόβλημα στην μαδερμπορντ και εκτίμηση πιθανής "ίασης" στα τουλάχιστον 300€ η λύση της αγοράς νέου φάνταζε η πλέον ρεαλιστική και συμφέρουσα.
το απουσιολόγιο έγραψε αρκετές ημέρες απουσιών... φτάσαμε στο όριο των μεταξεταστέων.
και ιδού ο απών επέστρεψε Μεγάλη Τετάρτη, ξημερώματα Μεγάλης Πέμπτης να ολοκληρώσει αυτό που πριν αρκετές μέρες έμεινε στη μέση.

προσπάθησα να συνδέσω εικόνες και λόγια δανεισμένα από εσάς με δικά μου και να τα ντύσω με δυο μουσικές επιλογές, μια καινούργια και μια παλιά, που αγαπώ ιδιαίτερα.

ελπίζω το αποτέλεσμα να σας αρέσει. άλλωστε σε εσάς είναι αφιερωμένο.

Με τις καλύτερες ευχές για καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση σε όλους.
Ανάσταση στις ζωές μας, στην ψυχή μας, στην καθημερινότητά μας.
Ανάσταση Αγάπης.
με χαμόγελο, αισοδοξία και διάθεση Άνοιξης ας ζήσουμε τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδες που απέμειναν, με περισυλλογή, κατάνυξη και ηρεμία, προσμένοντας το μήνυμα της Αναστάσεως, που αν και κάθε χρόνο ίδιο, το χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε, συνέχεια οδηγό μας, στήριγμά μας, στάση ζωής μας.

εμείς αργά ή γρήγορα θα τα ξαναπούμε.
ως τότε να είστε όλοι καλά :) να περάσετε όμορφα.

Επέτειος...

2009-03-23T12:05:00.011+02:00

Σήμερα ξεκινάει ένα 3ήμερο επετειακών εκδηλώσεων...
σε εθνικό επίπεδο, σε προσωπικό, σε μπλογκοσφαιρικό, σε εορταστικό αγαπημένων ανθρώπων.

ήταν 2 χρόνια πριν που σας Καλωσόριζα.

Είναι και σήμερα μια όμορφη μέρα.
που με βρίσκει χαρούμενο, χαμογελαστό και γεμάτο ως άνθρωπο.
αλλαγμένο από τότε.
πιο ώριμο.
πιο έμπειρο.
φορτωμένο με την γνώση της αλληλεπίδρασης, της συνάντησης, των ήχων, των λέξεων, των σκέψεων.
Να χαμογελάει το μέσα μας, και να ζούμε κάθε στίγμη του έξω.

δεν είμαι πλέον συχνός επισκέπτης στις στάσεις μου στην σφαίρα των ιστολογίων.
μα από όλους σας έχω κάτι κερδίσει που το κουβαλώ μαζί μου και θα το κουβαλώ.
το τραγούδι που πάίζει δίπλα είναι αφιερωμένο σε όλους σας.
μαζί με ένα ευχαριστώ για τις στιγμές που μοιραστήκαμε, είτε γνωρίζοντάς το, είτε όχι. Για τα χαμόγελα, τα δάκρυα, τη χαρά, την μελαγχολία.
Να είμαστε όλοι καλά.

Χρόνια Πολλά σε όσους γιορτάζουν.

Στην Υγειά μας!

Χρόνια Πολλά σε όσους γιορτάζουμε.

Impact de Balle...

2009-03-13T12:52:00.006+02:00

"Stop the Bullets. Kill the gun."

ήταν ένα από τα βιντεάκια που φτάνουν στο mail μας με την γνωστή διαδικασία της προώθησης.
το θεώρησα από τα πιο ισχυρά αντιπολεμικά-φιλειρηνικά μηνύματα.
προτίμησα να το δημοσιεύσω στο μπλογκ αντί να το προωθήσω με τη σειρά μου.
πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν δεν υπήρχαν σφαίρες, όπλα, αν πολύ απλά καταφέρναμε και ζούσαμε ειρηνικά όλοι οι λαοί αυτού του κόσμου.

δεν υπάρχει τίποτα να μας χωρίζει.
υπάρχουν πολλά που μας ενώνουν.
Ας δώσουμε την ευκαιρία στην Παγκόσμια Ειρήνη να βρει το δρόμο της.
όσο περνάει κι ότι περνά από το χέρι μας....ας το διεκδικήσουμε.

ειρήνη سلام Frieden 平和 paz peace miers paqja мир שלום kedamaian pace hoà bình fred pau 평화 paix rahu taika 和平 rauha mir paċi vrede béke світ pokój klid ความสงบ huzur kapayapaan शांति

Έχει Πανσέληνο απόψε....

2009-03-10T19:39:00.006+02:00

Η 69η...η πιο ερωτική ημέρα του χρόνου, αφού μας ξεσήκωσε με έναν ισχυρό βαρδάρη, στο τέλος της μας αποχαιρετά φωτίζοντας και αγκαλιάζοντάς μας με το πρώτο ανοιξιάτικο φεγγάρι.

από την πιο "ερωτική" πόλη της Ελλάδας...

...δεν το λέμε απλώς...το δείχνουμε κιόλας! (αρκεί να κοιτάμε ψηλά)

...και με τους ήχους της Χαρούλας ευχές για ένα όμορφο βράδυ!

Υ.Γ.: συγχωρέστε για την απουσία των τελευταίων ημερών.
εύχομαι όλοι να είστε καλά, εδώ γύρω βρίσκομαι και θα βρίσκομαι, απλώς λίγο ξεκούραση από την οθόνη και τις βόλτες του διαδικτύου.
άλλωστε η άνοιξη χτύπησε την πόρτα!
ε να μην ανοίξουμε;

Ένα ταξίδι....

2009-02-20T21:15:00.006+02:00

...ειναι η ζωή.

Δρόμους μικρούς ή μεγαλους διασχίζουμε.

Μόνοι μας ή με παρέα πολλές φορές.

προορισμός μας.... πραγματικά άγνωστος.

Ώρα 02:23. Ξημέρωμα Σαββάτου. Η θερμοκρασία έξω έγραφε -3.

Ο βοριάς συνεχίζει τη συναυλία του.

ένα από τα πιο κρύα βράδια του χειμώνα θα μας ξημερώσει στην επόμενη στάση.

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους.

Ευτυχώς.....

2009-02-12T01:11:00.003+02:00

...που δεν γεννήθηκα πλούσιος!

"...Οι πιο πλούσιοι είναι πιο αγενείς, όταν μιλάνε με τους άλλους. Σύμφωνα με την ηλεκτρονική υπηρεσία Live Science, οι ψυχολόγοι Μάικλ Κράους και Ντάχερ Κέλτνερ του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Μπέκλεϊ, βιντεοσκόπησαν διάφορες τετ-α-τετ συνομιλίες ανθρώπων αναλύοντας κυρίως ορισμένες χειρονομίες που δείχνουν το επίπεδο ενδιαφέροντος για τον άλλο.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο ψυχολογικό περιοδικό "Psychological Science". Η βασική διαπίστωση είναι ότι όσοι έχουν υψηλότερο κοινωνικοοικονομικό στάτους, έχουν και πιο "αγενή" συμπεριφορά την ώρα που μιλάνε, μεταξύ άλλων περιποιούμενοι τον εαυτό τους, μουτζουρώνοντας αδιάφορα χαρτιά όταν συνομιλούν με τον άλλον ή κάνοντας συνεχώς νευρικές κινήσεις ανυπομονησίας.

Τα άτομα χαμηλότερου κοινωνικοοικονομικού επιπέδου δείχνουν περισσότερα σημάδια του τύπου "ενδιαφέρομαι", όπως γέλια ή σήκωμα των φρυδιών. Οι ερευνητές κατέληξαν ότι η διαφορά στη συμπεριφορά έχει τις ρίζες της στο ζωικό μας παρελθόν και αντιστοιχεί στα σήματα που στέλνουν και σήμερα ζώα όπως τα παγώνια, φουντώνοντας τις ουρές τους για να περάσουν μηνύματα του τύπου "δες πόσο ωραίος είμαι"! Οι πλουσιότεροι άνθρωποι δεν νοιάζονται αν θα γνέφουν με το κεφάλι τους ότι συμφωνούν ή αν θα γίνουν πιο αρεστοί με το να γελάσουν, κάτι που έχουν ανάγκη όμως οι φτωχότεροι που είναι και πιο εξαρτημένοι από τη γνώμη των άλλων. Οι πλουσιότεροι μάλλον προτιμούν να χαϊδεύουν τους εαυτούς τους!"

ΠΗΓΕΣ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ert.gr, in.gr

....τι να τα κάνεις τα λεφτά;

Καταγγέλω βεβαίως την στιγμή που επέλεξαν για την δημοσίευση της έρευνας!
οικονομική κρίση σε λέει ..... ε να και ένας λόγος για να μην γίνετε ποτέ πλούσιοι....και οι φτωχοί φτωχότεροι!

:) (:

03021982

2009-02-04T00:03:00.006+02:00

H 3 Φεβρουαρίου είναι η 34η μέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο. Υπολείπονται 332 μέρες (333 σε δίσεκτα έτη)

πάνε 27 χρόνια.
ήταν τετάρτη.
μεταξύ της 9ης και 10ης βραδυνής.
Το είχα αποφασίσει αρκετές ώρες πριν…

ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους που μου έδωσαν την ευκαιρία να ταξιδέψω εδώ γύρω.
κι ένα ευχαριστώ και σε όλους όσους συνταξίδεψαν και συνταξιδεύουν μαζί μου.

ως την στιγμή που τα χρόνια θα περάσουν.
ένα ακόμη φορτώθηκε στο τσουβάλι σήμερα...
πάει κι αυτό!

:))))

"η ζωή ειναι μικρή για να είναι θλιβερή".
χαμόγελα λοιπόν,
θετική σκέψη,
είναι όμορφη μέρα....όταν είμαστε όλοι παρέα.

σε όσα θα έρθουν,
και σε εκείνα που περνανε,
σε όσα θα γελάσουμε,

και σε κεινα που θα μας γελάσουν,
στις αγκαλιές, τα φιλιά,

στις μέρες και τις νύχτες,

στα καλοκαίρια και τους χειμώνες,

στα πάνω και τα κάτω,

σε εσάς και στους άλλους.

το πάρτυ για σήμερα τέλειωσε....

αι φυσικαι δυνάμεις με εγκαταλείπουν και ο μορφέας χτύπησε ήδη την πόρτα.
ωστόσο κάθε μέρα είναι γιορτή.

να είναι γιορτή.
ένα σφηνάκι στην υγειά σας κι μια κουταλιά τουρτίτσα για απόψε.
τα υπόλοιπα αύριο.
μεθάυριο.
αντιμέθαυριο.
εδώ γύρω θα μαστε.

καλό ξημέρωμα.

Μπλόκο....

2009-01-23T00:09:00.003+02:00

δεν κάνουν μόνο οι αγρότες στην εθνική... κάνω κι εγώ στο μπλογκ μου,
ταιριάζει και λιγάκι "ακουστικά"... μπλογκ - μπλοκο!
για λίγο καιρό.
τα αιτήματα της διαμαρτυρίας καθαρογράφονται και θα πρωτοκολληθούν αύριο.
ή....όποτε τέλοσπαντων.

το σίγουρο είναι πώς η επικοινωνία δεν μπορεί να μπλοκαριστεί.
με πολλούς τρόπους θα τα λέμε, θα διαβάζω, ίσως να προλαβαίνω να γράψω και κανα σχολιάκι.

υποτίθεται πως πρέπει να διαβάσω.
ο διαγωνισμός του ασεπ, όπως οι περισσότεροι θα έχετε ήδη πληροφορηθεί από φίλους ή γνωστούς, πλησιάζει, το επόμενο σουκου τα θύματα του ελληνικού συστήματος και της ιδεολογίας "μια θέση στο δημόσιο να δέσουμε τον γαιδαρο", θα επιβεβαιώσουμε την ανικανότητα μας να είμαστε διορισμένοι μόνιμοι δάσκαλοι και καθηγητές στο ελληνικό δημόσιο σχολείο.
από την άλλη και η ανάγκη να φορτίσω μπαταρίες, να φορτώσω δυνάμεις, να βάλω και κάποια πράγματα σε μια σειρά.
δεν θα αργήσω να φανώ.
καλά όχι ότι θα πάθει και κανείς τίποτα.
λέμε τώρα....να γεμίζει η ανάρτηση!

για όσα αγαπάμε να προσπαθούμε.
μα υπάρχουν όρια;
επιτρέπονται λάθη;
αλλαγές στα σχέδια;
μήπως γίναμε θύματα του ίδιου μας του εαυτού;
ή μπας και τα τρένα που φύγαν είχαν τις θέσεις μας κενές;

το μέλλον δεν μπορεί να μπλοκαριστεί.
ούτε η αγάπη.
ούτε το χαμόγελο.

αισοδοξία και θετικές σκέψεις....ως την επόμενη φορά!
να είμαστε όλοι καλά. πρώτα από όλα.

στο δρόμο για τα σχολεία... Ιανουάριος 2009

Μελαγχολία...

2009-01-12T00:00:00.003+02:00

δεν ξέρω τον λόγο.
την βλέπω γύρω μου.
μου βγαίνει και μένα αυθόρμητα.
σαν να μην μπήκε καλά η χρονιά.
σαν να είμαστε όλοι επηρεασμένοι από όσα άφησε πίσω της η χρονιά που έφυγε.
ένα μουδιασμα στις κινήσεις των ανθρώπων.
σαν να μην βλέπω κάποιον να χαμογελάει.
σαν να περιμένουν όλοι τους κάτι.
το διαβάζω στα κείμενα.
το ακούω στα τραγούδια.
το διακρίνω στις κουβέντες.
το νοιώθω στούς γύρω μου.
δεν ήξερα τι να γράψω.
ένοιωσα κενός.
ίσως κενή και η ανάρτηση.
ακούω για αλλαγές που έρχονται.
αρχίζω να τις βιώνω κι εγώ.
δεν περίμενα ποτέ πως στην αρχή της η χρονιά θα αλλάξει τόσα...

να φταίει το ότι έδωσε ευχές για την νέα χρονιά ο ακατανόμαστος;
ή η κρίση που τοσο καιρό ερχόταν άρχισε πλέον να επηρεάζει την καθημερινότητα μας;
ή μήπως τελικά πράγματι μας ψεκάζουν με κάτι αδιευκρίνηστο;
να είναι απλώς τα αποτελέσματα του περιβόητου "κλίματος των ημερών";
ή να είναι απλώς η ιδέα μου;

μήπως δεν είμαι καλά γιατρέ μου;

θα περάσει....το ξέρω.
εύχομαι σύντομα.
καλή εβδομάδα.

φωτίζΟντας

2009-01-05T22:45:00.010+02:00

Απολαύσαμε το τελευταίο ηλιοβασίλεμα της χρονιάς.

ήπιαμε την παραδοσιακή σαμπάνια

σπάσαμε το ρόδι, για το καλό

κόψαμε την βασιλόπιτα

μετά πήραμε τα βουνά

χαρήκαμε το χιονισμένο τοπίο

και παίξαμε με το χιόνι

αν και επέστρεψα κρυωμένος... πέρασα όμορφα αυτές τις μέρες.
ένα μέρος των σκέψεων μου ήταν πάντα εδώ.
ελπίζω να περάσατε όλοι καλά.
αύριο...φωτιζόμαστε....

και κάπως έτσι ολοκληρώνεται το εορταστικό δωδεκαήμερο.
για όσους δεν πρόλαβαν ή δεν το χάρηκαν μπορούν να ξεκίνησουν να γιορτάζουν από αύριο με το παλιό!
Καλή Χρονιά σε όλους και πάλι.
Χρόνια Πολλά.
Χρόνια καλά.
Χρόνια Φωτισμένα.

υ.γ.1: το μυαλό μας γυρνάει εκεί...

προσμένοντας και προσευχόμενοι για ειρήνη.

υ.γ.2: ευχαριστώ για τις ευχές που έλαβα πρόωρα ήδη, για να είμαι δίκαιος με όλους...
Φώτης, χάρηκα.
χρόνια πολλά στους Θεοπούλα, Θεόπη, Θεοφάνη, Φάνη, Θεοφανία, Ιορδάνη, Γιορντανή, Ντάνη, Δάνη, Ιορδανία, Ιορδάνα, Γιορντάνα, Ντάνα, Δάνα, Ουρανία, Ράνια, Περιστέρα, Φανή, Φένια, Φάνια, Φανούλα, Φωτεινή, Φώτω, Φώφη, Φωτούλα, Φαίη, Φώτιο, Φώτη, Φωτεινό, Φώτι, Φωτίκα, Φωτίκω, Φώτα, Φωτή

να είστε όλοι καλά.
Και του χρόνου!

Είναι μια όμορφη νύχτα…

2008-12-31T02:45:00.001+02:00

Μια παγωμένη νύχτα
Το θερμόμετρο στο αυτοκίνητο έδειχνε -3
Το ρακόμελο ήταν ευεργετικό για αυτές τις θερμοκρασίες
Γυρνώντας στο σπίτι το ράδιο έπαιζε….. το τραγούδι που μοιράζομαι μαζί σας
Την τελευταία ανάρτηση της χρονιάς θα ήθελα να την αφιερώσω σε εσάς
Σε εσάς που συνάντησα περίπου στη μέση της χρονιάς
Μα έμεινα μαζί σας γιατί περνούσα ωραία, γιατί το είχα ανάγκη
Που γνωρίζω ως ονοματα σε ένα μπλογκ μα που σας αισθάνομαι παράξενα κοντά μου
Θα καταλάβετε…
Η χρονιά που τελειώνει σήμερα φεύγει φορτωμένη με άσχημες στιγμές μα και πολλές όμορφες
Κάποιες από αυτές οφείλονται στη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής, της επικοινωνίας που όλοι έχουμε ανάγκη, την πρόκληση συναισθημάτων που ακόμη μας υπενθυμίζουν πως υπάρχουμε μέλη μιας κοινωνίας που δεν κοιμάται, που ζει, ονειρεύεται, σκέφτεται πίσω από το προφανές, διεκδικεί, παλεύει, χαμογελά, αισιοδοξεί, εκφράζεται, τσαλακώνεται, κλαίει, γελάει, γράφει, διαβάζει, ακούει, ερωτεύεται, αγαπάει.
Σε όλους όσους μοιραστήκαμε, ονειρευτήκαμε, συνταξιδέψαμε, ανταλλάξαμε σκέψεις, συμφωνήσαμε, διαφωνήσαμε, συνξενυχτήσαμε, ακούσαμε μαζί, προσπαθήσαμε μαζί, μα και σε όλους αυτούς με τους οποίους μοιραζόμαστε τον ίδιο πλανήτη, θα ήθελα να ευχηθώ το έτος που ανατέλλει να φέρει υγεία, αγάπη, ειρήνη και ηρεμία, προσωπικές επιτυχίες, εκπλήρωση στόχων και ικανοποίηση επιθυμιών.
Τυπικές ευχές, μα από καρδιάς αληθινές.
Εύχη και προσευχή να αγαπήσουμε τον συνάνθρωπο και την φύση, να προσπαθήσουμε για το κάτι παραπάνω, να γίνουμε όλοι λίγο καλύτεροι άνθρωποι,.

Εγώ προσπάθησα να γίνω φέτος, κι σε ένα ποσοστό το οφείλω και σε εσάς,από όλους σας
κάτι κέρδισα, κάτι έμαθα, κάτι κράτησα για την συνέχεια.
Σας ευχαριστώ γι αυτό
Σας ευχαριστώ για όλες τις στιγμές που πέρασα μαζί σας, αν και μακριά σας
Ζητώ συγγνώμη για τις φορές που ίσως έκανα κάτι που δεν έπρεπε, που ίσως στενοχώρησα κάποιον συνταξιδιώτη
Δεν είχα δώσει ποτέ ιδιαίτερη αξία στην δύναμη του διαδικτύου
Μα ευτυχώς διαπίστωσα πως τα μπλογκ και οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από αυτά μπορούν να φέρουν το διαφορετικό που έχουμε ανάγκη σε θέματα ανθρώπινης επικοινωνίας, ενημέρωσης και ψυχαγωγίας.
Ένα ψυχρό μέσο όπως αυτό του υπολογιστή μετατρέπεται σε μια εστία που αναθερμαίνει την επαφή μας με κουβέντα και προβληματισμούς, με αλήθειες, με χιούμορ, με ευαισθησία, με ποιητικότητα.

Καλή χρονιά λοιπόν
Ας είναι όμορφες οι μέρες μας και οι νύχτες μας
Ας χαμογελάμε περισσότερο
Ας αγαπάμε περισσότερο
Να είστε όλοι καλά
Ευχαριστώ

μεγαλώνΟντας

2008-12-21T02:40:00.006+02:00

10 χρόνια πριν, τέτοια μέρα, πέφτει στα χέρια μου ένα βιβλίο, ξεχασμένο στη βιβλιοθήκη του δωματίου.
διαβάζω στις πρώτες σελίδες...
"21-12-90
Πολλές ευχές για τον καινουριο χρόνο και για όλους τους άλλους που θα έρθουν.
Με πολλή αγάπη
Χαϊδω"

ταξίδι συνολικά 18 χρόνια πριν. (πως περνούν έτσι...)
αποχαιρετούσαμε στην τετάρτη δημοτικού το σωτήριο έτος 1990.
η αφιέρωση της δασκάλας έμεινε να μου θυμίζει τα χρόνια της αθωότητας που πέρασαν ανεπιστρεπτί.
στα χρόνια που πήραμε βασικές γνώσεις, μα πάνω από όλα αρχίσαμε να γινόμαστε άνθρωποι, να αισθανόμαστε διαφορετικά, να αγαπάμε, να ονειρευόμαστε.
Χάιδω, όπου κι αν βρίσκεσαι, ένα μεγάλο ευχαριστώ ανήκει και σε σένα.
το βίβλιο έγραφε απ'έξω "ο μικρός Πρίγκιπας"

18 χρόνια μετά έχουν αλλάξει πολλά...
έξω μου, μέσα μου, παντού γύρω μου.
προσπαθώ να μετρήσω που είναι τα περισσότερα.
δύσκολη η απάντηση.
ίσως να μην θέλω και πραγματικά να την βρω.

ταξίδεψα και σήμερα με τον ξανθούλη πιτσιρίκο στην έρημο... στα στέρια... σε όσα οι μεγάλοι δεν μπορούν να καταλάβουν.
λέμε τώρα να πετάξουμε για το φωτεινό αστέρι που πριν μας οδηγούσε κάπου προς τα δυτικά.

καλές γιορτές σε όλους κι από εμένα.
εύχομαι αυτές τις μέρες να καταφέρουμε να γίνουμε όλοι παιδιά.
κι όσοι νοιώθουν ήδη να το διατήρησουν όσο περισσότερο μπορούν.

χαμογελαστές ευχές και γεμάτες αισιοδοξία για ενα 2009 με 9002 λιγότερα προβλήματα και 2009 εις στο τετραγωνο περισσότερα χαμόγελα.

αχ πατρίδα μου...

2008-12-11T00:40:00.003+02:00

μάνα και μητριά μαζί.
με τόσους ήρωες και προδότες να γράφουν την ιστορία σου.
μας κάνεις να δακρύζουμε από υπερηφάνια και να κλαίμε από οργή.
σ αγαπάμε και σε μισούμε ταυτόχρονα.
μας δίνεις ζωή και μας σκοτώνεις την άλλη στιγμή.
μας διώχνεις μακρυά και σε νοσταλγούμε την επόμενη μέρα.

αχ πατρίδα μου...
γέννησες πολιτισμό και τον έθαψες στο πέρασμα των χρόνων.
καλλιέργησες καρπούς γλυκούς και μας κέρασες φαρμάκι.
έχτισες με κόπους το οικοδόμημα της δημοκρατίας και το γκρέμισες θεαματικά στο βωμό της πλουτοκρατίας.
έδωσες εξουσία στους άχρηστους και υπνώτισες τον λαό στις οθόνες της τηλεόρασης.
έσπειρες μίσος στα παιδιά σου και θερίζεις διχασμό.

αχ συγκάτοικοι σ΄αυτή τη χώρα...
πώς την καταντήσαμε έτσι.
πως καταντήσαμε έτσι.
βυθιζόμαστε στη λήθη.
στα προσωπικά συμφέροντα και τη διαφθορά.
πνιγόμαστε στο δηλήτηριο που μόνοι μας απελευθερώσαμε.

ξεχνάμε εύκολα σ'αυτή τη χώρα.
πουλάμε και πουλιόμαστε χωρίς αναστολές.
γίναμε πόρνες των νταβατζήδων που επιλέξαμε να μας κυβερνάνε.
τους χαρίσαμε την παρθενιά, τους προσφέραμε τα πάντα και μας κλείδωσαν στο μπουρδέλο που πριν εμείς οι ίδιοι είχαμε χτίσει.

ξεχνάμε εύκολα σ αυτή τη χώρα.
η μόνη μας ελπίδα είναι τα παιδιά.
ας τα χτίσουν όλα από την αρχή.
ο κόσμος είναι δικός τους.
αρκετά ασελγήσαμε πάνω του.
αρκετά τους κοροιδέψαμε πως εργαζόμαστε για το δικό τους μέλλον.
μας πήραν χαμπάρι.
ευτυχώς, γιατί αλλιώς δεν θα τους αφήναμε τίποτα.

μην κοιμηθείτε κι εσείς...
μη πέσετε στην παγίδα τους...
μην ξεχάσετε ποτέ.

ΣυμμετέχΟντας...

2008-12-07T15:50:00.002+02:00

Σαν να το ήξερα πως εκείνη η μέρα θα είχε κάτι το διαφορετικό από τις άλλες.
Από το πρωί είχα μια περίεργη διαίσθηση.
Σταματώντας στο κόκκινο φανάρι έξω από τη δημοτική πινακοθήκη, και χαζεύοντας το πρόσφατα ανακαινισμένο νεοκλασσικό κτίριο της οδού Κρήτης, παρατήρησα την μεγάλη αφίσα για την τρέχουσα έκθεση. "Ένα ταψί εικόνες" ο τίτλος, της ζωγράφου ξανθίππης τριχαριτοπουλίδου.
Το όνομα κάτι μου θύμισε, μα δεν ήμουν σίγουρος.
Χαμένος στις σκέψεις, με συνέφεραν τα κορναρίσματα των πίσω αυτοκινήτων, το πράσινο είχε ανάψει και συνέχισα το δρόμο για τη δουλειά, μα οι σκέψεις ταξίδευαν χρόνια πίσω.

Το καλοκαίρι του 67 ήταν σίγουρα από εκείνα που δεν θα ξεχάσω στη ζωή μου.
Το πλοίο σάλπαρε για το νησί στις 6 το πρωί. Ξενυχτησμένος από το πάρτυ της προηγούμενης βραδιάς, με ένα σάκο στο ώμο ήμουν στο λιμάνι από τις 5. Έβγαλα το εισιτήριο και κάθισα στο καφενείο να πιω ένα καφεδάκι και να στρίψω ένα τσιγάρο. Πρώτη φορά που ταξίδευα με πλοίο, και μάλιστα μόνος.
Το τηλεγράφημα όμως που έλαβα την προηγουμένη δεν σήκωνε καθυστερήσεις.
Αλέξανδρε έλα το συντομότερο δυνατόν στο νησί. στοπ. η θεία καλλιόπη δεν είναι καλά. στοπ. είχε ατύχημα. στοπ.
Η θεία Καλλιόπη ήταν ετεροθαλής αδερφή της γιαγιάς, είχε φύγει από το χωριό στα 16 της, όταν ερωτεύτηκε έναν κατα 30 χρόνια μεγαλύτερό της ηθοποιό ενός περιπλανώμενου θιάσου που επισκέφτηκε την επαρχιακή πολιτεία και κλέφτηκαν το τελευταίο βράδυ των παραστάσεων. Την επόμενη μέρα τους είχαν πρωτοσέλιδο όλες οι τοπικές εφημερίδες.
Από τότε κανείς δεν μιλούσε γι αυτήν, ουσιαστικά την είχαν διαγράψει από μέλος της οικογένειας εδώ και χρόνια. Μόνο με τη γιαγιά αντάλασαν 2-3 γράμματα το χρόνο, στα κλεφτά από τους υπόλοιπους, μου έβαζε να τα γράφω και να της τα διαβάζω εγώ μιας κι εκείνη δεν τα κατάφερνε.
Ξέραμε πως ο άντρας της είχε πεθάνει 10 χρόνια μετά την φυγή τους, δεν είχαν κάνει παιδιά και από τότε είχε μείνει μόνη της στο νησί, όπου και συνεργάστηκε με τους ντόπιους οργανώνοντας μια δραστήρια πολιτιστική ομάδα.
Μέλος αυτής της ομάδας ήταν και η κοπέλα που με περίμενε στο λιμάνι.
-είσαι ο αλέξανδρος, μου είπε.
-ναι, της απάντησα, εσύ;
-είμαι η ξανθίππη, μαθήτρια της θείας σου, και της έπιασαν τα κλάμματα, λυπάμαι, πρόλαβε να ψελίσει, και έπεσε στην αγκαλιά μου.
Ο ιατροδικαστής μας είπε πως όλα δείχνουν αυτοκτονία.
Η θεία ανέβαινε κάθε μέρα στο κάστρο, ήξερε τα μονοπάτια σπιθαμή προς σπιθαμή, μόνο αν το επιδίωκε θα μπορούσε να πέσει από εκεί πάνω, και από οτι φαίνεται το επιδίωξε.
-δεν ήταν καθόλου καλά το τελευταίο διάστημα, μου εξήγησε η ξανθίππη το βράδυ όταν επιστρέψαμε στο σπίτι, πιστεύω πως η τρέλλα την είχε κυριέυσει, πότε χανόταν και δεν μίλουσε σε κανέναν και άλλες φορές γέλουσε μόνη της δυνατά, "μη, μη, μη το κάνεις αυτό" φώναζε "αφού το ξέρεις πως γαργαλιέμαι",
όταν συνερχόταν προσπαθούσαμε να την πείσουμε να μας επιτρέψει να σας ενημερώσουμε και να καλέσουμε κάποιον γιατρό, μα πάντα το αρνιόταν πεισματικά.
-έτσι ήταν η θεία, πάντα ατίθαση, έκανε του κεφαλιού της, δεν ήθελε να γίνεται βάρος σε κανέναν.
παρατήρησα πως το σπίτι ήταν γεμάτο με πίνακες ζωγραφικής, οι περισσότεροι μισοτελειωμένοι.
-προετοιμάζαμε με την ομάδα τον τελευταίο χρόνο μια έκθεση αφιερωμένη στο νησί και την κουζίνα του, ήταν δική της ιδέα, δούλευε πολλές ώρες σ αυτό, μα τελικά το όνειρο της έμεινε ανολοκλήρωτο, σαν ένα φαγητό πού έμεινε μισομαγειρεμένο.

Η ώρα δεν περνούσε καθόλου γρήγορα σήμερα, το μυαλό μου τριγύριζε στην έκθεση. Ζήτησα άδεια να φύγω νωρίτερα. έπρεπε να πάω να ετοιμαστώ.
Ήμουν έξω από την πινακοθήκη στις 8 ακριβώς, τα εγκαίνια ήταν στις 9.
Ζήτησα την Ξανθίππη στην είσοδο.
Μόλις με είδε δεν έδειχνε να ξαφνιάζεται.
-σε περίμενα, μου είπε,
δάκρυσα και έπεσε στην αγκαλιά μου.

Προσπάθησα, να συνδέσω σε ένα κείμενο τις λέξεις δημοτική, ιατροδικαστής, σαλπάρω, ταψί, γαργαλιέμαι. η αλήεθα είναι πως για αλλού ξεκίνησα, αλλού με πήγε ο δρόμος.
Τοβενίτο σ ευχαριστώ για την πρόσκληση, ελπίζω να τα ψιλοκατάφερα
δεν θα κάνω ιδιαίτερη πρόσκληση, όποιος από τους συνταξιδιώτες θα θελε να πειραματιστεί με τις λέξεις:
αέρας, ρόδα, μπεζέρισα, εκτελωνιστής, γιαπράκια,
θα χαρώ να διαβάσουμε το ποιόν της φαντασίας του:)

ένα όμορφο κυριακάτικο απόγευμα σε όλους.
με χαμόγελο :)

ΑμεΑ...είμαστε όλοι

2008-12-02T23:28:00.006+02:00

Παγκοσμίων ημερών...συνέχεια.

και ξανά είναι απλώς η αφορμή.
κι εμένα δεν μ αρέσει να θυμάμαι μόνο για μια μέρα.
αλλά μας δίνει την ευκαιρία να ταρακουνηθούμε όσοι αδιαφορούμε, όσοι ξεχνάμε, όσοι ίσως δεν γνωρίζουμε, όσα ποτέ δεν σκεφτήκαμε.
κι εγώ δεν είχα ποτέ σκεφτεί....

μέχρι εκείνη τη μέρα.
άσχημη μέρα.
ήταν άσχημες και οι προηγούμενες μέρες.
παιχνίδια της ζωής.
περίεργες συγκαιρίες.
στο τηλέφωνο δεν την άκουγα καλά.
"δεν είμαι και πολύ"
μου είπε
"έμαθες για τον ν.;"
"όχι"
"είχε ένα ατύχημα, ήταν 1 βδομάδα στην εντατική, λίγο καλύτερα τώρα, αλλά ακόμη τίποτα σίγουρο"
"θα περπατήσει;"
"δεν ξέρουμε ακόμη, ελπίζουμε"
δεν περπάτησε.

μα είναι σαν να περπατάς, 10 εγώ δεν θα προλάβαινα όσα κάνεις.
αντί να σου δίνουμε δύναμη, μας έδινες και μας δίνεις.
δεν το έβαλες κάτω.
μάθημα ζωής μας έδωσες.
η αφορμή να σκεφτώ, να προβληματιστώ.
άρχισα να βλέπω τη ζωή με άλλο μάτι.
να χαμογελώ και να αισιοδοξώ.
να βλέπω την κάθε μέρα διαφορετικά.
και να προσέχω όσα πριν μου ήταν αδιάφορα.
όπως όλα αυτά τα παρκαρισμένα στις ειδικές διαβάσεις.
και πόσο τσαντίζομαι για την αναισθησία κάποιων.
το να κολλήσω ένα αυτοκόλλητο είναι λίγο.

μικρή η τιμωρία σου.
μιας και το ίδο το κράτος αδιαφορεί.
πόλεις απροσπέλαστες.
πολίτες απολίτιστοι.
κρυμμένοι στα εγώ μας, ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε κατάματα όσους ζουν δίπλα μας και στα μάτια μας "διαφέρουν".
μα είναι τα μάτια μας, κι εμεις οι ίδιοι που έχουμε την αναπηρία...
της ψυχής.
κι εκεί μας ξεπερνάνε.
ψυχάρες είναι.
ανθρωπάκια είμαστε.
δεν μ άρεσε ποτέ ο όρος "άτομα με ειδικές ανάγκες".
μα ούτε και το "άτομα με αναπηρίες" μ αρέσει, αν και ακουστικά προτιμότερο.

ΣυνΑνθρωποι μας, ΣυμΠολίτες είμαστε όλοι.
το ξεχνάμε
τους ξεχνάμε
τους κοιτάμε περίεργα
ΓΙΑΤΙ?

σε όλους μας μπορεί να συμβεί
είναι μόνο μια στιγμή.
και όλα ίσως να αλλάξουν.
μα όχι δεν αλλάζει τίποτα.
δεν μπορεί.
όλα είναι ίδια.
όλοι πιο δυνατοί.

ας σκεφτόμαστε καλύτερα την επόμενη φορά.
σ ευχαριστώ.

διάφορα Links:
Μαζί
φυσική αγωγή
γιατί η εύκολη πρόσβαση στη δουλειά είναι ευθύνη όλων μας!
Καλαθοσφαιριστές με καρότσι

Lead – Empower – Deliver

2008-11-27T01:33:00.010+02:00

Το πρωι ξύπνησα αθόρυβα και τον κοιτούσα να κοιμάται.
δεν ήθελα να τον ξυπνήσω.
χθες ήπιε αρκετά.
και μετά...τι τα ήθελε και τα άλλα;
επέμενα να μου πει γιατί το κάνει αυτό στον εαυτό του...
"είναι πολλά" μου είπε.
χάζευα από το παράθυρο την εκπληκτική θέα του βουνού.
αν και στην καρδιά του χειμώνα, η μέρα ήταν ηλιόλουστη και η θερμοκρασία σε ασυνήθιστα για την εποχή επίπεδα.
χαιρόσουν να βλέπεις τις ελατόφυτες πλαγιές απέναντι, την άγρια ομορφιά της κενής από χιόνι κορυφής, εκεί που κανονικά έπρεπε τώρα να υποδέχεται τους σκιερ το χριονοδρομικό κέντρο.
τον ξύπνησε ο ήλιος.
ιδρωμένος σηκώθηκε.
η καρβουνιά στο τζάκι ακόμη σιγόκαιγε.
"καλημέρα", είπε, "έχει ώρα που ξύπνησες;"
"όχι και πολύ, απολαμβάνω την όμορφη μέρα", του απάντησα
"έχει εκπληκτικό καιρό, λέω να ανέβουμε στη σπηλιά μια βόλτα, να χαζέψουμε τη θέα"
"αλλά μέχρι τότε να ετοιμάσω πρωινό"
σηκώθηκε και ετοίμασε τραχανά, δεν υπάρχει καλύτερο χειμωνιάτικο πρωινό μετά από βραδυνή κρεπάλη.
"δυστυχώς θα πρέπει να φύγω νωρίτερα από οτι υπολόγιζα, με ειδοποίησαν να επιστρέψω"
"εντάξει δεν πειράζει, ας τελειώσουμε το πρωινό και ετοιμάζουμε τα πράγματα σου", μου είπε.
προσπάθησα να του μιλήσω πάλι για χθες, απέφυγε τη συζήτηση,
"περνώ μια δύσκολη φάση", μου είπε μόνο.
"όσο δύσκολη και να είναι, αντιμετώπισε το, τα πάντα ξεπερνιούνται, έτσι τα κάνεις χειρότερα", του είπα.
τελειώσαμε, ετοίμασα τα πράγματα, φόρτωσα στο αυτοκίνητο και ετοιμάστηκα για να φύγω.
τον αγκάλιασα για τελευταία φορά, "να προσέχεις", του είπα, "και προσπάθησε το, σε παρακαλώ"
"θα το προσπάθησω", μου είπε...
έφυγα.
οδήγουσα μες στα βουνά, στο δρόμο της επιστροφής.
μια ώρα μετά ήρθε μήνυμα στο κινητό.
"Εδώ και δυο χρόνια είμαι φορέας HIV. όλα έχουν αλλάξει. προσπαθώ. πέρνω τα φάρμακα μου. είμαι καλά."
σταμάτησα στην άκρη.
το ξαναδιάβασα.
δεν απάντησα αμέσως.

"Με λένε Σλομπίλε και είμαι 13 χρονών, πάω σχολείο, στην 7η τάξη.

-Ποιο είναι το αγαπημένο σου μάθημα;
Το αγαπημένο μου μάθημα είναι τα αγγλικά και μου αρέσουν πολύ τα μαθηματικά.

-Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Θέλω να γίνω πιλότος.

-Γιατί;
Απλά μου αρέσει, δεν ξέρω γιατί.

-Θες να πας μακριά;
Ναι.

-Που θες να πας;
Στην Αμερική.

-Με ποιόν μένεις;
Με την γιαγιά μου, και με την θεία μου, την αδερφή μου, το θείο μου και τα μικρά, που είναι τρία αγόρια κι ένα κορίτσι, ένα πολύ μικρό.

-Οι γονείς σου που είναι;
Με άφησαν. Η μητέρα μου πέθανε το 2006.

-Τι είχε;
Ήταν πολύ άρρωστη. Όταν ρώτησα τη γιαγιά μου, μου είπε ότι η μαμά μου είχε ΑIDS.

-Τι είναι το ΑIDS;
Δεν ξέρω.

-Γιατί κλαις;
Εύχομαι να μπορούσα να κάνω κάτι για τη μητέρα μου. Εύχομαι να μπορέσω να κάνω κάτι για τη μητέρα μου όταν μεγαλώσω.

-Aν ήταν εδώ η μαμά σου τι θα της έλεγες;
Θα της έλεγα ότι την αγαπάω και αν δεν είχε πεθάνει θα την έκανα ευτυχισμένη."

το απόσπασμα είναι από το χθεσινό ντοκυμαντέρ της Εμπόλεμης Ζώνης και του Σωτήρη Δανέζη στο Mega με τίτλο "Με λένε Σλόμπιλε".
το ντοκυμαντές ασχολήθηκε με το ευαίσθητο θέμα του AIDS στην Νότιο Αφρική, για το έγκλημα αδιαφορίας που διαπράχθηκε εκεί και τα χιλιάδες θύματα στο συνεχιζόμενο "πόλεμο" με τον ιό.
επισκεπτόμενοι το σύνδεσμο μπορείτε όσοι δεν το είδατε να δείτε υλικό και αποσπάσματα από το ντουκυμαντέρ.

και για να μην ξεχνιόμαστε η 1η Δεκεμβρίου πλησιάζει, έχει εδραιωθεί πλέον ως η παγκόσμια μέρα κατα του AIDS, κλικάροντας στην σελίδα της PRAKSIS μπορούμε να ενημερωθούμε και να ενημερώσουμε για τις φετινές εκδηλώσεις, από τις οποίες ξεχωρίζω τις δωρεάν εξετάσεις για τον HIV την Δευτέρα 1 και την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2008.

το AIDS μας αφορά όλους μας.
δεν πρέπει να το βλέπουμε σαν κάτι απόμακρο.
υπάρχει δίπλα μας και όσο δεν εννοούμε να το καταλαβαίνουμε παίζουμε με τη φωτιά...

Use Condom. Get Tested

keep the promise.

UNAIDS
WORLD AIDS CAMPAIGN

Οι δικές μου νύχτες...

2008-11-19T22:00:00.002+02:00

Νύχτα γεννήθηκα.
το πρώτο φώς που αντίκρυσα δεν ήταν αυτό του ήλιου.
τις νύχτες μεγάλωνα, ωρίμαζα.
επέλεγα να διαβάζω μετά το ηλιοβασίλεμα.
τότε ένοιωθα πως έβρισκα την ησυχία μου.
τη μέρα νόμιζα πως κάτι με πνίγει, δεν μπορούσα να ανοίξω βιβλίο.
Νύχτα για το σχολείο, μόνος, ξημέρωνε, κι εγώ χαμένος στις σκέψεις και τα όνειρα τα εφηβικά.
Νύχτα αργότερα και για τη σχολή.
σε κάθε εξεταστική.
αρκετές φορές και με παρέα, διάβασμα συνεργασίας.
συνδυασμός σίγουρος για την επιτυχία.
Νύχτα έκανα το πρώτο τσιγάρο.
κρυμμένοι στο παλιό κτίριο του σχολείου.
μια παρέα πιτσιρίκια.
δοκιμή, έτσι γιατί θέλαμε να νοιώσουμε μεγάλοι, να χαρούμε με τη ζαλάδα της πρώτης τζούρας.
Με τα ξενύχτια γνώριζα τον εαυτό μου, τους άλλους, γνώρισα την φιλία, συνάντησα τη μοναξιά.
Νύχτα τα πρώτα μεθύσια.
παρέα με φίλους καλούς.
ατέλειωτες κουβέντες. ταξίδια νεανικά. σε μέρη μακρινά, αλλιώτικα.
σε ένα μέλλον διαφορετικό,
ζωγραφισμένο στα πιο έντονα χρώματα, αγκαλιά με τις πιο αγαπημένες μελωδίες.
και ήρωες εμάς.
Νύχτα ανδρώθηκα.
Ξημέρωμα επιχείρησα να γνωρίσω τον έρωτα.
το πρώτο φιλί.
η πρώτη αγκαλιά.
Νύχτες πόνεσα, έκλαψα, αρρώστησα, γιατρεύτηκα.
Αγάπησα.
φιλοσόφησα.
τη ζωή. της ημέρας.
την φανερή, των άλλων. αυτή που ήθελαν. να βλέπουν. ντεμέκ ζωή.
Στα σκοτάδια της νύχτας κρύφτηκα.
Τόλμησα, πήρα ρίσκα, χάρηκα, βιάστηκα, μετάνοιωσα, ερωτεύτηκα. ντεμέκ έρωτες.
Άγγιξα, γεύτηκα, ήπια.
το νέκταρ των θεών...ή μήπως των ανθρώπων το πιο πικρό φαρμάκι;
Οι δικές μου οι νύχτες.
Μαύρες. Άγνωστες. Λευκές. Ψεύτικες. Πολύχρωμες. Αληθινές.
Μελωδικές. Σιωπηλές.
Κλείνω τα μάτια.
Δεν θέλω να κοιμηθώ.
Ώρες κοιτώ το ταβάνι.
μα τι λέω; ουτέ αυτό φαίνεται...
το απόλυτο κενό.
Λες και το ξέρω.
Νύχτα θα φύγω...

Ώρες Σιωπής...

2008-11-15T11:09:00.008+02:00

Εδώ Πολυτεχνείο....

Λίγα μόνο λόγια...και μετά σιωπή.

Η γενιά που θα άλλαζε τον κόσμο....και τελικά δεν τον άλλαξε ποτέ.

Η γενιά του Πολυτεχνείου.

Τιμάμε όσους θυσιάστηκαν στο όνομα της Ελευθερίας και των πανανθρώπινων ιδανικών εκείνες τις μέρες του Νοεμβρίου του '73.

Μια επέτειος που όσο ήμαστε μαθητές την θυμάμαι με τα τραγούδια του Λοίζου και του Θεοδωράκη.

Ας μην ξεχνάμε λοιπόν...

τους Ήρωες του Πολυτεχνείου,

που δεν είναι κοντά μας, που δεν "έπιασαν" ποτέ μια καρέκλα, που χάθηκαν στη Λήθη της Ελληνικής Ιστορίας.

Ας είναι η ελπίδα μας η νέα γενιά.

τα παιδιά...

Με τα μάτια των παιδιών...

2008-11-06T22:03:00.006+02:00

Ζήτησα από τα παιδιά, μαθητές δημοτικού σχολείου στο οποίο εργάζομαι, να γράψουν λίγες προτάσεις, τις σκέψεις τους, για το πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τον πλανήτη μας.
Από τα πιο μικρά ζήτησα μια ζωγραφιά...

ας είναι τα παιδιά η ελπίδα μας και ας πάρουμε από αυτά το μάθημα για μια πιο ποιοτική ζωή και το μήνυμα για να το παλέψουμε.

1.ΝΑ ΜΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ .

2.ΝΑ ΜΗ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟΡΡΥΠΑΝΤΙΚΑ .

3. ΝΑ ΜΗ ΠΕΤΑΜΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΑΣΗ .

4. ΝΑ ΜΗ ΞΟΔΕΥΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΡΕΥΜΑ ΓΙΑΤΙ ΞΟΔΕΥΟΥΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΓΑΙΑΝΘΡΑΚΕΣ .

5.ΝΑ ΜΗ ΒΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΠΟΛΛΑ ΦΥΤΟΦΑΡΜΑΚΑ .

6.ΝΑ ΜΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΦΟΥΓΑΡΑ ΤΟΥΣ ΒΓΑΖΟΥΝ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΑΠΝΟΥΣ.

Δημήτρης.

1. Να παρατήσουμε τα αυτοκίνητα και να χρησιμοποιούμε τα ποδήλατα

2. Να καταργηθούν τα εργοστάσια που μολύνουν την ατμόσφαιρα

3. Να μην καίμε τα δάση

4. Να πετάμε τα σκουπίδια ανακύκλωσης στους κάδους ανακύκλωσης και τα άλλα σκουπίδια που δεν ανακυκλώνονται στους άλλους απλούς κάδους

Γιάννης

Κώστας

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

- ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΤΑΜΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΚΑΤΩ, ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΔΟ.

- ΓΙΑ ΜΙΚΡΕΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ Η ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ.

-ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΤΑΜΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΟΛΥΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΝΕΡΑ.

Ελένη

Τζέση

.....για το project "Save the Earth".

1 συν 1 ίσον...

2008-10-29T02:07:00.005+02:00

στο "άλλο μου μισό"....

δεν σε γνώρισα.

δεν συναντηθήκαμε ποτέ.

κάποιος δεν το επέτρεψε.

κάποιος δεν το θέλησε.

ίσως κι εμείς οι ίδιοι.

έφυγες.

έφυγα.

από διαφορετικούς σταθμούς.

για ξέχωρους προορισμούς.

ταξίδεψες.

περιπλανήθηκα.

έφυγες όταν έφτασα.

έφευγα όταν επέστρεφες.

χαθήκαμε στο πλήθος.

κουκκίδες μοναχές στου χάους την απειροσύνη.

ίσως τα βλέματα μας να συναντήθηκαν...

ίσως μια μόνο στιγμή.

κατέβαινες.

ανέβαινα.

και μετά έκλεισα τα μάτια και σε φυλάκισα στην μνήμη.

εκείνη τη στιγμή.

την ζω ξανά.

και ξανά.

η καρδιά χτυπά.

την ακούω.

μια για σένα.

μια για μένα.

εκείνο το βλέμμα.

το βλέπω ξανά.

και ξανά.

χάθηκες.

χάθηκα.

ένα ταξίδι είναι η ζωή.
το ξεκίναμε μόνοι.
μπορεί και μόνοι να το τελειώσουμε.
αλλά ίσως εκεί έξω κάπου να υπάρχει... το "άλλο μας μισό", ο συνταξιδιώτης μας.
λένε πως ίσως να μην είναι μόνο ένα.
μα πώς μπορεί το μισό του ένα να είναι παραπάνω από ένα;

Καλό Ξημέρωμα.
με χαμόγελο :-)

ΠαΓΗδευμένοι...

2008-10-25T03:27:00.003+03:00

ταξίδι στο παρελθόν.

εικόνες.
παιδί.
νερό από τη βρύση.
χορταστικό.
δροσερό.
ύστερα ήρθε το αρσενικό.
από τα φυτοφάρμακα είπαν.
νερό κλεισμένο στα μπουκάλια.
μ αυτό μεγαλώσα.
έβλεπα νερό τρεχούμενο και φοβόμουν να πλησιάσω.
τώρα λιγοστεύει.
παντού.
κι εμείς;
το σπαταλάμε, αλόγιστα.
τελειώνει λένε...
κι εμείς;
σφυρίζουμε αδιάφορα.

μυρωδιές.
το χώμα.
μετά τη βροχή.
μας θύμιζε πως είμαστε ένα μ αυτό.
«χούς ει και εις χούν απελεύσει».
βγαίναμε για παιχνιδι μετά τη βροχή.
κυλιόμασταν στα βρεγμένα χωράφια.
και ρουφάγαμε τα αρώματα της φύσης.
λουλούδια.
δέντρα.
χόρτα.
απελευθέρωναν το δικό τους δώρο.
και μας το χάριζαν απλόχερα.
μας χάριζαν ζωή.
τώρα το καυσαέριο χρωμάτισε γκρίζο τον ουρανό.
μας πνίγει καθημερινά.
ύπουλα.
αθόρυβα.
σκεπάζει τις ζωές μας...στον τάφο που οι ίδιοι σκάψαμε.
κι εμείς;
μένουμε αμέτοχοι...λες και βιαζόμαστε να ξαναγίνουμε χώμα.

γεύσεις.
φρούτα.
τα κόβαμε από τα δέντρα.
τα σκουπίζαμε και τα τρώγαμε.
με γεύση φρούτων.
ξεκάθαρη.
χορταστική.
μετά ήρθαν τα μεταλλαγμένα.
απροσδιόριστη γέυση.
απροσδιόριστο χρώμα, σχήμα.
όλα ίδια μοιάζουν.
θυσία στο βωμό της κατανάλωσης.
του κέρδους.
παρέμβαση στη φύση.
γίναμε θεοί.
μα αγγίξαμε την ύβριν.
και τώρα ακολουθεί η νέμεσις.
νόμος της φύσης απαράβατος...
θα μας εκδικηθεί πριν την αποτελειώσουμε;
κανείς δεν ξέρει...
η δύναμη του ανθρώπου καταστροφικά απεριόριστη.
μα η Γη μητέρα όλων μας.

εικόνες.
μυρωδιές.
γεύσεις.
αρώματα.

ΖΩΗ.
αυτήν που μας έκλεψαν.
αυτήν που χαρίσαμε.

Ας προσπαθήσουμε.
Ας το παλέψουμε.
Ξεκινώντας από τα απλά, τα λίγα, τα καθημερινά.
Πρώτα στους εαυτούς μας, στις οικογένειες μας, στα σπίτια μας.

ο πλανήτης Μας έχει ανάγκη...
εμάς.
τους ανθρώπους του.
τους πιο ρυπογόνους κατοίκους του.

Με αφορμή το ιστολόγιο του συνιστολόγου και συνοδοιπόρου brainwaves και την εκστρατεία "Save the Earth".

Ψέμα...

2008-10-16T09:59:00.003+03:00

...ήθελα μέρες να γράψω κάτι γι αυτό.

όλο το ανέβαλα.

με αφορμή την πρόσκληση του φίλου sdryche να προσπαθήσω να πως 6(+1) αλήθειες αποφάσισα να το συνδυάσω.

Είναι αλήθεια πως δεν συμμετέχω στα blogoπαίχνιδα, ήταν ψέμα πως δεν θα το κάνω ποτέ. (7-1)

Είναι αλήθεια πως έπρεπε πολλές φορές να αραδιάσω ένα τσουβάλι ψέματα για να καλύψω καταστάσεις και να καλυφθώ, είναι ψέμα πως δεν ένοιωσα άσχημα.

Είναι αλήθεια πως δεν έχω μισήσει ποτέ. Είναι ψέμα πως έχω ερωτευτεί.

Είναι αλήθεια πως αυτό που κάνω επαγγελματικά αυτή τη στιγμή μ αρέσει πολύ, το αγαπώ και δίνω όλες μου τις δυνάμεις να το κάνω όσο πιο σωστά μπορώ. Είναι ψέμα πως μ αρέσει κι αυτό που σπούδασα.

Είναι αλήθεια πως δεν έχω καθόλου καλή σχέση με τα χρήματα, δεν είμαι πλεονέκτης, δεν θέλω πολλά στη ζωή μου. Είναι ψέμα πως είμαι φτωχός ή ό,τι έχασα και τα λίγα.

Είναι αλήθεια πως χωρίς φίλους δεν θα μπορούσα να ζήσω. Είναι ψέμα πως δεν αντέχω την μοναξιά....(ή μήπως είναι και αλήθεια?) ;-)

Είναι αλήθεια πως τελικά αποδεικνύεται δύσκολο να βρω 7 αλήθειες για τον εαυτό μου. Είναι ψέμα πως δεν είμαι αληθινός.

......
αν καταφέρναμε να γίνουμε ειλικρινείς ίσως να διεκδικούσαμε κι έναν καλύτερο κόσμο.
έχω κουραστεί τους ανθρώπους που δεν έχουν να πουν τίποτα ουσιώδες και απλώς αναλώνονται σ'έναν φαύλο κύκλο ψέματος και κοροιδίας.
παιχνίδι καταντήσαμε τις ανθρώπινες σχέσεις...κερδίζει όποιος καταφέρει να δημιουργήσει τον πιο όμορφο μύθο...
από μικρούς μας ποτίζουν στην εξυπηρέτηση του "καλύτερα ένα ψέμα παρά μια μεγάλη αλήθεια που είναι δύσκολη"
από το πως γεννιούνται τα παιδιά μεχρί το πως πέθανε ο Διάκος, από το τι έγινε στην Εδέμ με τον Αδάμ και την Εύα μέχρι το τι είναι και τι είπε ο Θεός.
Μεγαλώνοντας γκρεμίστηκαν πολλά απόρθυτα φρούρια...ψεύτικα ορθομένα.
και συνεχίζουν να γκρεμίζονται... άνθρωποι και ιδέες.

Καλή μας ημέρα.
Είναι αλήθεια, είναι Πέμπτη 16 Οκτωβρίου.
είμαι ο halias και είμαι καλά!

Στα ίδια μέρη....

2008-10-12T15:15:00.002+03:00

« Σ’ έναν κόσμο που σπάνια καταλαβαίνω,
υπάρχουν στιγμές που λατρεύω να ζω,
να βλέπω τον ήλιο ν’ ανατέλλει, ν’ ακούω τα πουλιά να κελαηδούν,
να βλέπω τους ανθρώπους να γελούν και να κλαιν,
ν’ ακούω την καρδιά να χτυπά, να μένω μόνος και να δακρύζω.

Λατρεύω ακόμη κι εκείνες τις στιγμές του μελαγχολικού δειλινού,
την εικόνα του ήλιου που χάνεται στο απέραντο γαλάζιο.
Και μετά να ακολουθεί μια περίεργη κι απρόβλεπτη νύχτα,
βυθισμένη στο σκοτάδι και γεμάτη μυστήριο.
Όμως πάντα το ξέρω πως μια καινούρια ημέρα θα ξημερώσει. »

Φθινόπωρο 2003…

Τι και αν γελούσανε, τι κι αν χαιρόντουσαν που κρατούσαν στο χέρι τους το πολυπόθητο χαρτί, όλοι μέσα τους είχαν ένα σφίξιμο, όλοι ήξεραν πως από το επόμενο πρωί τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο, όλοι θα γυρνούσαν στα σπίτια τους και θα ξεκινούσαν την νέα πορεία της ζωής τους.
Το τελευταίο επεισόδιο παιζόταν μια ηλιόλουστη φθινοπωρινή μέρα, σε μια γνωστή επαρχιακή πόλη της ηπειρωτικής Ελλάδας. Σ’ έναν από τους πολλούς πεζοδρόμους του κέντρου της, σ’ ένα πολυσύχναστο ουζερί, «ουζερί ‘η Λήθη’» μια παρέα ξεσήκωνε τον κόσμο γύρω της με το κέφι της, τις φωνές της και τα τραγούδια της.
«Φοιτητές είνι, γιουρτάζν του πτυχίου τς», απαντά με την χαρακτηριστική ντόπια προφορά ο μαγαζάτορας στις ερωτήσεις μιας γριούλας από το απέναντι μπαλκόνι, που φαίνεται πως ανησύχησε από την απροσδόκητη μεσημεριανή φασαρία των νέων.
Και πράγματι έτσι ήταν. Μια παρέα φοιτητών είχαν πάρει το πτυχίο τους εκείνη τη μέρα, λίγες ώρες πριν, στη σχολή τους, μπροστά στις οικογένειες τους, τους φίλους και γνωστούς τους, τους καθηγητές και συμφοιτητές τους. Και μετά είπαν να βγουν, να θυμηθούν τα παλιά, να πιουν και να έρθουν στον νου αναμνήσεις των χρόνων που πέρασαν, των φοιτητικών τους χρόνων. Να γλεντήσουν για την απόκτηση του χαρτιού, την επιβράβευση των κόπων τους, αλλά να γλεντήσουν και την συνάντηση τους, μετά από αρκετό καιρό όλοι μαζί.
«Ρε παιδιά θα πούμε κάτι ή θα καθόμαστε έτσι σαν…;»,
ακούστηκε η φωνή του Γρηγόρη, και συνέχισε
«ρε μάστορα πιάσε και τέσσερα τσιπουράκια για αρχή και βλέπουμε όταν έρθουν και οι γυναίκες», είδε την αμηχανία που επικράτησε για λίγο και με την ζωηράδα που τον διακρίνει ήθελε να ανεβάσει λίγο το κέφι.
Ο Γρήγορης είναι νησιώτης, Αιγαιοπελαγίτης, δεν μπορεί την σιωπή, είναι έξω καρδιά, το ίδιο είχε κάνει και τότε, στην πρώτη συνάντηση, είχε σπάσει τον πάγο, είχε κάνει την αρχή. Τώρα θα έβγαζε και τον άσσο απ’ το μανίκι του, ξεκίνησε λοιπόν κι ένα τραγούδι, «βάλτε στο τραπέζι δυο ποτήρια…» που δεν άργησε να τον «στηρίξει στο έργο του» κι ο Αχιλλέας, ο οποίος αντίθετα με τον Γρήγορη είναι βουνίσιος ,πιο ευαίσθητος και λίγο πιο κλειστός χαρακτήρας, αλλά επίσης μερακλής και φιλότιμος. Οι δυο τους μαζί ποτέ δεν άφηναν την ευκαιρία να τραγουδήσουν τα αγαπημένα τους ‘άσματα’. Πόσα βράδια δεν ξημέρωσαν με ακούσματα που μένουν χαραγμένα στο νου και σαν από παλιό γραμμόφωνο σιγοπαίζουν συνέχεια στ’ αυτιά τους.
Απ την γωνιά ξεπρόβαλαν δυο κοπέλες, ήταν η Έλλη και η Ξανθίππη, κι ο Αλέξανδρος που τις κατάλαβε αν και ήταν ακόμη λίγο μακριά, σηκώθηκε, ανέβηκε στο τραπέζι και ως πειραχτήρι που είναι, ανήγγειλε τον ερχομό τους στους υπολοίπους. «Κύριοι με μεγάλη συγκίνηση σας αναγγέλλω πως γυναίκες μάς κάνουν την μεγάλη τιμή να κινούνται προς το τραπέζι μας… Κυρίες μου, καλωσήρθατε στην παρέα μας». Ο Αντώνης γύρισε με ευχαρίστηση και είδε πως ερχόταν επιτέλους η Έλλη. Τόση ώρα περίμενε να την δει και να την σφίξει στην αγκαλιά του. Είχαν ενάμιση μήνα να βρεθούν και το πρωί στη σχολή έπρεπε να είναι συγκρατημένοι μπροστά στους γονείς της Έλλης, που δεν ήξεραν ακόμη και πολλά για την σχέση τους.
«Πιάσε άλλα τρία καραφάκια κυρ Κώστα», ακούστηκε ο Περικλής, ο πότης της παρέας, ποντιακής καταγωγής, μερακλής κι αυτός, πάντα πρόθυμος να οργανώσει καλά τσιμπούσια με ρετσίνα και καλό φαγητό.
«Έφτασεεε» ακούστηκε ο μαγαζάτορας από μέσα.
«Άντε ρε κορίτσια, που είστε; Ο Αντώνης εδώ έλιωσε από την αναμονή», συνέχισε γελώντας και πειράζοντας τον Αντώνη ο Περικλής.
«Ε, δεν καταλαβαίνετε τώρα, γυναίκες, έπρεπε να ετοιμαστούν, να φτιαχτούν, να πουν λίγο και τα δικά τους… Ίσως να έχασαν και το δρόμο!», πετάχτηκε ο Οδυσσέας, ο άλλος νησιώτης της παρέας, αλλά εντελώς διαφορετικός από τον Γρηγόρη. Ευγενικός και ευαίσθητος, του άρεσε πάντα να πειράζει τις κοπέλες.
«Σώωωπα μωρέ», έκανε με νάζι η Έλλη, η οποία πάντα δεχόταν τα πειράγματα και απαντούσε με χαμόγελο και την ευγένεια που την διακρίνει,
«Γεια σας ρε παιδιά» ακούστηκε και η Ξανθίππη «και συγγνώμη για την καθυστέρηση» είπε απολογούμενη προς τον Περικλή, «έπρεπε να περάσω λίγο από το σπίτι πρώτα γι αυτό αργήσαμε».
«Την Ελένη πού την παρατήσατε; Την ξεχάσατε σπίτι;» Ρώτησε με σοβαρό ύφος ο Λεωνίδας, συνεχίζοντας την πλάκα που ξεκίνησε ο Οδυσσέας. Ο Λεωνίδας, παιδί της πόλης, ήταν ο οργανωτής των πάρτι και των εκδρομών, δεν άφηνε την ευκαιρία για πείραγμα και αστεία να πάει χαμένη.
«Άσε που μπορεί να έπεσε και σε καμία τρύπα στο δρόμο», συνέχισε στο ίδιο τέμπο και ο Διονύσης, ο μάγειρας της παρέας, λάτρης του ξένου ρεπερτορίου, ερχόταν σε «αντίθεση» με τα μουσικά γούστα των «λαϊκών βάρδων» της παρέας, αλλά πάντα επιτυγχανόταν η χρυσή τομή, και μπορώ να πω πως αρκετές φορές πέρασε στην απέναντι όχθη. Βλέπετε το κάλο λαϊκό ελληνικό τραγούδι δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο. (Εκτός από μερικές εξαιρέσεις….)
«Θα έρθει σε λίγο με την Μυρτώ και την Αλκμήνη, πέρασε από το σπίτι να τις πάρει. Και σταματήστε επιτέλους το δούλεμα, πάλι τα ίδια ξεκινήσαμε, αμάν αυτή η όρεξή σας, καλά ησυχάσαμε λίγο καιρό», απάντησε αμυνόμενη στην «επίθεση» η Ξανθίππη.«Εντάξει ρε κοπέλα μου, υπομονή, τελευταία φορά που θα μας υποστείς, μετά θα μας χάσεις και να δω τι θα κανείς χωρίς τα πειράγματά μας», της είπε ο Αλέξανδρος, «εδώ μας άντεξες τέσσερα χρόνια....».

Οκτώβριος 1999

Ήταν Οκτώβριος πριν από εννέα χρόνια. Οι πρωτοετείς τότε φοιτητές είχαν έρθει στην επαρχιακή πόλη, είχαν ψάξει για στέγη και είχαν τακτοποιηθεί στις νέες τους κατοικίες, ξεκινώντας έτσι ουσιαστικά την νέα τους ζωή. Οι περισσότεροι από αυτούς ουσιατικά για πρώτη φορά θα έμεναν μακριά από τις οικογένειες τους,από τα σπίτια στα οποία είχαν μεγαλώσει.
Η μοίρα τους έφερε όλους στην ίδια πόλη, στο ίδιο τμήμα. Μαζί θα ξεκινούσαν την φοιτητική τους ζωή. Μια κοινή πορεία για ένα τσούρμο αγνώστων που στην πορεία θα γινόταν φίλοι, αδέρφια, μια οικογένεια....

υ.γ.: Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με την πραγματικότητα είναι απλώς τυχαία.

9 χρόνια...

2008-10-11T04:56:00.002+03:00

Υπάρχουν στιγμές που δεν θα τις ξεχάσουμε ποτέ.

Στιγμές που μας σημάδεψαν.

Που μας οδηγούν στο αύριο.

Που μας κάνουν να αναπολούμε, να θυμόμαστε, να γελάμε, να δακρύζουμε.... να ταξιδεύουμε, να συναντάμε.

Τις στιγμές τις κάνουν και οι άνθρωποι....

Υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που έρχονται ξαφνικά στη ζωή μας και μένουν για πάντα.

και άλλοι που φεύγουν ξαφνικά, αλλά είναι πάντα κάπου εδώ γύρω.

Αυτό και το επόμενο ποστ είναι αφιερωμένα στον Θ. & την Ε.,την Μ. και την Μ., τον Σ. τον Ν. τον Θ. τον Γ. τον Χ. τον Κ., τον Β. & την Α., την Σ. και όλους όσους είμασταν εκεί 9 χρόνια πριν. και στον Δ. που είναι κάπου εδώ γύρω.

Ευχαριστώ.

Άγνωστος Προορισμός....

2008-10-04T01:20:00.007+03:00

01.
τετάρτη πρωί.

φορτώνω τα πράγματα στο αυτοκίνητο και ξεκινώ το ταξίδι.

μόνος, όπως πάντα.

ανοίγω το ραδιόφωνο να παίζει.

έχω έτοιμα και τα cd, να με συντροφέυσουν όταν χάσω τους σταθμούς.

ο προορισμός άγνωστος.

μέχρι να κουραστώ θα οδηγώ.

μετά έχει ο θεός.

πρώτη στάση μετά από κανα τρίωρο.

στο καφενείο ενός χωριού, έξω από την μεγάλη πόλη.

ελληνικός καφές, φτιαγμένος απ'τον κυρ Θανάση.

μερακλίδικος και βαρύς.

οτι πρέπει για τη συνέχεια.

η διαδρομή φαντάζει δύσκολη.

μα ήμουν γελασμένος.

είναι πανέμορφη και κρύβει εκπληκτικές εναλλαγές.

μετά την πολύβουη πολιτεία, όπου αντίκρυσα βιαστικούς και ανέκφραστους ανθρώπους να τρέχουν για να πρόλαβουν τον χρόνο, ξεκίνησα τον ανηφορικό δρόμο για το βουνό.

δεύτερη στάση αργά το μεσημέρι, στην ταβέρνα της κυρα Λίνας, λίγο πριν τη ράχη.

ετοίμασε κάτι πρόχειρο για να φιλέψει τον ταξιώτη.

μα τόσο νόστιμο το φαγητό της, χορταστικό και γνήσιο.

δεν πρόλαβα να ρωτήσω που θα μπορούσα να διανυκτερεύσω, και κανόνισε να με φιλοξενήσουν τα παιδιά της, στο πάνω χωριό, σχεδόν 4 ώρες δρόμος μέσα στο βουνό.

η οδήγηση μετά το φαγητό είναι κάτιτις πιο δύσκολη, κι ο ήλιος είχε άρχισει να πέφτει πίσω από τα βουνά.

μα έπρεπε να αντέξω.

είχα στήριγμα τις εικόνες της παρθένας φύσης που μ αγκάλιαζε.

μετά από σχεδόν τέσσερις ώρες οδήγησης μέσα στο παραδεισένιο ελατοδάσος, καμιά δεκαριά σπίτια ξεπρόβαλαν μπροστά μου.

παράθυρα, πόρτες, παντού κλειστά.

ίχνος ζωής δεν φαινόταν να υπάρχει στο χωριό.

σ ένα από τα σπίτια φαινόταν φως.

και καπνός να χορεύει από την καμινάδα.

σταμάτησα το αυτονίκητο.

μόλις έκανα να βγω άνοιξε η πόρτα από το σπίτι.

τα παιδιά της κυρα Λίνας με υποδέχτηκαν σαν να ήμουν αδερφός τους.

μου ετοίμασαν κάτι ζεστό να πιω.

είχαν το τζάκι αναμένο εδώ και ώρα και το σπίτι είχε ζεστάνει για τα καλά.

δεν ήξερα αν ονειρευόμουν ή ζούσα μια ακατανόητη πραγματικότητα.

κουβεντιάσαμε για κανά μισάωρο.

ο Γιώργος, ο πιο μεγάλος, είχε επιστρέψει από το εξωτερικό όπου σπούδαζε πριν 2 μήνες.

ακόμη δεν είχε αποφασίσει αν θα μείνει μόνιμα ή θα ξαναφύγει.

ο Μανώλης ο μεσαίος, τέλειωσε πέρυσι το σχολείο, και τώρα είχε αναλάβει να φτιάξει το παλιό σπίτι και να το μετατρέψει σε ξενώνα.

η Μαρία, η πιο μικρή, πήγαινε ακόμη σχολείο και τα σαββατοκύριακα βοηθούσε την μητέρα της στη ταβέρνα.

η κούραση και η πίεση όλης της ημέρας είχε αρχίσει να επιδρά,

το κατάλαβαν και ετοίμασαν για ύπνο.

τα φώτα σβήσανε.

ξαπλώνοντας και κοιτώντας από το παράθυρο έξω, προσπαθούσα να καταλάβω τι ακριβώς συνέβαινε.

πως και γιατί έφτασα εκεί....

υπάρχει τελικά για όλα μια εξήγηση;
ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο έχοντας άλλα στο μυαλό μου,
κατέληξα εδώ
δεν ξέρω την συνέχεια....
ψάχνω έναν λόγο για τον οποίο το έγραψα.
αν μπορούσα να το μετατρέψω σε "παιχνίδι" θα προσκαλούσα όποιον θέλει να δώσει μια συνέχεια.
αν μπορούσα να το μετατρέψω σε κάτι άλλο...(?) θα ήθελα τις προτάσεις σας.
ή και χρόνο για να σκεφτώ.

Καλό Ξημέρωμα.
Καλό ΣαββατοΚύριακο σε όλους σας

Αγαπάτε Αλλήλους...

2008-09-29T00:54:00.003+03:00

Περί αγάπης ο λόγος...

Θεωρώ πως το μεγαλύτερο δώρο στην ανθρωπότητα, η μεγαλύτερη θρησκεία, το μεγαλύτερο συναίσθημα, η πιο ισχυρή δύναμη του κόσμου είναι η ΑΓΑΠΗ.

Η αγάπη που πηγάζει από την ψυχή μας, που είναι αληθινή και ανιδιοτελής.
Η αγάπη για την οποία μας μιλάνε όλες οι θρησκείες, για την οποία θυσιάστηκε ο Χριστός.
Η αγάπη δεν είναι προϊόν προς διαπραγμάτευση και εμπορία. Δεν μπορεί να είναι αλισβερίσι, "τόσο σου δίνω τόσο θέλω", Δεν μπορεί να είναι ποσοτικά μετρήσιμη, "σ άγαπω πολυ, λίγο, λιγότερο".

Το "Σ'αγαπώ" στις μέρες ή δεν λέγεται καθόλου -γιατί φοβόμαστε να το εκφράσουμε- ή το λέμε χωρίς ουσία, που έχει χάσει το νόημα του.

Μια απλή σκέψη με οδηγεί σε έναν κόσμο ιδανικό... σε έναν κόσμο που στις καρδιές όλων μας θα έχει ριζώσει η αγάπη. Ονειροπόλος; μάλλον ναι....
Αλλά ας σκεφτούμε πόσο διαφορετική θα ήταν η πορεία της ανθρωπότητας αν πραγματικά αγαπούσαμε όλοι μας τον συνάνθρωπο μας, τη φύση, την ίδια της ζωή.
Μια ζωή χωρίς πολέμους, χωρίς σύνορα, χωρίς θρησκείες, χωρίς διακρίσεις, χωρίς περιβαλλοντική καταστροφή.

Το ξέρω πως θα χαλούσε τα σχέδια πολλών όλο αυτό που περιγράφω αλλά θεωρώ την αγάπη τον πιο σημαντικό σύμμαχο των λαών και των ανθρώπων στους αγώνες για δικαιοσύνη, για μια καλύτερη και ποιοτική ζωή.

Εύχομαι απο καρδιάς η αγάπη να είναι οδηγός όλων μας.
ας αγαπήσουμε αλλήλους...

(η ανάρτηση αυτή δημιουργήθηκε με αφορμή τη θετική ανατροφοδήτηση του διαδραστικού ιστολογίου του φίλου και συνταξιδιώτη brainwaves http://letusbrainstorm.blogspot.com/2008/09/blog-post_25.html )

Να Χαμογελάς...

2008-09-23T00:16:00.007+03:00

Δεν μπορώ τους ανθρώπους που μιζεριάζουν και δεν χαμογελούν.

Ξυπνάμε το πρωί...Ας δοκιμάσουμε μια μέρα, αντί να βρίσουμε και να ξαναπέσουμε στην παγίδα της κας Ρουτίνας, ας κάνουμε μια θετική σκέψη, ας χαμογελάσουμε κοιτώντας τον ήλιο, ή έστω τα σύννεφα, στον ουρανό.

Ας μοιράσουμε καλήμερες στο δρόμο κι ας πάρουμε ως απάντηση ακόμη και την σιωπή των άλλων.
Μια, Δυο, Τρεις θα πούνε κι αυτοί καλημέρα.

Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν προσπαθούσαμε όλοι να βλέπουμε τη ζωή με αισιοδοξία.

Δεν μ'αρέσει να γράφω απλώς για να προσθέσω ακόμη μία ανάρτηση.

Δεν θα ήθελα να γίνω γραφικός κάποια μέρα κι ακόμη χειρότερα να μην έχω τίποτα να πω.

Σκέψεις αποτυπώνω, οτιδήποτε με θυμώσει, με συγκινήσει, με χαροποιήσει.

Με στεναχώρησε η μιζέρια του δημοσίου υπαλλήλου στην υπηρεσία που επισκέφθηκα σήμερα το πρωί.

Μα μια καλήμερα και λίγη ευγένεια ποιον μπορεί να βλάψει;

Ένοιωσα την ανάγκη να μοιράστω με όσους τύχει να διαβάσουν αυτές τις αράδες ένα χαμόγελο, μια σκέψη θετική.

Σε μια ζωή που μας έχουν επιβάλει τη μαυρίλα ως το σύνηθες, που απομακρυνθήκαμε απο τους ανθρώπους, που γίναμε παρτάκηδες στο κυνήγι του χρήματος και της "προσωπικής ευτυχίας", έχουμε ανάγκη από χρώμα, από οξυγόνο, από ανθρωπιά, από χαμόγελα.

συγχωρέστε με αν υπερβάλω....

ευτυχώς δεν καταπάτησα τον χώρο κάποιου άλλου.

Χαμόγελα παντού.
(το σύνθημα μου για τον χειμώνα που έρχεται.)

ας προσπάθησουμε να προσθέσουμε χρώμα στη ζωή μας.

ας προσπαθήσουμε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο.

ας ξεκινήσουμε από τα παιδιά, ας καταφέρουμε να κάνουμε τα παιδιά να χαμογελούν και να μεταδίδουν την χαρά στους γύρω τους.

Ένοχη σιωπή...

2008-09-19T20:13:00.006+03:00

Δεν ξέρω κατά πόσο το γνωρίζατε ή αν είναι 100% αληθινό αλλά ένα βίντεο που είδα μόλις σήμερα στο νετ και δείχνει μια πτυχή της ελληνικής πραγματικότητας, που ίσως όλοι φανταζόμαστε αλλά ποτέ δεν θέλαμε να παραδεχτούμε :

http://www.youtube.com/watch?v=kSawPY-EtSA&feature=related

η αποκάλυψη της κύριας είναι επιεικώς συγκλονιστική -δεν την υιοθετώ αλλά και δεν την αμφισβητώ- και φανερώνει την "συνεργασία" δικαστών-πολιτικών-δημοσιογράφων για να παραμένουμε όλοι μας βαθιά νυχτωμένοι και να συνεχίζουν όλοι τους το Μεγάλο Διονυσιακό Φαγοπότι....ή θα ταίριαζε καλύτερα η λέξη Όργιο;!

Η σιωπή των ελληνικών μέσων είναι το λιγότερο ύποπτη, το ίδιο και των αδέκαστων ελλήνων μεγαλο-δικαστών αλλά και η συμπεριφορά των φρουρών-αστυνομνικών και κατ' επέκταση των πολιτικών.

Αν τα όσα υποστηρίζει η κυρία Μαργαρίτη αληθεύουν, τότε πολύ απλά δεν αξίζει να ζούμε σ αυτή τη χώρα... η οποία, αλήθεια, είναι χώρα; ξέφραγο αμπέλι; ή ένας ατέλειωτος βόθρος;

Εμπιστοσύνη σε κανέναν.
Εδώ ταιρίαζει το άσμα "Ξυπνάτε Ρε..."

Πρωτοβρόχι...

2008-09-15T16:24:00.002+03:00

Για την ακρίβεια...Πρωτο-κατακλυσμός.
Είχαμε ανάγκη το νερό της βροχής. -σε μερικές περιπτώσεις ισως να το παράκανε και λίγο-
Καθάρισε την ατμόσφαιρα.
Έριξε την θερμοκρασία.
Μας άλλαξε την διάθεση.
Άλλους τους μελαγχολεί.
Άλλους τους την φτιάχνει.
Βαδίζουμε προς τον χειμώνα.
Εποχή γεμάτη με εικόνες οικογειακές, γιορτινές, γκρίζες, άσπρες, αλλά και πολύχρωμες.
Εποχή της παρέας... συγκεντρώσεις στο σπίτι, παιχνίδια, ταινίες, ουισκάκι, μεζεδάκια, μουσικούλα, αγώνες.
Εποχή ανάπτυξης και σίσφιξης σχέσεων, φιλικές, ερωτικές. -άλλωστε χρόνια το λέει ο λαός μας "κρύο-κρύο καιρός για δύο"-
Εποχή Έμπνευσης.

Επισήμως λοιπόν,
Καλό Χειμώνα!

Πάνω και Κάτω...

2008-09-13T00:08:00.005+03:00

Το αγαπημένο παιχνίδι της ζωής είναι το ανεβοκατέβασμα.
Στα συναισθήματα, στη διάθεση, στην πίεση μας, στους σφυγμούς, στις κυβερνήσεις, στα χρηματιστήρια, στο πετρέλαιο, στην ηλεκτρική τάση, στη στάθμη της θάλασσας, στη δόξα, στα χρήματα, στους ατμοσφαιρικούς ρύπους, στα αεροπλάνα, στα ασανσέρ, υπάρχουν το πάνω και το κάτω.
Επειδή όμως είναι απρόβλεπτο το ανεβοκατέβασμα και επειδή αρκετοί ξεχνούν πως αν ανέβεις πιο ψηλά από τα επιτρεπτά όρια τότε συνήθως η αμέσως επόμενη κατάσταση είναι η πτώση, εμείς από ότι φαίνεται πιάσαμε....πάτο.
Η ιστορία έχει δείξει πως μετά τον πάτο ακολουθεί η αναγέννηση, η επάνοδος.
Για να συμβεί αυτό όμως πρέπει να υπάρχει η δύναμη, η θέληση και τα σώστα πρόσωπα που θα επωμιστούν την ανηφοριά...
Εδώ, σήμερα, δεν φαίνεται κανείς να είναι πρόθυμος μα και άξιος να το αναλάβει...
Το ζήτημα είναι να μην μας καλοαρέσει στον πάτο...το συνηθίσουμε...το αποδεχτούμε και ξεχάσουμε να ξανανέβουμε....
Αλοίμονο μας....γιατί τότε θα σημάνει και τον αφανισμό μας...

"Μα είναι ωραία στον παράδεισο..."

υ.γ. ο παράδεισος είναι εκεί ψηλά.
Κι εκεί συνεχίζει να ξημερώνουν όμορφες μέρες.
Αλλά τον παράδεισο τον έχουμε φυλακισμένο και μέσα μας.
Ας τον απελευθερώσουμε και κάτι μπορει να αλλάξει, να αλλάξουμε.

Να ανταμώνεις με τους φίλους...

2008-09-08T23:57:00.004+03:00

Αν κάτι μ' αρέσει ακόμη σ αυτή τη χώρα είναι το οτι δεν χάνουμε την ευκαιρία για αυτό που λέμε "τσιπουράκι". Τα συστατικά απλά και πάντα πετυχημένα. Καλή διάθεση, νόστιμοι μεζέδες, γνήσιο τσίπουρο, μια γλυκιά βραδυά, βεράντα και καλή παρέα...και το αυτοσχέδιο "γλέντι" στήθηκε.

Τέτοιες στιγμές είναι που διαπιστώνουμε πως η μαγεία της ζωής κρύβεται στα απλά και καθημερίνα.
Λίγο το αλκοόλ, λίγο η μέθη της ανθρώπινης επικοινωνίας και τα τραγούδια-ενθύμιο της φοιτητικής ζωής, αποτελούν το καλύτερο δώρο για μια φθινοπωρινή βραδυά, ακριβώς πάνω στην αλλαγή της φύσης μεταξύ καλοκαιριού και χειμώνα.
Συνανατήσεις σαν την σημερινή με επιστρέφουν στα παλιά... μα και μου υπενθυμίζουν πόσο πολύ αλλάξαμε.
Τα χρόνια της αθωότητας και της ανεμελιάς έχουν περάσει ανεπιστρεπτί μα και οι ζωές μας έχουν πάρει τη στροφή προς τον επόμενο προορισμό.
Είναι όμορφο να ανταμώνεις τους παιδικούς φίλους, τα γκαρντάσια των παιδικών χρόνων, τα παντοτινά γκαρντάσια. Είναι όμορφο να αναπωλείς στιγμές των χρόνων που πέρασαν, των παιχνιδιών, της εφηβικής τρέλλας. Μα είναι και μελαγχολικό να διαπιστώνεις πόσο αλλάξαμε από τότε, πόσο πολύ μας επηρέασαν οι συνθήκες της σύγχρονης ζωής.
Γλυκιά μελαγχολία όμως...
Ταξίδι στο μέλλον τα όνειρα, αλλά με οδηγό "εκείνα τα χρόνια" το ταξίδι τελικά μπορεί να γίνει και πιο συναρπαστικό.
Θέλω να προχωρήσω....γυρνώντας στα παλιά.
Θέλω να αλλάξω...μα δεν θέλω να χάσω....τον εαυτό μου και τους άλλους.
Δεν θέλω να ξεχάσω....μα θέλω και να διαγράψω....τα λάθη κι ο,τι με πληγώνει.

Είναι πάντα ενδιαφέρον το ταξίδι για την Ιθάκη...είτε επιστρέφουμε είτε πρωτοπηγαίνουμε...
Καλά μας ταξίδια Γκαρντάσια...

Η απάντηση δόθηκε....

2008-09-07T12:11:00.006+03:00

Το σεμνά και ταπεινά μετατράπηκε...σε "πρέπουσα" συμπεριφορά!
Κύριε Πρωθυπουργέ αποτύχατε να συμμαζέψετε τους υπουργούς και τα στελέχη σας και υποβαθμίσατε τα δικά σας πιστεύω...Υποστείλατε τη δική σας σημαία.

Είστε υπόλογος στην ελληνική κοινωνία.
Φωνάζει ο κλέφτης λοιπόν... Ας προσέχουμε όλοι γιατί από το καλάμι ουδείς κατέβηκε ομαλά...
Απών από την ελληνική κοινωνία.
Απών από την καθημερινότητα.

Κύριε πρόεδρε...αποτύχατε.
Στην συνέντευξη της ΔΕΘ μιλήσατε ως πρωθυπουργός της... Νέας Ελβετίας.
Εκνευριστήκατε από τις ερωτήσεις...και δεν το κρύψατε καθολού.
Είστε ωραίος δημαγωγός αλλά δυστυχώς όχι και τόσο καλός θεατρίνος.
Ο λαός είναι απογοητευμένος.
Εσείς -και δεν μιλώ μόνο προσωπικά αλλά γενικεύω για όλα σας τα στελέχη- μάλλον ετοιμάζεστε για τα πάρτυ και τις δεξιώσεις στα κότερα, τις βίλλες και τα πολυτελή διαμερίσματα σας.

Ο λαός δεν σας πιστεύει πλέον και δεν θα αργήσει και η δική σας τιμωρία όπως αυτή που ακόμη συντροφεύει τα στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Δυστυχώς ο λαός υποφέρει και εσείς... αποφεύγετε ακόμη και να απαντήσετε στις ερωτήσεις, να δώσετε πειστικές απαντήσεις στις Ελληνίδες και τους Έλληνες, να τους δώσετε έστω μια ελπίδα, μια χειροπιαστή υπόσχεση πως κάτι θα αλλάξει.
Προχωράμε στο μέλλον χωρίς όραμα.
Μας απογοητεύσατε.

Όλοι εμεέις οι πολίτες, οι νέοι, περιμέναμε την αλλαγή...
Πλέον ζούμε απλώς χωρίς να περιμένουμε τίποτα.

.-

Κύριε Πρωθυπουργέ...

2008-09-05T18:08:00.002+03:00

...είστε ικανοποιημένος από το 'σεμνά και ταπεινά' των στελεχών σας, τα τελευταία χρόνια της "Νέας Διακυβέρνησης" σας;
Αν είστε ικανοποιημένος, τότε μάλλον πράγματι η αυλή σας και εσείς ο ίδιος ζείτε απομονωμένος από το λαό και τα όσα συμβαίνουν γύρω μας...
Αν όχι, τότε τι κάνετε; Γιατί ανέχεστε αυτήν την κατάσταση, που προκαλεί τόσο το κοινό αίσθημα του λαού, που καταστρέφει και θάβει τις ελπίδες των πολιτών για μια αλλαγή, ελπίδες που εσείς ο ίδιος είχατε δημιουργήσει πριν 4 χρόνια.
Κατεβείτε από τους θρόνους σας και προσεγγίστε τους απλούς πολίτες.
Τότε ίσως διαπιστώσετε πόσο μόνοι είστε εκεί πάνω...
Δεν περιμένω να μ' απαντήσει κάποιος υπεύθυνος σ'αυτό εδώ το ιστολόγιο.
Θα περίμενα όμως κάποιον δημοσιογράφο να έθετε κάποια στιγμή την ερώτηση στον κύριο πρωθυπουργό μας...
Η απάντηση θα ήταν νομίζω ενδιαφέρουσα για όλους μας.

Σεμνά και Ταπείνα...
σας ευχαριστώ για την ανάγνωση!
:-)

Σαπίλα...

2008-09-02T23:50:00.002+03:00

...Παντού! Σ' ένα κράτος που το μόνο που κάνει είναι να μας πληγώνει και να μας απογοητεύει, ποιο το μέλλον που μπορούμε να ονειρευόμαστε;
Σε μια χρονική συγκυρία δύσκολη για την παγκόσμια οικονομία, για τους λαούς τους κόσμου, την καθημερινότητα τους, τη διαβίωση τους και το περιβάλλον οι Έλληνες δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε ανεπηρέαστοι. Άλλα μήπως δεν μας φταίει η "παγκόσμια συγκυρία" αλλά ο κακός μας ο καιρός; Μια χώρα που έμεινε ανοχύρωτη εδώ και δεκαέτιες, με πολίτες ανεύθυνους, καλοπερασάκηδες και ωχαδελφιστές, που κοιτούσαν απλώς το παρόν, να βολευτούν οι ίδιοι και να ζητάνε τα αγαπημένα τους ρουσφέτια από τους βουλευτές τους που αν μη τι άλλο αποτελούν τον καθρέφτη των πολιτών που τους ψηφίζουν και είναι ακόμη χειρότεροι.
Το μεγάλο πρόβλημα της χώρας μας την περίοδο που διανύουμε κατα την γνώμη μου είναι η βαθυά πολιτική κρίση που μας μαστίζει...αυτή που φανερώνουν οι δημοσκοπήσεις αλλά κυρίως αυτή που φανερώνει η απογοήτευση των πολιτών και κυρίως των νέων.
Ανύπαρκτοι πολιτικοί, απώντες πολίτες, μηδενικός έλεγχος, καμία αντίδραση.
Ακόμη και τον ιερό χώρο της Βουλής δεν σεβάστηκαν και ασέλγησαν εις βάρος της δημοκρατίας...οι εθνοπατέρες μας! Δεν θα μείνω στον αν έγινε ή όχι νοθεία αλλά στην εικόνα που παρουσίασαν οι βουλευτές που εμπλέκονται. Οι δικαιολογίες είναι γελοίες, και αν τις δεχτούμε θα πρέπει ταυτόχρονα να δεχτούμε οτι οι συγκεκριμένοι κύριοι και κυρίες είναι ανάξιοι να είναι εκπρόσωποι του λαού στο ελληνικό κοινοβούλιο. Οι είκονες θυμίζουν επιεικώς ψηφοφορία μαθητών σε δημοτικό. Ούτε το παραμικρό ίχνος σεβασμού στο χώρο, στην διαδικασία, σε αυτό που αντιπροσωπεύουν και στον ίδιο τον λαό.
Και όταν δεν σέβονται τους ίδιους τους εαυτούς τους και το πολίτευμα που υπηρετούν πώς να σεβαστούν εμάς τους πολίτες, πως να αγωνιστούν για τα δικαιώματα μας, την καθημερινότητα μας την βελτίωση της ζωής μας.
Τα συμπεράσματα είναι δικά μας.
Ως σκεπτόμενοι και υπέυθυνοι πολίτες καλούμαστε να τους δείξουμε πως είμαστε ακόμη ζωντανοί, πως θέλουμε και διεκδικούμε μια καλύτερη ζωή,μια καλύτερη Ελλάδα.
Ως πολίτες αυτής της χώρας δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε πως η δύναμη μας είναι η ψήφος μας την ώρα της κάλπης.
Ισχυρό χαστούκι σε όσους μας κυβερνούν τις τελευταίες δεκαετίες, σημαίνει ισχυρός λάος, σημαίνει Έλεγχος, σημαίνει αντίδραση, σημαίνει δημοκρατία.
Αυτό που ζούμε τώρα δεν είναι δημοκρατία, είναι ολιγαρχία, είναι πλουτοκρατία.
Σκεφτείτε το.

Υ.Γ.: Το επίμαχο βίντεο

Περι Πολιτικής...

2008-08-04T00:43:00.001+03:00

Δεν ασχολούμαι συχνά με τους κυρίους με τις γραβάτες... άλλωστε ούτε αυτοί ασχολούνται με εμάς... πόσο μάλιστα τώρα που δεν έχουμε καν εκλογές σύντομα.
Δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστη την κορυφαία κατ' εμέ δήλωση πολιτικού τα τελευταία χρόνια...
Αναφέρομαι στην δήλωση του βουλευτή της κυβερνητικής παράταξης κ. Γιάννη Λαμπρόπουλου
(http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=924507&lngDtrID=244).
Μάλλον δήλωση αυθόρμητη, που όμως κρύβει την ουσία της νοοτροπίας των Ελλήνων κυβερνόντων τις τελευταίες δεκαετίες.
Ο πάνσοφος λαός το έχει γλαφυρά περιγράψει..."έδω ο κόσμος καίγεται και το m0uni χτενίζεται!"
Αυτό ακριβώς κάνουν και οι πολιτίκοι μας. Δεξιώνονται, δειπνούν, τρώνε και πίνουν, στην υγειά των κοροίδων (*όλων ημών) ενώ ο λαός σηκώνει τον προσωπικό του σταυρό, αλλά και τα βάρη της "εθνικής οικονομίας" και κρατικής μεγαλομανίας και καλοζωΐας.
Ο κ. Λαμπρόπουλος είχε την ευσυνειδησία -θέλω να πίστευω πως αυτό κρύβεται πίσω από την κίνηση του- να μην παραβρεθεί στο περιβόητο πρωθυπουργικό δείπνο και να δηλώσει πως θα προτιμούσε τα χρήματα του κόστους των υπουργικών και βουλευτικών μεζέδων να διατίθενται στα ορφανά του εργατικού ατυχήματος του Περάματος.
Και για σκεφτείτε για πόσα χρήματα μίλαμε...
Και να ήταν τα μόνα που κατασπαταλούνται, δεν θα ξεχάσω το προ ενός μηνός καλοκαιρινό παρτάκι του υπουργού τουρισμού με αιθέριες υπάρξεις, σαμπάνια και χαβιάρι, που φωτογράφιες του δημοσιευθηκαν στον τύπο και δεν έκρυβαν καθόλου την χλιδή που το χαρακτήρισε...
Οι κύριοι και κυρίες βουλευτού βέβαια σιγά μην σκάσουν και μην συγκινηθούν για κάποια άγνωστα ορφανά μιας άτυχης στιγμής.... Τζάμπα θα πήγαινε το νέο συνολάκι και το ασορτί παπουτσάκι που πήρανε για την περίσταση? Και βέβαια τα χαμόγελα, τα πειράγματα, τα ανέκδοτα έδιναν και έπαιρναν, όλα σε κλίμα σεμνότητας και ταπείνοτητας, και όλοι βαθύτατα συγκλωνισμένοι και επηρεασμένοι απο το ατύχημα αλλά και τα όσα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία.
Ήρθαν σε δύσκολη θέση όλοι τους, φάνηκε από το μουδιασμα των σημερινών δηλώσεων μερικών από αυτών (πχ κος Ζαγοτίτης, κα Παπακώστα), οι όποιοι ανεπιτυχώς προσπάθησαν να συμμάζεψουν τα ασυμμάζευτα και εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα οι ίδοι, ακόμη χειρότερα και από το να σιωπούσαν απλώς...
Άλλα είναι τόσο το θράσος τους και η ματαιοδοξία τους που δεν τόλμησαν να ψελλίσουν ένα σεμνό και ταπεινό συγγνώμη...ίσως να ήταν και λάθος...

Να τους Χαιρόμαστε!
και ας σκεφόμαστε πιο ώριμα τι θα ρίξουμε όταν φτάνουμε μπροστά στην κάλπη, αυτή είναι το όπλο μας...
(Από πλευράς μου απλώς ένα εύγε στον βουλευτή..)

Διακοπές...

2008-07-12T11:18:00.004+03:00

Εικόνα:

Κάθομαι στην "καρέκλα του σκηνοθέτη", πάνω στο τραπεζάκι, δίπλα μου, ένα ποτάκι.

Η θέα:

Το Αιγαίο και διάσπαρτα τα νησιά των Κυκλάδων να ξεχωρίζουν από τα φώτα που τρεμοπαίζουν στο βάθος.

Η ώρα:

Λίγο αφού ο ήλιος μας χάρισε τα πιο όμορφα χρώματα του δειλινού και το ολόγιομο φεγγάρι βάλθηκε να τον αντικαταστήσει, λαμπιρίζοντας στην απέραντη θάλασσα το χρυσαφί του χρώμα.

Το άκουσμα:

Το ελάφρυ σφήριγμα του αέρα και απο μέσα ίσα που ακούγεται η "Πανσέληνος" της Χαρούλας.

Το μέρος:

Η Άνω Χώρα της Σερίφου.

Η παρέα: δική σας.

Στην Υγειά σας.

Καλές Διακοπές.

*Η ιδέα της ανάρτησης δόθηκε από το ιστολόγιο: http://boxeraki.blogspot.com/
(εκεί και η πρωτότυπη δημοσίευση).

**Αν και φέτος βαλίτσες ετοιμάζω για Κρήτη, οι εικόνες και οι αναμνήσεις απο τις περσινές διακοπές στη Σέριφο αποτελούν την δική μου "ταξιδιτωτική οδηγία".

Καλημέρα!

Χαμογελάτε!

Καλημερίζοντας...

2008-07-11T22:18:00.003+03:00

Πόσο έχουμε απομακρυνθεί από τις συνήθειες μας, πόσο απάνθρωποι έχουμε γίνει...

Γιατί το καθημερινό κυνήγι για μια καλύτερη ζωή, για την πραγματοποίηση των ονείρων μας, το κέρδος περισσότερων χρημάτων, μας έχει οδηγήσει στην φυλακή της αδιαφορίας και της αποξένωσης. Έχουμε ξεχάσει να χαμογελάμε, να λέμε καλημέρα στον γείτονα, στον συνάδελφο, στον άγνωστο συνάνθρωπο που θα συναντήσουμε στο δρόμο.

Όλοι έχουμε στη μνήμη μας εικόνες από τα παιδικά μας χρόνια, εικόνες ανθρώπων χαμογελαστών, ανθρώπων που στα μάτυα τους κοιτούσες την ελπίδα, το ενδιαφέρον για τον διπλανό, έλεγαν καλημέρα, ξεκινούσαν την μέρα τους με περισσότερη αισιοδοξία.

Ας δοκιμάσουμε όλοι μας να επιστρέψουμε τουλάχιστον στις ρίζες μας, να λέμε μια καλημέρα, να ξυπνάμε με χαμόγελο.

Θα μας κάνει όλους καλό!

Εξτρατεία υπέρ της καλημέρας.... Όλοι μπορούμε να το κάνουμε!

Υ.Γ. Με χαρά έχω ανακαλύψει πως η σκέψη δεν είναι καινούρια αλλά τρέχει ήδη:

http://projectkalimera.blogspot.com/

Συμμετέχω κ έγω.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ :-)

Επιστρέφοντας....

2008-07-06T03:29:00.005+03:00

σπίτι από την βραδυνή σαββατιάτικη έξοδο, σε μια Θεσσαλονίκη που θύμιζε πόλη αστυνομοκρατούμενη (πάνω από 6 μπατσικά μέτρησα εγώ στους 2-3 κεντρικούς δρόμους της πόλης που διέσχισα) πετυχαίνω μπλόκο και κάτω από το σπίτι μου.
"Ανυποψίαστοι" οδηγοί, οι άτυχοι της ημέρας, γύρνωντας από γαμήλιο γλέντι έπεσαν στην δοκιμασία του αλκοτέστ. Και για όσους το μαγικό νουμεράκι της ένδειξης ήταν πάνω από τα όρια, καλώς έφυγαν με το ροζ χαρτάκι..."ενθύμιο" των νεόνυμφων!
Τυχερή η παρέα των δυο αυτοκινήτων, η οποία έφυγε χωρίς έλεγχο, μετά από την παρέμβαση νεαράς "γνωστής-γνωστού κ επι τα αυτά" η οποία κατέβηκε από το ένα αμάξι και διαπραγματεύτηκε με τον υπευθυνό αστυνόμο του μπλόκου την άνευ αλκοτέστ φυγή τους.... (βλ. 'Μέσον', Λεξικό των Νεοελλήνων)
Άτυχος ο χώρος που έιχαν σταθμέυσει τα δυο 'μπατσικά' αφού οι κύριοι αστυνομικοί φρόντισαν να επιδείξουν τις οικολογικές τους ανησυχίες και άφησαν πίσω τους ως βραδυνά σουβενίρ της ΕΛ.ΑΣ. πλαστικά μπουκάλια νερού, ενώ ο κάδος ήταν 3 μέτρα πίσω τους, μέσα στον οποίο όμως φρόντισαν να πετάξουν τα αποδεικτικά στοιχεία, αποκόματα κ χαρτούρα από τις δοθέντες κλήσεις. Κι αν η εικόνα σε όλους μας κάτι θυμίζει, οι 'κύριοι' σύνεχισαν να δίνουν το καλό παράδειγμα.
Κλείνω και πέφτω γθα ύπνο, έχοντας στον μυαλό μου το "αθόρυβο" ξεκίνημα του ενός εκ των δύο περιπολικών. (03:20)

Αφιερωμένο σε όλους τους ΝεοΈλληνες
Να μας χαιρόμαστε!
Καληνύχτα

Όλα καλά...

2008-07-05T02:57:00.001+03:00

Μια κοπέλα που εδάρη ανηλεώς από ομάδα αστυνομικών επειδή έτυχε να βρίσκεται κοντά σε κάποιο αυτοκίνητο που καιγόταν, όχι μόνο δε βρήκε το δίκιο της, αλλά προφυλακίστηκε…

…το Καζίνο της Πάρνηθας ξεκίνησε μεγάλα κατασκευαστικά έργα (ύψους 140 εκατομμυρίων ευρώ) για την επέκτασή του, εκεί όπου πριν τις πυρκαγιές απλωνόταν ένα πανέμορφο ελατοδάσος…

…οι ζαρτινιέρες της Θεσσαλονίκης τρελαίνονται και αρχίζουν να βαράνε φοιτητές από τη Κύπρο…

…στη Λευκίμμη της Κέρκυρας οι κάτοικοι ξεσηκώνονται για να αποτρέψουν τη μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή που επίκειται εκεί, οι δυνάμεις καταστολής επεμβαίνουν, μια διερχόμενη χάνει τελείως άδικα τη ζωή της…

…υψηλόβαθμα στελέχη εταιρειών άμεσα διαπλεκομένων με το Δημόσιο και δεκάδες πολιτικοί παράγοντες χρηματίζονται από μεγάλα κέντρα ξένων και ημεδαπών συμφερόντων, και κανείς δε μένει άναυδος…

…δεκάδες βίλες χτίζονται μέρα μεσημέρι σε δασικές περιοχές, πανωσηκώματα χλευάζουν κάθε νόμο και κάθε διάταξη για το περιβάλλον, πισίνες ανοίγουν τη δροσερή τους αγκάλη πλάι στο κύμα…

…αυτοκίνητα ποδοσφαιριστών που αγωνίζονται σε ομάδες του κλεινού άστεως των Αθηνών/Πειραιώς καταστρέφονται κατά συρροήν…

… απλοί φίλαθλοι ξυλοκοπούνται άγρια από κουκουλοφόρα ή/και κρανοφόρα θρασύδειλα μιάσματα

…παράγοντες (;) του ελληνικού (;) ποδοσφαίρου (;) διακινούν τεράστια ποσά μέσω των αφανών και μη λογαριασμών τους, στοχεύοντας σε αλλοίωση αποτελεσμάτων πάμπολλων ποδοσφαιρικών αγώνων….

…δημοσιογραφικά κέντρα και έντυπα, ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά Γραφεία Τύπου συγκεκριμένων ομάδων λοιδορούν Προέδρους, αθλητές και παράγοντες άλλων Σωματείων συστηματικά…

…δημοσιογραφικά κέντρα και έντυπα, ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά Γραφεία Τύπου συγκεκριμένων ομάδων προτρέπουν τους οπαδούς τους να «ασελγήσουν» εις βάρος των αντιπάλων τους.

…πρόεδροι και μεγαλοπαράγοντες συγκεκριμένων ομάδων προτρέπουν τους παίκτες τους να «ασελγήσουν» εις βάρος των αντιπάλων τους.

…οπαδοί συγκριμένων ομάδων πετούν «ό,τι μπορεί να πετάξει» σε αθλήτριες αντίπαλου Σωματείου. Τα πλάνα κάνουν το γύρο του κόσμου…

…στελέχη συγκεκριμένων ομάδων, κατά παράβαση κάθε ρητού και ηθικού νόμου προσεγγίζουν επαγγελματίες προπονητές και αθλητές άλλων ομάδων και τους τάζουν «τα δάνεια της Αγγλίας»…

…χιλιάδες άλλες παρόμοιες καταστάσεις που καθημερινά ζούμε στο πετσί μας και έχουμε καταντήσει ένα μεγάλος μέρος του κόσμου να τις θεωρεί πλέον σαν κάτι δεδομένο, για το οποίο μάλιστα δεν μπορεί/δεν ενδιαφέρεται να κάνει κάτι...

…ευτυχώς όμως υπήρξε εισαγγελική παρέμβαση για το θέμα (;) του Αβραάμ Παπαδόπουλου!!!

Το κείμενο είναι δανεισμένο απο την επίσημη ιστοσελίδα του σύνδεσμου φιλάθλων του ΑΡΗ
http://www.super3.gr/main.asp

Τα μπάνια του λαού...

2008-07-01T11:20:00.002+03:00

Σαββατοκύριακο στην Χαλκιδική.
Η ζέστη ανυπόφορη,
η υγρασία αποπνικτική,
ο ήλιος καυτός,
τα καμένα ανοιχτή πληγή,
οι παραλίες γεμάτες από κόσμο,
οι τιμές ανεξήγητες,
οι ώρες ξεγνοισιάς και απόλαυσης στοιβαγμένες στα beach bar, περιμένουν τη σειρά τους, όμως μετά το τέλος του Party, την μείωση της έντασης του ήχου, το σκούπισμα των αποτσίγαρων, των χυμένων ποτών, των σπασμένων ποτηριών, των διάσπαρτων πλαστικών.
Η θάλασσα όπως πάντα ζεστή και καθαρή ήταν η μόνη ανταμοιβή.
Και στο τέλος η επιστροφή...
που ξεκίνησε νωρίς ελέω της ποδοσφαιρική βραδυά που ακολουθούσε.

Επιστρέφοντας....

2008-06-25T21:24:00.003+03:00

σε συνήθειες που είχαν ξεχαστεί ή παραμεληθεί.

Στην παλιά την γειτονιά,
στα πάτρια εδάφη,
ταξίδι στο παρελθόν η επιστροφή στο μέλλον,
μας μελαγχολεί,
μας χαροποιεί,
γεμίζει μπαταρίες,
μας ενθουσιάζει.

Η ζωή γίνεται κρασί σε ποτήρι ετοιμη να την πιείς γουλιά γουλιά,
ή και άσπρο πάτο.

Επιστροφή στην συγγραφή του ιστολογίου μου, του χώρου μας, για να ονειρευτούμε το αύριο, για να προσπαθήσουμε να είναι μια "Όμορφη Μέρα".

Για την Αμαλία....

2007-06-01T17:27:00.000+03:00

Ας μην μείνει μόνο αυτή η μέρα...
Ας μην ξεχάσουμε...
Είναι όμορφη η μέρα όταν ανακαλύπτεις πως είμαστε πολλοί...
Το λιθαράκι που θα βάλουμε όλοι ας... γκρεμίσει το τείχος της αναξιοκρατείας της λαμογιάς και της αναξιοπιστίας.

http://giatinamalia-blog.blogspot.com/

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Είναι όμορφα.....

2007-04-30T20:05:00.001+03:00

.....Να λες καλό μήνα με χαμόγελο και Αισιοδοξία.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Αργία ή Απεργία;

Όπως κ αν το βλέπει ο καθέμας μας είναι μια ευκαιρία για να συναντήσουμε φίλους, να εκδράμουμε στην πλούσια ελληνική φύση, να φάμε και να πιούμε.
Όχι οτι οι Έλληνες δυσκολευόμαστε ιδιαίτερα να "στήσουμε" κάποιο γλέντι...το κάνουμε και χωρίς ιδιαίτερο λόγο...
Αφορμές βρίσκουμε!

Καλά να περάσουμε!

Είναι Όμορφα....

2007-04-14T10:41:00.000+03:00

Να ξυπνάς το πρωί και....
να κοιτάς τον ήλιο.... στο χαμόγελο ενός ανθρώπου,
να κολυμπάς στον βυθό... των ματυών του,
να ταξιδεύεις στα όνειρα... που κάνατε μαζί.... ή και μόνος σου....
να πετάς ψηλά.... Μαζί του...

"Οτι αγαπώ....
είναι η ζωή που 'χουμε ζήσει μαζί
κ ας μην θυμάσαι τώρα τίποτα εσύ
δεν θα ξεχάσω εγώ.

Οτι ζητώ....
είναι κρυμμένο σ'οτι πήρες μαζί
μα όσα παράτησες κοντά μου εσύ
δεν θα πειράξω εγώ.

Και θα μαι εδώ,
με ένα παράπονο που πάει μακρυά,
και κουβαλάει τη δική μου σκιά
μες στο δικό σου βυθό...

και θα μαι εδώ,
γεμάτος όνειρα, γεμάτος φιλιά,
να περιμένω μια δική σου αγγαλιά,
για λίγο να αναστηθώ,

μες στο δικό σου βυθό.

Οτι μισώ....
είναι οτι αφήσαμε στη μέση μαζί
αυτά που έσβησες απότομα εσύ
και τα προσέχω εγω

Οτι κοιτώ....
θυμίζει όσα έχουμε κάνει μαζί,
και άλλα τόσα που θα κάνεις εσύ
χωρίς να μάθω εγώ....... "

Θάνος Παπανικολάου
'Σαν μια σκιά'

Τι σημαίνει Όμορφη μέρα...;

2007-04-08T23:39:00.000+03:00

Τα συστατικά μιας όμορφης μέρας... είναι τα πιο απλά πράγματα που μπορεί κάποιος να σκεφτεί.
Ήλιος ...ή βροχή.
Βουνό ....ή θάλασσα.
Πόλη ....ή χωριό.
Καφεδάκι ...ή ποτάκι.
Καλή παρέα .... (ή παρέα την μοναξια?)

Ώρα 16:49.
Η ζέστη αισθητή.
Οι δρόμοι της πόλης άδειοι.
Απογευματινό καφεδάκι στην πλατεία Αριστοτέλους.
Με παρέα έναν καλό φίλο.
Λίγος κόσμος περπατάει στους πεζοδρόμους, μετά το μεσημεριανό τραπέζι.
Να φιλοσοφείς... και να συζητάς για την "επικινδυνότητα" των περιστεριών που πετάνε από πάνω σου.

Ώρα 20:14.
Ο ήλιος χάνεται πίσω από τα βουνά.
Η παρέα έχει μεγαλώσει...
Σχεδόν όλη η πόλη έχει βγει στους δρόμους.
Τα τραπεζάκια γύρω είναι γεμάτα από κόσμο.
Πίνεις ήδη το δεύτερο κρασάκι.
Τίποτα δεν σε νοιάζει... Κι ας αλλάζουν όλα γύρω σου.

Η ζωή είναι απλή για να είναι θλιβερή.
Ας την κάνουμε Χαρούμενη!

Θύματα Ειρήνης....

2007-04-02T01:55:00.000+03:00

'Θύματα Ειρήνης, σε μια εποχή που τα χουμε όλα και δεν έχουμε τίποτα.
Ματαιοδοξία και απαισιοδοξία για τις μέρες που έρχονται,ψάχνεις να βρεις την λύση και πέφτεις σε αδιέξοδο.

Πατάς το γκάζι και φεύγεις.

Φεύγεις για να ξεφύγεις από την φυλακή που σ' έχουν κλείσει, για να γλιτώσεις από τον ζυγό που περιορίζει τις ατομικές ελευθερίες σου.
Σ' έναν κόσμο που τον έχουν φτιάξει ερήμην σου, στα μέτρα τους έχεις απαιτήσεις για κάτι καλύτερο.

Πατάς το γκάζι και φεύγεις.

Φεύγεις για ταξίδι μακρινό, χωρίς γυρισμό,
Το αν πας κάπου καλύτερα δεν το ξέρει κανείς
Δεν ξέρουμε καν αν ήταν επιλογή σουή ήταν κάποιο τραγικό λάθος των άλλων.
Είναι ένας ακήρυχτος πόλεμος, εν καιρώ ειρήνης,
πόλεμος χωρίς νικητές, μόνο με αθώα θύματα.
θύματα ειρήνης που έφυγαν άδικα,που πλήρωσαν την τρέλα τους για αίσθηση ελευθερίας.

Πατάς το γκάζι και πετάς.

Ελεύθερο πούλι μεταναστεύεις για μέρη πιο ζεστά, πιο φιλόξενα,για μέρη που κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει πάει και κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει μολύνει.

Πατάς το γκάζι και φεύγεις.

Κι αφήνεις πίσω ένα δάκρυ να κυλήσει,
Ο Ουρανός σκοτείνιασε,
τα πάντα γύρω μαύρισαν.
Κι ακούς το αντίο.'

Σκοτωνόμαστε σε έναν ακύρηχτο πόλεμο.
Στον πόλεμο της ασφάλτου.
Οδηγώντας στους ελληνικούς δρόμους συμπεραίνω πως πρέπει να κάνω το σταυρό μου κάθε πρωί που φεύγω από το σπίτι και το βράδυ που γυρνώ και είμαι καλά.

Ως πότε......

Εθνικό μας Σπορ...

2007-03-30T23:01:00.000+03:00

....Η Καφρίλα

Κάφροι όλης της χώρας ενωθείτε.
Στα χώματα που γεννήθηκε ο δυτικός πολιτισμός (όπως μας αρέσει πολύ συχνά να λέμε), στην γενέτειρα του Ολυμπισμού, τις τελευταίες μέρες ζούμε όλη τη μεγαλειότητα των ΝεοΕλλήνων!
Να μας χαιρόμαστε.
Από τους Εθνοπατέρες ως και τον πιο απλό Έλληνα αποδεικνύουμε την ποιότητα μας, την παιδεία μας και τα πιο θετικά μας στοιχεία.

Διαφθορά. Αναρχία. Χουλιγκανισμός.

Κανείς δεν ακούει, κανείς δεν δραστηροποιείται.
Καθόμαστε όλοι μπροστά στους δέκτες της τηλεόρασης και απολαμβάνουμε τους δημοσιογράφους να παπαγαλίζουν και τις εικόνες τρομοκρατίας να μας αφήνουν παγερά αδιάφορους...αφού είναι μακρυά από μας.
Οι έχοντες της εξουσία στα χέρια από την άλλη σχεδίαζουν επί χάρτου μέσα στα ασφαλή γραφεία τους τα μέτρα που ΘΑ ληφθούν...και βέβαια την επόμενη ημερίδα για την βία στα γήπεδα και το μενού την δεξίωσης που θα ακολουθήσει...

Δυστυχώς ένας νέος άνθρωπος έφυγε στην μάχη των Ανόητων.
Το θέμα και δικαιολογημένα θεωρήθηκε Πρώτο.
Τα υπόλοιπα...ξεχάστηκαν.
Μέτρα προαναγγέλθηκαν.
Τηλεοπτικές ώρες συζητήσεων καταναλώνονται.
Το αύριο το ξέρουμε όλοι.
Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Και του χρόνου... Αυτοκάθαρση.

Φταίμε ΟΛΟΙ.

Είναι πολλά τα λεφτά....

2007-03-26T15:54:00.000+03:00

Ο Γιάννης πρώτη φορά βρισκόταν στην μεγάλη πόλη.
Μέτα το προχθεσινό του ατύχημα τον έπεισαν τελικά οι δικοί του να αγοράσει επιτέλους ένα κινητό. "Για να σε προσφέρει ασφάλεια και να είμαστε κ εμείς ήσυχοι"...
Αυτό είναι μια αφορμή για να αγοράσει κάποιος κινητό τηλέφωνο...

Και το παρακάτω είναι βγαλμένο μάλλον απο τα πιο τρελλά μου όνειρα:
Στην είσοδο του καταστήματος υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας διαβάζω αναρτημένη μια πινακίδα:
"Απαγορεύεται η χρήση κινητών σε άτομα κάτω των 17"

Πώς σας φαίνεται σαν μήνυμα;
Μάλλον τρελλό...
Το ξέρω είναι υπερβολικό να φτάσουμε σ αυτό το σημείο.

Η κινητή τηλεφωνία στην Ελλάδα ξεκίνησε στη δεκαετία του 90 και μέσα σε λίγα χρόνια κατέκτησε τους Έλληνες...
Γίναμε τα θύματα σε εναν πόλεμο δισεκατομυρίων...
Τα έσοδα των εταιριών τεράστια... Αλλά τις επιπτώσεις σε εμάς ποιος τις σκέφτεται;

Επιπτώσεις στην τσέπη μας.

Πλέον στα πάγια έξοδα των ελληνικών οικογενειών έχουν μπει οι λογαριασμοί των κινητών, υπερδιπλάσιοι στο σύνολο τους από αυτούς της σταθερής τηλεφωνίας.

Ποιος να αντισταθεί στην επιροή της διαφήμισης;

Ομολογουμένως πανάκριβες κ πετυχημένες διαφημίσεις αυτές της Vodafone,της TIM, της Cosmote, της Q και των υπολοιπών "παιχτών"...
Αλλαγές προγραμμάτων, υπερκατανάλωση "δωρεάν" χρόνου, αποστολή εκατομμυρίων μηνυμάτων καθημερινά. Εγκλωβιστήκαμε στις "προσφορές". Αλλάζουμε κινήτο πιο σύντομα από κάθε άλλο Ευρωπαίο.

Επιπτώσεις στην υγείας μας,

οι πιο σημαντικές και οι πιο καλά "κρυμμένες".

Κανείς δεν λέει την αλήθεια... Γιατι πολύ απλά κι αυτή αγαρόζεται... Και εδώ είναι πολλά τα λεφτά!
Μικρά παιδιά με αγκαλιά ένα κινητό. Έγκλημα των γονιών που τους το δίνουν, της πολιτείας που δεν έλαβε μέτρα αλλά και των ειδικών που σωπαίνουν.
Οι περισσότεροι χρήστες κινητών που μιλάν αρκετές ώρες χώρις την χρήση 'handsfree' υποφέρουν στατιστικά από πονοκεφάλους, ζαλάδες και ναυτίες.
Τα αποτελέσματα ίσως φανούν σε αρκετά χρόνια, ελπίζω μόνο τότε να μην είναι αργά.

Το θέμα είναι ευαίσθητο και δύσκολο, θα μου πείτε ας το αφήσω καλυτερα...και δεν θα είχατε και άδικο.
Σκέφτομαι όμως πόσο καλύτερη ήταν η ζωή μου όταν δεν το είχα...
Αναγνωρίζω την χρησιμότητα του σε στιγμές έκτακτης ανάγκης, αλλά μόνο εκεί.
Κατα τα άλλα θα μπορούσε άνετα να παραμένει απενεργοποιήμενο στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου...

STOP

Καλώς Ορίσατε

2007-03-23T10:00:00.000+02:00

Όμορφη μέρα...
Συννεφιασμένη μέρα...
Τα δάκρυα του ουρανού ποτίζουν τη διάθεση.
Ο ήλιος παίζει κρυφτό με τα σύννεφα.
Ο αργοπορημένος χειμώνας κλείνει την παράσταση.
23 Μαρτίου σήμερα... μια όμορφη μέρα... μια νέα αρχή...

Συνταξιδιώτες τα όνειρα.
Συντροφιά οι φίλοι.

Χάνομαι κάπου ανάμεσα στις σκέψεις...
Με ταξιδεύει μια μελωδία....
Καλημέρα....
Περάστε... Καλώς Ορίσατε...
Να Χαμογελάτε.... Πάντα!