Αέρινα και Υδάτινα...

Σε μια Θεσσαλονίκη που τα ΣαββατοΚύριακα ηρεμεί...



αδειάζει από κατοίκους, καθαρίζει την ατμόσφαιρα της, χαλλλλαρώνει, ντύνεται στα κάζουαλ της... δίνει ευκαιρία για βόλτες...



θέλει να θυμηθεί...να διατηρήσει αναμμένη την φλόγα...να ερωτευτεί....



προσπάθησε να καλωσορίσει
να αγκαλιάσει
να φιλοξενήσει
να χαμογελάσει
να πιει
να μαγειρέψει
να φιλέψει
να μιλήσει με ειλικρίνια
να αγαπήσει

....και οι άνθρωποι της που έμειναν πίσω, κι αυτοί το ίδιο

δεν ξέρω αν το πέτυχαν
προσπάθησαν πάντως

στη Θεσσαλονίκη, που δεν έχει δικό της μπλογκ να τα λέει με άνεση πίσω από την ανωνυμία της όπως εμείς, αλλά παραμένει ρομαντική, αληθινή, με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της, είναι αφιερωμένη αυτή η ανάρτηση.
ευχαριστώντας, ζητώντας συγγνώμη, προσκαλώντας ξανά, σε όλους όσους νοιώσουν την ανάγκη, όποτε την νοιώσουν, σ αυτούς που έφυγαν και σε όσους έμειναν, σ αυτούς που συναντήθηκαν και σε αυτούς που έμειναν μακρυά.
σε όσους μίλησαν λίγο και σ αυτούς που είπαν δυο λόγια παραπάνω.
σε όσους το θέλουν. πραγματικά. κι όχι γιατί πρέπει. χωρίς δήθεν.
δεν συμπαθώ τους αποχαιρετισμούς.
είναι μελαγχολικοί.
τους αποφεύγω, ελπίζοντας σε σύντομες επανασυναντήσεις...
που αξίζουν. γουστάρουν. χαίρονται.

σε όσα καταλάβαμε και σε αυτά που δεν καταφέραμε να καταλάβουμε και ίσως και ποτέ δεν ανακαλύψουμε... αλλά λίγη σημασία πρέπει να έχουν.

"περίεργα τα λες κι αυτό μ αρέσει..."

τις καθημερινές η πόλη αλλάζει ρυθμούς... ο κόσμος επιστρέφει...προσπαθεί να ζήσει...
να αντέξει την ζέστη...
να τραγουδήσει...
να κουβεντιάσει ...περί ανέμων και υδάτων... περιμένοντας το επόμενο διάλειμμα!



σε όσους επιλέξουν να ανηφορίσουν στο θέατρο Γης να περάσουν όμορφα!

για το τέλος και για όλους σας αφιερωμένο ένα τραγούδι που μ αρέσει πολύ το τελευταίο διάστημα...

στην σημερινή ανάρτηση τα σχόλια γράφτηκαν ήδη...
σας ευχαριστώ

Επιστρέφοντας....

σπίτι από την βραδυνή σαββατιάτικη έξοδο, σε μια Θεσσαλονίκη που θύμιζε πόλη αστυνομοκρατούμενη (πάνω από 6 μπατσικά μέτρησα εγώ στους 2-3 κεντρικούς δρόμους της πόλης που διέσχισα) πετυχαίνω μπλόκο και κάτω από το σπίτι μου.
"Ανυποψίαστοι" οδηγοί, οι άτυχοι της ημέρας, γύρνωντας από γαμήλιο γλέντι έπεσαν στην δοκιμασία του αλκοτέστ. Και για όσους το μαγικό νουμεράκι της ένδειξης ήταν πάνω από τα όρια, καλώς έφυγαν με το ροζ χαρτάκι..."ενθύμιο" των νεόνυμφων!
Τυχερή η παρέα των δυο αυτοκινήτων, η οποία έφυγε χωρίς έλεγχο, μετά από την παρέμβαση νεαράς "γνωστής-γνωστού κ επι τα αυτά" η οποία κατέβηκε από το ένα αμάξι και διαπραγματεύτηκε με τον υπευθυνό αστυνόμο του μπλόκου την άνευ αλκοτέστ φυγή τους.... (βλ. 'Μέσον', Λεξικό των Νεοελλήνων)
Άτυχος ο χώρος που έιχαν σταθμέυσει τα δυο 'μπατσικά' αφού οι κύριοι αστυνομικοί φρόντισαν να επιδείξουν τις οικολογικές τους ανησυχίες και άφησαν πίσω τους ως βραδυνά σουβενίρ της ΕΛ.ΑΣ. πλαστικά μπουκάλια νερού, ενώ ο κάδος ήταν 3 μέτρα πίσω τους, μέσα στον οποίο όμως φρόντισαν να πετάξουν τα αποδεικτικά στοιχεία, αποκόματα κ χαρτούρα από τις δοθέντες κλήσεις. Κι αν η εικόνα σε όλους μας κάτι θυμίζει, οι 'κύριοι' σύνεχισαν να δίνουν το καλό παράδειγμα.
Κλείνω και πέφτω γθα ύπνο, έχοντας στον μυαλό μου το "αθόρυβο" ξεκίνημα του ενός εκ των δύο περιπολικών. (03:20)

Αφιερωμένο σε όλους τους ΝεοΈλληνες
Να μας χαιρόμαστε!
Καληνύχτα